Slint - Spiderland (1991)

de integrale uitvoering van dit album, vorig jaar in Paradiso, was ook huiveringwekkend goed

jammer dat dat volk daar er altijd doorheen moet kleppen en het barvolk aldoor met de glazen staat te rammelen

is de prachtige hoesfoto door Will Oldham al genoemd?

Ik heb de LP al een half jaar liggen, maar ik kreeg voor het eerst een beetje kippenvel bij de muziek

Echt een groeiplaat dit. Op het het eerste gehoor dacht ik echt what the fuck is dit nou weer maar toen ik hem wat vaker opzette en ook wat nummers los ging luisteren drong pas tot me door hoe geniaal dit wel niet wat. De sfeer is lekker grijs, ieder nummer op de plaat heeft iets speciaals ze worden rustig opgebouwt en spatten in een climax van hartverscheurend geschreeuw of gitaargeweld uit elkaar vooral Washer en-
Good Morning Captain zijn onovertroffen. Echt een dikke aanrader al moet je er in het begin wel even doorheen prikken.

5 sterren

Beetje slowchat weggehaald.

Vond dit album toch wel boeiend en heb m voor een zacht prijsje aangeschaft.
Ga het nog s proberen.

Na twee keer proberen denk ik: slecht! Ik vind er eigenlijk maar heel weinig aan. Toch zal ik het nog een aantal keer proberen alvorens ik daadwerkelijk Spiderland de grond in boor. Maar ik hoor er eigenlijk helemaal niets bijzonders in op dit moment.

Of het al dan niet bijzonder is, daar valt over te discussiëren, maar slecht? Dat kan toch niemand met droge ogen beweren.

Nu ik toch op recensietour ben, ook maar eens een stukje bij een al lange tijd door mij hoog gewaardeerd album: Spiderland, van Slint. Een album waar je zo na de eerste keren luisteren maar weinig mee kan. Een 'ongetraind oor', of iemand die net om de hoek komt kijken bij wat alernatiever werk zou dit snel als eentonig kunnen beoordelen, zo eentje als dat laatste was ik bijvoorbeeld ook. En daar komt die 'zang' ook nog eens overheen. Nee, dit lijkt al gauw op niks.

Maar laten die 'eentonigheid' en die 'zang' de punten zijn die dit album nou net zo bijzonder en uniek maakt. De sfeer die ze ermee creeën is extreem duister, mysterieus en hypnotiserend, zorgend voor een album dat m'n hartslag tot ongekende hoogten kan laten stijgen als je ernaar luistert op het juiste moment: 's nachts.

Dit album heb ik altijd als loodzwaar ervaren. De gitaren bijvoorbeeld zijn tot het gekke aan toe distorted, zorgend voor een zwaar, log geluid. Het was dit ten eerste waardoor mijn waardering voor Spiderland van de een op andere dag steeg. Maar als je dieper graaft, onder het geluid van die gitaren, hoor je de ijzersterke teksten van Brian McMahan, die werkelijk onmisbaar zijn voor een totale luisterervaring. Versterkt door de instrumenten weten de poëtische, beeldende teksten de spanning naar ongekende hoogtes te brengen en de emoties op te kroppen om ze in overweldigende climaxen los te laten.

Het vreemde is dat in de opener helemaal nog niet van dit alles sprake is. Breadcrumb Trail lijkt haast een lieflijk liefdesverhaaltje. Van de kenmerken als prachtige poëtische teksten en snoeiharde gitaren is wel al sprake. Prachtige beeldende woorden van McMahan, gepaard gaande met een heerlijk, hard middenstuk. Mooie en aangename track om het Spiderland binnen te komen.
Want met Nosferatu Man treedt je dan de donkerte in. De gitaarriff wekt een bevreemdende, lugubere sfeer op. McMahan's uitspattingen worden cryptischer en gaan weer gepaard onder helse herrie. Vooral geweldig is de instrumentale sectie. De gitaren, bas en drums versterken elkaar op fenomenale wijze.
Met Don, Aman wordt het alsmaar donkerder en naargeestiger, en is een schoolvoorbeeld van intensiteit. Enkel het skelet van een nummer, de gitaren, is overgebleven, zorgend voor een kale sfeer. McMahan dringt zijn stem nog verder naar de achtergrond toe en fluistert inmiddels. Zijn teksten zijn weer beeldend, geheimzinnig. Haast in je onderbewuste volgt er een heel subtiele tempoversnelling. McMahan zinnen worden griezeliger en mysterieuzer, waardoor deze tesamen met de gitaren de spanning me haast tot gekte drijft, en zo snel als dat er een uitbarsting plaatsvindt is die ook alweer weg. Een groot mysterie laat je verdwaasd achter, en ik hoef niet te weten ook waar McMahan het over heeft. Een groots hoogtepunt.
En dan is Washer het grootste hoogtepunt. Dit nummer lijkt gebasseerd op de laatste ademen van een leven, de laatste minuten voor de dood van een persoon. De tekst van McMahan is indringend en emotioneel, wat doorklinkt via zijn stem, de enige keer dat hij zingt op Spiderland. De spanning is weer op momenten niet te houden, maar tegelijkertijd staan de tranen me ook in de ogen, alsof je de muziek laat voelen dat elk moment die persoon weg kan vallen. Uiteindelijk gebeurd dat ook, in een van de meest overweldigende climaxen allertijden.
For Dinner en Good Morning Captain sluiten af. De instrumenten bouwen weer een intimiderende en intense sfeer op. De spanning is het hele nummer hoog door rustige en ruige sectie's af te wisselen tesamen met de bijzondere sterke tekst van McMahan, waar slechts kleine segmenten per deel van worden uitgesproken, ervoor zorgend dat je constant op het puntje van je stoel zit. Het alom geroemde einde heeft bijna geen uitleg meer nodig. Dit is hoe een oerkreet en ware gevoelens klinken.

Op Spiderland valt weinig aan te merken. De makers ervan zijn musici eerste klasse, en dan met name Brian McMahan, een van de weinige in de muziekwereld die een tekst doet laten gelden op een plaat, zelfs als de instrumenten zijn werk compleet overstemmen.

Mooie recensie hoor, die bij Astral Weeks trouwens ook al.
Ongelofelijk intens album inderdaad. Als ik dit luister en me er volledig op concentreer merk ik dat mijn lichaam zich eigenlijk automatisch spant en ontspant met de muziek mee. (Heb ik trouwens met alle goede muziek).
De opbouw na Washer tot aan de 'explosie' in Good Morning Captain is zó intens dat tegen die tijd meestal mijn nagels al in mijn handpalmen gedrukt staan .

Tien jaar geleden was dit album toch wel een van mijn favorieten, maar eigenlijk 'doet' het me anno 2008 allemaal niet zo veel meer. Ben het een beetje ontgroeid, denk ik.

Zit nu bij Nosferatu Man, klinkt best aardig, de zanger doet mij denken aan Maynard op Undertow.

huiveringwekkend met de koptelefoon op en in volledige donkerte.
zeker 1 van de beste albums van 1991 maar helaas ben ik zowat de enige in mijn vriedenkring die het apprecieert. een veel gehoord commentaar is dat het allemaal nogal triestig klinkt terwijl ik er echt kan van genieten.

Waarom zou een mens niet kunnen genieten van triestheid? Leg me dat eens uit!

omdat sommigen volgens mij gewoon niet klaar zijn om de duistere sfeer van dit album aan te kunnen. had ik dit album een paar jaar eerder gehoord had ik mischien ook gezegd "nee laat maar, dit gaat erover van triestigheid". ik heb gelukkig een kleine 2 jaar geleden ontdekt dat je elke muzieksoort in zijn context moet plaatsen. Nu kan ik eigenlijk zowat van alle genres genieten. sommigen moeten die evolutie mischien nog doormaken, anderen willen mischien gewoon niet. ik denk wel dat je moet toegeven dat dit geen achtergrondmuziek is, hier word er echt aandacht gevraagd van de luisteraar om alle elementen van deze schitterende schijf te ontdekken en dan gaan sommige happy-go-lucky plaatjes er iets makkelijker in . iets waar ik trouwens niets tegen heb, je hebt muziek nodig voor alle gevoelens.

Een mooie nieuwe ontdekking voor mij via dit forum. Zo na de eerste paar (stuk of tien) luisterbeurten kan ik nog steeds niet echt zeggen wat ik nu zo mooi en goed vind aan dit album, maar de climaxen in Washer en vooral Good Morning, Captain (nu al een van de beste nummers ooit) maken deze nummers geweldig en ze trekken het hele album met zich mee, wat gezien kan worden als een opbouw naar die twee momenten. Voor mij een 4,5*, waarvan ik bijna zeker weet dat hij nog gaat stijgen. Oh, en daarbij, ook een plekje onderaan in mijn top 10.

Washer is en blijft een van de beste post-rock nummers ooit

Beste post-rock plaat ooit. Gevolg door GYBE!'s F#a

Ik heb het echt vaak geprobeerd. En Spiderland is inderdaad niet 'slecht' zoals ik eerder beweerde. Dat neem ik bij deze terug. Maar om nou meteen te zeggen: Goed, gaat me ook weer wat ver.

Ik zou bij deze de gelegenheid willen nemen om Spiderland op te delen in drie klassen:
- Goede nummers: Breadcrumb Trail, Good Morning Captain
- Redelijke nummers: Nosferatu Man, For Dinner
- Matige nummers: Don, Aman , Washer

Ik kom te weinig bijzondere momenten tegen op Spiderland om dit echt een hoge waardering te geven. Gelukkig is de sfeer wel erg goed en ook door de prima opener en afsluiter keer ik regelmatig terug naar dit album.

Voor nu echter 2.5*

Hou je niet in D-ark, gooi het eruit.

Washer vind ik juist het hoogtepunt van de hele plaat
die ijzige opbouw, die gespannen sfeer, die duistere onheispellende zang erboven en uiteraard die fenomale explosie op het einde. ieder zijn eigen keuze en interpretatie natuurlijk maar washer is echt 1 van mijn lievelingsnummers ooit

Een kleine rectificatie. Ik was even in de war met de titels. Washer moet op de plaats van For Dinner en vice versa. Washer is wel een mooi nummer inderdaad. For Dinner vind ik niet bijzonder.

Met veel moeite....

Inderdaad, waarom inhouden, zeg wat je wilt hoor. Als je iets dwarszit moet het er uit. Ik erger me eerder aan dit soort berichten.

Mah...

Washer is ver weg een van mijn favorietse nummers ooit, de plaat ook. Maar ik heb geen zin om weer iemand lastig te vallen met mijn fanboy comentaar .

Ook goed. Maar wat misschien wel leuk is om te weten is dat ik Spiderland weer heb opgepakt na het lezen van jou review. Erg mooi beschreven. Dus fanboy verhalen hebben ook weleens nut.

Een beetje maar

Het is een goed album, maar wat mij zo iriteert zijn de praatstukjes steeds.
Ik hou er wel van om mee te neuriën, maar door dat gelul lukt dat niet echt.

Maar als de harde inslagen komen en het gezang tevoorschijn komt is het wel genieten, daar niet van.

dat fluisteren vind ik juist een heel sterk punt.
De kracht van de stilte.
De kracht van het weglaten.