John Hiatt - Dirty Jeans and Mudslide Hymns (2011)

Geweldige plaat van John Hiatt. Hij is bij het grote publiek vooral bekend ban 'Have a Little Faith in Me', maar geef alstublieft ook ander werk van deze mens de kans! En waarom niet meteen 'Dirty Jeans and Mudslide Hymns', een plaat die bol staat van de mooie melodieën, weemoed en occasioneel rockplezier.

Hiatt is niet van de generatie Dylan - Young, maar komt daar achter. In de voetsporen van Bruce Springsteen, zeg maar. Zijn muziek heeft echter niet veel feeling met Springsteen, dan associeer ik 'm toch eerder met Dylan. Af en toe wat countryinvloeden ook. John Hiatt is de simpele jongen die opgroeide om een oudere wijze man te zijn, vol nostalgie. Dit hoor je terug in nummers als 'Til I Get My Lovin' Back' en 'Hold On for Your Love'.

Niet elk nummer is een trage, Hiatt zorgt ook voor een vrolijke noot met uptempo nummers. En voor een moeilijk te plaatsen gevoel daar tussenin. 'Damn This Town' is een verhaal waarvan de verteller niet te benijden is; 'Train to Birmingham' raakt bij mij exact de juiste snaar; een pracht van een nummer, er zijn er maar weinig die ze zo af kunnen maken. Vooral volgend fragment raakt me:

"I never get to Birmingham;
But gettin' there ain't the plan;
I just like the feel of going home."

In enkele simpele zinnetjes, die, zo lijkt het (maar dat is bedrieglijk), iedereen had kunnen bedenken, drukt Hiatt een gevoel uit dat universeel is; heimwee. De gedachte is soms krachtiger dan de daad, en als je genoeg fantasie hebt, dan loopt alles wel los.

En het spelplezier mag er uiteraard ook wel 'ns afspatten. 'Detroit Made' is onbezorgde, leuke rockmuziek, zonder veel pretentie. 'Adios California' zegt de zonnige sfeer voorgoed gedag, want afsluiter 'When New York Had Her Heart Broke' is één en al introspectie over 9/11. De song lag al van net na de ramp op Hiatt's plank, maar hij besloot om het nummer te bewaren tot de tijd daar was, de gepaste tijd. Niet net na de ramp even een gevoelig nummertje uitbrengen en cashen, zoals sommigen dat ongetwijfeld wel deden.

John Hiatt mag op dit elan gerust nog wat doorgaan, en inspiratie halen uit de prestaties van nog oudere oudjes als Leonard Cohen, Bob Dylan, Neil Young en Tom Waits. Ook zij weten nog altijd geweldige platen te maken.

Voor ik het nog vergeet, wens ik mijn betoog af te sluiten met felicitaties: gelukkige 60ste verjaardag, John!

4 sterren

Mooi gesproken door AOVV

En nog een keer voor de volledigheid: de 24/96 high resolution audio mix op de dvd in de 2 disc versie klinkt fenomenaal.

Echt een prachtig nummer vanaf nu is het Down around my place

Prima plaat van Hiatt. Kan zich absoluut meten met zijn beste werk uit de jaren 80.

Hold On For Your Love lijkt ontzettend veel op Man In The Long Black Coat, zeker in de manier waarop Bob Dylan (en zijn band) dat nummer begin deze eeuw live speelden.

Ben onder de indruk van deze plaat. Was Hiatt eerlijk gezegd wat uit het oog verloren en dus heeft dit album me aangenaam verast. Hele sfeervolle plaat die inderdaad niet onder doet voor zijn jaren 80 werk.

De songs 1,5,6,9 en 11 kunnen me na een paar jaar luisteren steeds minder overtuigen en dat heeft alles te maken met de in mijn oren topzware productie. Die is bepaald niet mijn smaak waardoor ik bijvoorbeeld de luchtiger opvolger Mystic Pinball (2012) meer beluister en beter kan verteren.

De hoogst gewaarde van Hiatt en ik ben het daar mee eens. Deze plaat heeft even nodig gehad bij mij, maar ik vind het inmiddels Hiatt's beste en zelfs een van de beste platen die ik ken. Hiatt is naarmate zijn carrière vordert eigenlijk steeds beter geworden vind ik. Ook zijn laatste (Terms of my Surrender) is geweldig. Het valt me iedere keer weer op wat een geweldige songs hij schrijft.

Het begint al goed met Damn this Town. Zo'n lekkere logge rocker ala Riding with The King. Verder staan er pareltjes op als Don't want to leave You Know, Train to Birmingham en Adios to California. Zijn Americana stijl bevalt me uitstekend.

Vandaag voor de zoveelste keer naar deze parel geluisterd, wat adoreer ik deze plaat, ik krijg er kippenvel van. Geen enkel minder/zwak nummer, het is ook zo'n artiest die ik al het goede wens.
?

Heb ooit de eer gehad om een gesprek met hem te hebben gehad ten tijde van Riding with the King, wat ik eerlijk gezegd met Slugline zijn beste platen vind (ieder het zijne) Ben het met je eens dat ik hem al het goede wens, vreselijk sympathiek persoon.

Geweldige artiest, bijna geheel zijn oeuvre in de kast staan en daar zit mijn inziens geen slechte plaat tussen. Dit is een van de betere van John en hoewel ik de beste man niet persoonlijk ken lijkt het mij een bijzonder sympathiek persoon. Heeft overigens op het privé vlak ook wel het nodige te verduren gehad. Direct weer zin om de plaat te draaien?

Top album! Geen nummer verveeld. Ze zijn zelfs allemaal goed. Met "Down around my place" als hoogtepunt.

zoveel mensen, zoveel meningen. vond dit album destijds bij uitkomen verrassend goed vergeleken met teleurstellende albums zoals "Little Head" en "The Tiki Bar is Open", maar qua songmateriaal niet echt beter dan de voorganger "The Open Road".

14 jaar later heeft ie wel wat van zijn glans verloren. "Damn This Town" en "I Love That Girl" zijn fijne up-tempo songs die bezield en gedreven klinken. "Down Around My Place" behoort eveneens tot de sterkhouders.

van de ballads steken "Don't Wanna Leave You Now" en "Hold On For Your Love" met zijn fraaie gitaar riffs er boven uit.

"Train to Birmingham" en "Adios to California" luisteren lekker weg maar ervaar ik niet als bovengemiddeld goede songs. iets wat ook opgaat voor "All the Way Under", "Detroit Made" en de afsluiter "When New York Had Her Heart Broke" tekstueel fraai maar qua melodie minder overtuigend.

een aantal nummers worden helaas ontsierd door het gebruik van strijkers en soms mis je de bijdragen van iemand als meestergitarist Sonny Landreth die net dat beetje extra vuur gaf aan de uitvoering van zijn songs. om het in voetbaltermen te zeggen een album voor bovenaan in het rechter rijtje. je dient ieder album "an sich" te beoordelen, maar zijn klassiekers "Bring the Family" (met Ry Cooder) en "Slow Turning" (met Sonny Landreth) belanden veel vaker in de speler dan deze.

aangezien 3,75 (een 7,5) niet mogelijk is volsta ik met 3,5 sterren.

Album werd geproduceerd door Kevin Shirley
Recorded at Ben's Studio, Nashville, Tennessee