Toontje Lager - Er Op of Er Onder (1982)

In 1982 (ik was 8 jaar) kreeg in van mijn tante een écht cassettebandje met liedjes van Toontje Lager en andere Nederpopbands. Het moet zo'n beetje mijn eerste kennismaking met de popmuziek geweest zijn.

Toontje Lager liftte begin jaren '80 een aardig eindje mee met de Nederpopkaravaan die triomfantelijk werd aangevoerd door Doe Maar en de Frank Boeijen Groep. Nederlandstalige muziek was ineens weer hip, en waarom ook niet. De volgelingen waren talrijk (Het Goede Doel, Kadanz, Het Klein Orkest,...) en zelfs Herman van Veen stond weer in de Top 40!

Er Op of Er Onder was de tweede LP (zoals dat toen nog heette) van Toontje Lager en zorgde voor de definitieve doorbraak. De singles Net Als In De Film en Ben Jij Ook Zo Bang zijn mooie voorbeelden van het typische jaren '80 Nederpopgeluid: aanstekelijke popliedjes met een flinke scheut ska.

Toontje Lager bezingt op deze plaat de liefde, het leven na de dood en (op verukkelijke wijze) de Lente In Twente.

Leuke teksten, leuke muziek. De klinisch perfecte eindmix en het brave Hendriken stemgeluid van zanger Erik Mesie zullen tegenwoordig bij velen de nekharen overeind doen staan, maar...dit is pure nostalgie.

Een leuke passage uit een mooi hoofdstuk van de Nederlandse popgeschiedenis.

Ehmmm... is dit niet gewoon een Kees van Kooten-achtige opzettelijke misverspreking? Wie houdt van Toontje Lager zou deze ironie toch wel mogen herkennen dunkt me.

Wat dit album betreft:

Merkwaardig hoe het van tevoren niet te voorspellen is welke groepen de tand des tijds in je eigen smaak zullen gaan doorstaan en welke niet. Deze band zou ik 25 jaar geleden duidelijk in de tweede categorie hebben voorspeld, maar het is nu 2011 en ik draai ze nog steeds.

Nou ja, zo vreemd is het nou ook weer niet, want het is toch wel duidelijk aan te wijzen wat ik er leuk aan vind. Zeer goede teksten waarvan vroeger vooral de humor opviel (waarbij vooral Viel die maar in het oog sprong, extra leuk omdat daar nergens expliciet wordt gezegd waarover het gaat), maar daarna toch vooral de schrijnende aspecten, met soms warempel een lijflied-in-spé (de tekst van Niks na de dood!), uitstekende functionele en veelzijdige gitaarpartijen met heerlijke puntige solo's à la Elliott Easton van de Cars, en last but not least de strakke en zeer heldere produktie waarbinnen elk instrument perfect hoorbaar is zodat het gewoon echt aangenaam is om naar deze sound te luisteren. En zoals dat gaat bij muziek die je leuk vindt en dus vaak draait, wordt het storende of minder aangename element (in dit geval de stem van Erik Mesie, van wie ik vroeger vond dat hij altijd klonk alsof hij elk moment in huilen kon gaan uitbarsten) na verloop van tijd zó in het geheel opgenomen dat je niet meer weet wat je er ook altijd weer zo ergerlijk aan vond (cf. de synthetische drums bij Prince ten tijde van Purple rain).

Heerlijke plaat. Vinylkant 1 (de eerste vijf nummers) blijft geweldig en zeer afwisselend, kant 2 bevat naast de enige twee missers (Het beest in mij en Reperteer, allebei flauw) de drie schrijnende hoogtepunten van het album (met Ben jij ook zo bang voor mij als favoriet).

Vroeger, toen er een soort top-drie van de Nederpop bestond, stond kwam deze band voor mij altijd op gepaste afstand van Het Goede Doel en Doe Maar. Tegenwoordig denk ik echter dat dit voor mij toch stiekem het leukste bandje is gebleken. Ik draai het in ieder geval nog verrassend vaak.

Leuk en toch maar 2 sterren.



Of is leuk niet voldoende? Wel om hem te kopen en te draaien, toch?

Dit is gewoon een hele goede plaat. Niet alles heel sterk, maar over het algemeen TOP! Ik vind dat ze vooral met 'In Gedachten' en 'Viel Die Maar' Doe Maar aftroeven qua ska geluid.

Van de vier "grote" hits van de band vind ik Net Als in de Film nu wat tegenvallen. Nog steeds een prima nummer, maar deed me nu minder. Daarentegen blijft Ben Jij Ook Zo Bang duidelijk hun ultieme track. Dat jagende tempo gaat echt nooit vervelen. En potverdikkie wat is Het Doet Pijn een toffe ontdekking en dan vooral die laatste minuut met geweldig gitaarspel. Dat laatste valt me sowieso positief op bij de albumtracks. Dat is goed verzorgd.
En dan heb je nog Lente in Twente ("konijntjes in de wei"), wat doet dat hier? Het Achterhoekse Normaal had dan weer Mama Waor is Mien Pils. Die vind ik meer geslaagd.
Niks Na de Dood, Reperteer en Het Beest in Mij bevallen me ook erg goed. En ook op dit album is kant B sterker dan kant A. En overall vind ik dit album net wat sterker dan opvolger Stiekem Dansen.
Ik kom op exact het gemiddelde wat hier ook aangegeven is, 3,55*.