menu

Slint - Spiderland (1991)

mijn stem
4,05 (625)
625 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: Touch and Go

  1. Breadcrumb Trail (5:55)
  2. Nosferatu Man (5:34)
  3. Don, Aman (6:28)
  4. Washer (8:50)
  5. For Dinner ... (5:05)
  6. Good Morning, Captain (7:39)
totale tijdsduur: 39:31
zoeken in:
avatar van herman
4,0
Een belangrijke inspiratiebron voor bands als Mogwai, dit album, dat ook wel gezien wordt als de blauwdruk van de postrock. Don, A Man vind ik zelf wat minder maar verder is dit toch echt wel een geweldig album. Zeker nummers als Washer en Good Morning, Captain zijn hartverscheurend.

avatar van gemaster
3,0
Ik ben het tot nu toe helemaal met aERo eens. De muziek raakt me eigenlijk geen moment, behalve als de zanger schreeuwt 'I miss you!'. Voor de rest kan ik hier echt niet de genialiteit van inzien.

Natuurlijk, het zit allemaal redelijk in elkaar en het album was zeer origineel op dat moment, maar het doet me gewoon geen reet. En dat heb ik toch wel vaak met dit soort post-rock platen. Vaak kabbelen de nummers voort en hoor ik enkel slaapverwekkende gitaarakkoordjes. En als er dan eindelijk eens een geinige vondst is, dan wordt die eindeloos herhaald.

De laatste tijd probeer ik regelmatig post-rock albums van bijvoorbeeld Mogwai of Godspeed You! Black Emperor, maar het doet me allemaal niets. Misschien mis ik iets, maar ik denk dat ik dit genre maar een beetje links laat liggen. Ik schakel weer terug op de liedjes met kop en staart waarvan de zang niet bestaat uit gesproken tekst omdat de zanger te schijterig is om te zingen.

Kleine 3,5* voor Slint.

avatar van Lukas
4,0
Spiderland. Tja. Eigenlijk vind ik dit helemaal niet zulke mooie muziek. En toch is ie inmiddels al op een dikke 4.5* terecht gekomen. Dit is namelijk geen plaat die uitblinkt in mooiheid. Intrigerend, dat is een veel beter woord. Het maakt Slint moeilijk te recenseren, want echt uitleggen kan ik het niet.

Het heeft te maken met de spanning die dit album met zich meedraagt. Voor mooie zanglijntjes, gitaarsolo's, melodietjes moet je dit album niet opzetten. Eigenlijk is het wat deze zaken betreft een vrij vlak album. Ik ken weinig muziek waar zo subtiel naar een climax toegewerkt wordt. Dat geldt voor afzonderlijke nummers, maar natuurlijk ook voor het totaalplaatje (I MISS YOU!).

Neem nu bijvoorbeeld Don, Aman. Na een minuut of twee verwacht je dat er keihard een gitaar gaat invallen, maar nee hoor, gas terug . En dat geeft een veel groter shockeffect dan die harde gitaar waar je je op had ingesteld.

De voortdurende herhalingen van gitaarriffs en de vaak fluisterende zang erover geeft Spiderland op een of andere manier zo'n enorme lading emotie mee. En dat maakt deze plaat niet mooi, maar zo ongelooflijk diep en intrigerend. En dan zo'n extra luisterbeurt voor een recensie... ga je toch anders luisteren en concludeer je dat ie nu toch echt je top 10 binnen is geslopen.

avatar van The Scientist
5,0
Ik heb hier al eens een flink verhaald bij geschreven, maar kan het weer eens niet laten om nog maar eens iets moois neer te zetten, helemaal omdat het nu mijn nummer 1 is (toenertijd nog niet)... Over hoe ik hem heb ontdekt zal ik het verder dan ook niet hebben, dat is daar te lezen.

Wat me tijdens het concert van afgelopen maandag nog maar eens duidelijk is geworden is hoe goed elk stukje van dit album in elkaar zit. Van het snerpendste Pajo-gitaartje tot de subtielste drumroffel, alles is uitgedacht en wordt gespeeld door prima muzikanten (en dat toen ze amper 20 (of nog jonger?) waren.

Wat mij zo raakt is het abstracte karakter van de plaat, de mogelijkheid erin te horen wat ik erin wil horen. De ene keer hoor ik een plaat die me gewoon enorm raakt en een veel emotie opwekt, de andere keer hoor ik een band die met een heerlijk gevoel voor structuur lekker afwisselt tussen rustig en opzwepend, de ene keer vallen de kleinste subtiliteiten me op (de eerste versnelling in Don Aman, het spanningsvolle drum/bas-werk in Nosferatu Man, de snerpende Pajo-gitaar tijdens de climax van Washer om maar enkele voorbeelden te noemen), een andere keer zing ik gewoon lekker mee met de zang die gewoon bij deze muziek hoort, niet de pretentie om een geweldige stem te zijn, maar lekker abstract en niet te veel op de voorgrond tredend.

De eerste track is een geweldig nummer om helemaal in de plaat te komen, ik denk het meest toegankelijke nummer van het album, het minst ingewikkeld. En daar knalt meteen Nosferatu Man overheen, een nummer waar de instrumenten elkaar mooi versterken. Don Aman begint rustig, alleen twee gitaren die nagenoeg hetzelfde spelen, maar versnelt al snel, veel spanning in dit nummer. Over Washer en Good Morning Captain is hier al heel wat gezegd (For Dinner is gewoon een spanningsopbouw voor de afsluiter (wel een noodzakelijke)). Washer is de emotiole kant van Slint, en Good Morning Captain is het toppunt van mooie compositie, met natuurlijk het geweldige einde.

En elke keer dat ik dit album heb geluisterd, denk ik nog steeds niet 'ik heb er genoeg van', er zijn tijden dat ik het minder en meer draai, maar dat is normaal. Dit album is voor mij het meeste 1 geheel van de albums die ik ken, het enige nummer wat ik afzonderlijk even sterk vind als op album is Washer, Good Morning Captain vind ik een beter nummer, maar vooral in de contaxt van het album.

Op hun concert afgelopen maandag had ik er achteraf ook geen enkele moeite mee gehad als ze alleen Spiderland hadden gespeeld en er daarna mee op waren gehouden. Dit moest ik live horen, en toen i het gehoord had was ik zo onder de indruk dat ik me van de laatste 3 nummers niks meer weet te herinneren.

Zoek je een album waarin je tijd kwijt kunt, en wat een avontuur is om te ontdekken, wat steeds iets meer onder je huid gaat zitten, dit is de ideale plaat.

5,0
Ik ben de laatste tijd in het post-rock hoekje gevallen en door dat er bij elk goed postrock album Spiderland werd genoemd moet ik het natuurlijk maar eens beluisteren en eergisteren was het dan zo ver ik deed mn koptelefoon op en het licht uit en werd eigenlijk meteen al gegrepen door het eerste nummer en de cd wil mij eigenlijk niet meer loslaten, Het heeft een soort verslavend effect op mij en daarom heb ik de laatste dagen bijna niks anders meer geluisterd dan Spiderland.

Maar wat is Spiderland toch een prachtig diamantje, een Ruwe
Diamant wel te verstaan, die zijn echte schoonheid pas na een paar luisterbeurten prijsgeeft.
De sfeer is gewoon perfect; duister, donker, rauw, de grauwe gitaren die soms flink uithalen met kippenvel tot gevolg, de zanger die met zijn rauwe stem eigenlijk meer praat dan zingt, wat het duistere nog meer versterkt.

Er is geen tijd meer voor vrolijke popliedjes en andere blije muziek, want Spiderland pakt je beet en laat je een andere wereld zien, een post-apocalyptische wereld waar alles zwart en grauw is...

5* en een welverdiende plaats in mijn top 10

I Miss You...

avatar van Gajarigon
5,0
Bij mij (en ik denk ook bij vele anderen) zit de aantrekkingskracht van Spiderland in de sfeer die de muziek uitstraalt. Een nummer als Don, Aman lijkt - neen is - saai, maar dat dynamische gitaarspel en die fluisterende stem kunnen me echt de rillingen bezorgen als ik dit 's nachts opzet. Er zit zo'n mysterieus kantje aan de muziek, moeilijk uit te leggen.

avatar van KampF
5,0
"Slint was onuitgesproken. Het ging over subtiliteit, bewustzijn, de broederschap van Louisville, Kentucky. Weinig mensen lijken dat te hebben begrepen, maar dat maakt toch geen bal uit?"

- David Pajo, 1993

Een treffende quote uit mijn '1001 albums' boek. Broederschap zoals de hoes doet illustreren? Broederschap in de muziek; het verhaal over Don waarin de (draai je volume open) snikjes van Brian McMahan te horen zijn aan't eind van Don Aman. Verdriet? Gemis? Gemis zo teder als in Washer? Gemis zoals de oerkreet in Good Morning Captain? En wat hebben die sinistere, soms ietwat lichtvoetige nummers als Breadcrumb Trail en Nosferatu man te vertellen? Vragen, raadsels, beperking. Soms weet ik ook niet wat Spiderland nou eigenlijk is. Laat staan, soms kan ik Spiderland nauwelijks 'mooi' noemen. Maar dat hoeft ook niet. Er is één ding dat ik zeker weet; iedere keer als ik Spiderland luister grijpt het me bij de keel, en dat is een groot goed, weinig andere albums slagen daar in.

avatar van hoi123
5,0
Mijn vorige twee berichten waren ietwat overdonderd; nu ben ik wat bekoeld, hoewel ik dit album nog steeds even goed vind, en kan ik eindelijk een waardige recensie neerpennen. In deze plaat zit een overheersend concept; dit ga ik hier niet uitgebreid bespreken, want dat moet je zelf ontdekken. Maar het verhaal dat in de plaat zit is volgens mij, het klinkt vast belachelijk, een boottripje dat gruwelijk uit de hand loopt, beginnend met ruzies, maar bij het derde nummer zijn er vage aanwijzingen naar moord. Deze plaat brengt gruwelijk sterke beelden in mijn hoofd, heel knap.

Het begint allemaal bij Breadcrumb Trail. Een soort opwarmertje, toch begin ik me hier al enigzins onbehaaglijk te voelen. McMahan laat hier zijn fantastische schreeuwkunsten zien, want men kan veel van hem zeggen, maar hij heeft zeker emotie in zijn stem.

Maar dan slaat de duisternis toe in het verstikkende Nosferatu Man. McMahan gaat fluisteren, alleen een poging om zijn stem te laten klinken in het refrein is niet gefluisterd. Maar wat een héérlijke gitaarpartijen, wat een meeslepend nummer! Prachtig!

Nosferatu Man duister? Nee joh, nu komt Don, Aman nog. Een passagier die zijn medereizigers heeft vermoord. Spijt. Het hele nummer is gefluisterd. Maar er komt een soort miniclimaxje, dat eigenlijk niks voorstelt, maar in dit nummer toch keihard en magistraal klinkt. En dan wordt het weer rustig. En, luister goed, aan het eind van het nummer hoor je heel zacht gehuil. Dit is echt een hemeltergend mooi nummer.

Maar alles kan beter. Washer is het bewijs. Een hartverscheurend verslag van een man die zijn vermoorde vrouw (?) verliest. Ook het enige goed verstaanbare nummer qua tekst. En wat zit er een prachtige opbouw in dit nummer! Maar de climax is nauwelijks te beschrijven. Jankende gitaren, voor hoogstens 20 seconden. Dan zijn ze weer weg. De gitaren vervallen weer in het prachtige intro. Het op één na mooiste nummer van deze plaat.

Nu komt het instrumentale For Dinner.. een opbouw naar Good Morning Captain. Bij de eerste luisterbeurten klinkt dit saai, ook nu vind ik dit het zwakste nummer van de plaat, maar nog steeds een geweldig nummer. Ook knap hoe hier 30 seconden lang dezelfde toon wordt gespeeld, maar toch niet gaat vervelen.

Maar dan, het slotnummer van de plaat. Good Morning, Captain. Dit is het mooiste nummer dat ik ken. Een duister intro dat gespeeld lijkt te zijn in een donker huis, langs een groot meer. McMahan fluistert weer, maar nu is het verstaanbaar. Wat een emotie kan hij in zijn stem stoppen! Maar dan komt er een kleine uitbarsting. Dan is hij weer weg. Maar nu komt hij terug, in zo'n groots, prachtig, meeslepend dat dit, zoals hierboven is gezegd, eigenlijk tussen spoilertags besproken moet worden. En weet je wat, ik doe het gewoon.

McMahan fluistert, kan niet boven het lawaai uitkomen. Maar toch hoor je hem emotioneel (in de goede zin van het woord) fluisteren:

I make it up to you.

Dan iets harder, nog een keer iets harder, en nu komt het.
McMahan verheft een oerschreeuw, een keihard I MISS YOU!!
Gemeender kan zang niet zijn, sterker kan mijn beeld van wat er gebeurt niet zijn, dit is een film zonder beeld. Nu komen de instrumenten, die prachtig aansluiten op de zang. Deze maken een einde aan dit nummer en laten je gebroken achter. Dit is verreweg het mooiste nummer dat ik ken.


Dit album staat op nummer 1 in mijn top 10, en is daar niet vanaf te rammen. Waarschijnlijk komt deze hele recensie als overdreven over, maar dat moet dan maar.

Spiderland

avatar van Don Cappuccino
5,0
Spiderland is het laatste album van Slint, wat volgens velen een klassieker is in het genre Post Rock. Het album wordt kritisch zeer goed ontvangen en staat ook in genoeg toplijsten. GYBE!
heeft hier schijnbaar veel invloeden vandaan. Ik was erg benieuwd.

Ik vind het persoonlijk onzin om dit album track voor track te reviewen, want dat is al geweldig gedaan door hoi123 en als ik dat doe voegt dat niks toe. Spiderland kun je eigenlijk zien als de zee waar de bandleden in drijven. Meestal blijft de zee rustig, maar af en toe komt er een enorme vloedgolf. Dat is muzikaal bij dit album ook. Meestal blijft het vrij rustig, maar er kan op een gegeven moment een flinke uitbarsting komen. De zang is meestal fluisterend, de gitaar is meestal met akelige, goed bedoelde gitaarlijntjes of flink wat dissonante akkoorden. Ik heb het album ´s avonds geluisterd en dan komt het echt zeer goed tot zijn recht, die donkere sfeer die heel veel andere albums lang niet zo goed kunnen produceren. Een donker, sferisch album wat bij mij toch even 5 luisterbeurten nodig had om te kunnen bezinken. 4 sterren, ik vind 5 sterren voor nu nog te hoog.

avatar van stoepkrijt
4,0
Ik zie net dat ik mijn laatste bericht bij dit album als 'recensie' heb aangevinkt. Nou vond ik dat bericht sowieso al niet echt recensiewaardig, maar voor een album als dit vind ik het helemaal een schrale bedoening. En omdat Spiderland 27 maart jongstleden 20 jaar is geworden lijkt dit me een mooie gelegenheid om een nieuwe, fatsoenlijke recensie te schrijven!

Spiderland opent met het nummer Breadcrumb Trail. Hard en vuil gitaarspel, gecombineerd met stevig drumwerk en de schreeuwerige zang van Brian MacMahan maken dit nummer meteen tot een toonzetter. Het nummer gaat over een waarzegster en heeft een leuke tekst. Dit nummer mag dan hard en gemeen klinken, het gaat juist over een heel luchtig onderwerp: Een ritje in de achtbaan met een waarzegster.
Ook de opbouw van dit nummer vind ik mooi, hoewel het niet eens zo ingewikkeld in elkaar zit: Een rustige intro, dan een ruig middenstuk en vervolgens weer een terugkeer naar de rust van de intro. Een hele mooie intro, dat wel.

Waar het vorige nummer al redelijk kwaadaardig klonk, gaat Nosferatu Man daar met gemak overheen. De continu afwisselende maatsoorten in dit nummer zijn een groot pluspunt voor mij. Ze maken dit nummer complex, maar dat stoort me totaal niet. Sterker nog, ik vind het juist mooi! Het brengt veel variatie in het nummer en dat houdt me scherp. Dat zorgt er mede voor dat dit nummer me van seconde tot seconde weet te boeien.
Verder wil ik over dit nummer nog even kwijt dat ik de intro briljant vind! Hoewel alle andere riffs die tijdens dit nummer passeren stuk voor stuk bijna net zo lekker klinken…

Na de drukte van de eerste twee nummers wordt het rustig. Don, Aman begint met gefluister en een kalm, maar spannend gitaardeuntje. Het nummer gaat over een man (Don) die tijdens een avond in het café ruzie krijgt met een goede vriend. Na twee minuten versnelt het nummer. Don voelt zich eenzaam, omdat de andere cafégangers hem negeren en gemener aankijken dan ooit tevoren. De sfeer wordt grimmig. Weer een tweetal minuten later barst het nummer echt los: Een harde gitaarriff verstoort de rust en Don’s emoties barsten los. Hij vertrekt.
De volgende dag wordt hij wakker (onder dezelfde rustige tonen uit het begin van het nummer) en heeft hij spijt: He knew what he had to do. He was responsible. In the mirror, he saw his friend.

Dan is het nu tijd voor een van de beste post-rocknummers aller tijden: Washer. Het heeft lang geduurd voor ik dit nummer ben gaan waarderen. Om eerlijk te zijn: Tot nu ongeveer. Het gitaarspel is mooi en subtiel, de zang is ingetogen en goed verstaanbaar. Maar in de songtekst of de betekenis van dit nummer heb ik me eigenlijk nooit verdiept.
De betekenis van Washer is eigenlijk niet eens zo speciaal: Het nummer gaat over een man en vrouw die uit elkaar zijn gegaan. Waarom is niet helemaal duidelijk. Ze kunnen gescheiden zijn, maar ze kunnen ook gedwongen uit elkaar zijn gegaan: I won’t be back here, though we may meet again. Het kan van alles betekenen.
De zanger heeft het er duidelijk moeilijk mee en dat is terug te horen in zijn stem: Zijn zachte stem bevat veel emotie. Maar welke emoties? Troost, hoop, angst, verlangen of spijt? Het blijft onduidelijk. Hij zingt alsof hij ieder moment in tranen kan uitbarsten.
Wat het echte verhaal achter dit nummer is blijft voor mij gissen, maar dat het een mooi nummer is staat voor mij als een paal boven water. De zang en muziek sluiten perfect op elkaar aan en de mooie tekst maakt het nummer helemaal af: Wash yourself in your tears. Prachtig toch?

For Dinner is een nummer waar ik, zelfs na vaak luisteren, niet veel mee kan. Een instrumentaal nummer met veel stiltes en bijna-stiltes. Er bestaat natuurlijk genoeg instrumentale post-rock, maar daarvan is de betekenis van het nummer vaak makkelijker te achterhalen. Na ruim drie minuten komt er (onverwacht) ineens wat pit in het nummer, maar dat zakt daarna weer weg. De outro is vervolgens erg eentonig (letterlijk!) en het nummer sterft een stille dood.
For Dinner vind ik op zichzelf geen bijzonder nummer, maar het vormt wel een mooie opstap naar het pronkstuk van dit album: Good Morning, Captain.

Dit nummer behoort tot mijn favoriete nummers aller tijden. Dat het alvast even duidelijk is.
Good Morning, Captain is gebaseerd op een oud gedicht van Samuel Taylor Coleridge: The Rime of the Ancient Mariner. Dit gedicht gaat over een zeeman die met zijn schip verdwaalt in Antarctica. Een albatros wijst hem echter de weg en brengt ze terug naar veilig vaarwater. Desondanks schiet de zeeman de albatros dood. Daarvoor zal hij moeten boeten. Een voor een sterven al zijn bemanningsleden, maar de zeeman blijft in leven. Hij moet zijn verhaal namelijk navertellen aan iedereen die hij tegenkomt om ze te laten leren van de fout die hij heeft begaan. Hij vaart zijn schip terug naar huis, waar hij vlak voor de kust zinkt. Hij overleeft het wel, omdat hij gered wordt door een vliegenier en zijn zoon.
Good Morning, Captain gaat eigenlijk verder waar het gedicht is gestopt. De zeeman is doorweekt en verkleumd en klopt aan bij een huis. Hij smeekt om binnengelaten te worden. Er verschijnt een jongen voor het raam. De jongen trekt wit weg: Hij herkent de man. Hij draait zich om en de zeeman wordt niet binnen gelaten.
Dan krijgt de zeeman spijt. Hij biedt zijn verontschuldigingen aan, maar er is niemand die hem hoort. Hij heeft spijt van wat hij de albatros en zijn bemanning heeft aangedaan. Hij loopt over van emotie en gooit alles er in een keer uit: I miss you!
Dit verhaal, de emotie in MacMahan’s stem, de treffende tekst, de prachtige, haast hypnotiserende muziek en natuurlijk de oerkeet aan het einde maken Good Morning, Captain voor mij zo’n fantastisch nummer. Een waardige afsluiter van dit album.

Twintig jaar geleden stond de post-rock nog in de kinderschoenen. Met Spiderland is dit genre op de kaart gezet. Het heeft nog wel wat jaren geduurd voor dit genre echt vorm kreeg, maar Slint heeft daar sowieso een grote bijdrage aan geleverd. Ik kende dit album in 1991 nog niet, want toen moest ik nog geboren worden. Ik kan me echter wel voorstellen dat dit album tegenwoordig veel groter is dan het in 1991 was. Spiderland is een cultalbum, een mijlpaal in de muziekgeschiedenis. Daarvoor verdient dit album heel veel waardering en die krijgt Spiderland dan ook van mij: In de vorm van 4 sterren.

avatar van ArthurDZ
4,5
Een verlaten steengroeve aan het einde van een snikhete zomer. Vier zwemmers. Een benauwend gevoel van naderend onheil. De wasmachine en het spoor van broodkruimels. En dan uiteindelijk een allerlaatste oerschreeuw. In 1991 brachten de toen nog piepjonge snaken van Slint al deze elementen bij elkaar op een zinderende en zinnenprikkelende plaat genaamd Spiderland. Maar ook een kwarteeuw later is deze ruwe diamant nog altijd onze aandacht waard. Al was het maar omdat er nog steeds vrijwel niks klinkt zoals dit tweede en laatste Slint-album.

Spiderland kreeg die naam omdat de broer van zanger/gitarist Brian McMahan de muziek ‘spinachtig’ vond klinken. Daarmee had hij doodleuk de ideale beschrijving voor deze plaat al gegeven nog voordat het handeltje goed en wel in de winkels lag, want spinachtig is zeker een omschrijving die steek houdt. Spiderland is inderdaad onheilspellend, en heeft inderdaad iets van een sluimerend gevaar in zich. Het muzikale equivalent van een Stephen King-verhaal vlak voordat de eerste dode valt.

Het komt erop neer dat dit heel spannende muziek is. En dat is knap, want die spanning wordt opgewekt zonder al te veel middelen. Slint moest het doen met de basisopstelling gitaar-bas-drum, maar meer hadden de jongens ook gewoon niet nodig. Er wordt namelijk schitterend gemusiceerd op Spiderland. Niet per se op technisch vlak, maar alles wordt wel in dienst van de sfeer gezet. De gitaarpartijen gaan van onderhuids en subtiel naar snoeihard en weer terug, de drums zijn meer begaan met ruimte en atmosfeer dan met het geven van een sterke backbeat, en net zoals op de beste postrock-platen (je zou dit album kunnen zien als de postrock OG) worden stiltes efficiënt geïntegreerd in het totaalpakket, om het geluid extra clash te geven.

Dat is natuurlijk allemaal goed en wel, maar klinkt ook heel technisch. Nochtans zijn er niet veel platen die zo overlopen van emoties als deze. Omdat de muziek spreekt, maar ook omdat Spiderland vocaal top is. En dat terwijl Brian McMahan eigenlijk niet eens zingt. Maar zijn combinatie van spoken word, gemompel en hartverscheurend geschreeuw is zeer effectief en net zo dynamisch als het muzikale luik.

Kortom, Spiderland is een prachtig intense trip van net geen 40 minuten, een absolute aanrader voor iedereen die zijn muziek al eens graag sfeervol en uitdagend heeft. Het enige nadeel aan deze plaat is dat je ervoor in de stemming moet zijn, maar we leven toch in donkere, onzekere tijden dus dat komt mooi uit.

(Dit bericht komt van mijn muziekblog The Irresistibles. Het is zeker niet de bedoeling dat al mijn blogposts op musicmeter terechtkomen, dus wie benieuwd is naar meer mag altijd de facebook-pagina liken. Bedankt!)

avatar van deric raven
2,5
Slint heb ik in 1991 niet opgepakt, ik was mij meer in het verdiepen in Nirvana, Pearl Jam, Metallica en Smashing Pumpkins.
De overige tijd ging op aan vriendinnetjes en reizen; de OV Jaarkaart gaf mij de mogelijkheid om de hele week door Nederland te trekken, dus Slint werd door mij vergeten, net zoals verschillende schoolvakken, maar dat is weer een ander verhaal.
Mooie diploma loze periode, later is het nog allemaal goed gekomen.
Ongeveer 10 jaar geleden Spiderland geluisterd, maar grotendeels vanwege de lengte van de nummers, maakte het toen totaal geen indruk op mij.
En Smashing Pumpkins en Pearl Jam dan?
Die hadden ook lange stukken die mij weer wel gelijk aanspraken.
Ik weet niet wat het is, voor mij waren het voornamelijk stukken zonder een duidelijk begin of einde, en blijft het daardoor niet helemaal hangen.
Iets wat ik in het begin ook nog wel eens tegen aan liep bij Sonic Youth, al kon, en kan, ik daar steeds meer de schoonheid in ontdekken.
Nu hoor ik er absoluut meer in terug; Nosferatu Man klinkt als een dreigende Primus, maar misschien leunt het nog wel meer tegen het latere Creature with the Atom Brain aan.
Toch vind ik nog steeds dat het allemaal net wat compacter had mogen klinken, er wordt teveel voort geborduurd op eenzelfde rifje, misschien werkt het voor de een prettig hypnotiserend, voor mij heeft het een wat eentoniger effect.
Ik weet ook niet of Slint in 1991 al zo massaal werd opgepakt, de waardering hier op de site komt ook vooral van mensen die een stuk jonger dan ik zijn.
Laat ik het zo stellen; in 1991 was ik 18 jaar, op muzikaal gebied pakte ik toch wel veel op alternatief gebied mee, en als dat niet het geval was, dan werd het wel door klasgenoten aangedragen.
Bijna iedereen op school was wel met muziek bezig; speelde in een band, draaide op underground parties, of hing uren in een platenzaak, maar de naam Slint heb ik nooit horen vallen.
Nu kan ik er beter naar luisteren, maar het enthousiasme kan ik helaas niet delen.

avatar van Kondoro0614
5,0
geplaatst:
'Spiderland' neemt je als luisteraar geheel mee in zijn eigen wereld, heerlijk wegdromend blijf ik maar constant genieten van deze plaat, die ik dankzij deze website heb leren kennen overigens. De band kent veel aspecten maar de duistere tint deed me alles. Het schreeuwerige van ' Nosferatu Man' of de pakkende tekst van 'Washer', het raakte me allemaal. Ik ben langzamerhand wel een beetje verliefd geworden op deze plaat, en constant als ik hem aangooi vliegen de veertig minuten voorbij. Helaas mocht de band hierna geen nieuwe muziek meer uit brengen omdat de band simpel weg werd opgeheven, dit is de grondlegger van zoveel moois wat nog is gekomen erna.

Pure kunst zou ik het bijna willen noemen, maar dit is wel de soort muziek waarvoor ik duidelijk leef. Ik blijf genieten, en dat zeg ik niet bij elk album. Ik kan nog wel zoveel er over vertellen maar, dat is hier al genoeg gedaan. Zet hem op, doe je ogen dicht en geniet. Voordat je het weet, is het voorbij.

avatar van madmadder
4,5
geplaatst:
Ik heb een stukje geschreven over dit album, maar in het bijzonder over het 33 1/3 boek over dit album. Het is een beetje een lang stuk dus voor de leesbaarheid hier alleen de eerste paar alinea's en een linkje naar het volledige stuk.

Spiderland van Slint is zo’n album dat iedere zichzelf respecterende muziekliefhebber toch eens gehoord moet hebben. Eind jaren tachtig begon een piepjong viertal met het schrijven van nieuwe muziek. Het album dat uit deze sessies voortvloeide laat nu, dertig jaar later, nog steeds zijn sporen na. Met hun album initieerden ze genres die de namen post-rock, post-hardcore, mathrock en slowcore kregen en vele bands hebben geprobeerd om in de voetsporen van Slint te treden, met wisselend succes.

Het album kwam redelijk vroeg op mijn pad tijdens mijn reis door de wondere wereld van de moderne muziek en ik had direct door dat dit album iets heel bijzonders was. Het echte kwartje viel echter wat later, tijdens mijn studie, en sindsdien prijkt het album in de hogere regionen van mijn top10. Het album heeft een bijna mythische status, niet alleen omdat de muziek zelf volledig uniek is, maar ook vanwege het feit dat dit nog zulke jonge gastjes waren toen ze dit invloedrijke album opnamen en vanwege het feit dat voordat het album goed en wel gereleased was en ze het album live konden spelen, de band uit elkaar viel. De vier leden zouden uitwaaieren naar nieuwe muzikale projecten, waarvan er ook een heel aantal heel erg goed zijn, maar er is in dertig jaar niets voorbijgekomen dat op Spiderland lijkt.

#75 Scott Tennent - Slint's Spiderland (1991)

avatar van erwinz
5,0
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Slint - Spiderland (1991) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Slint - Spiderland (1991)
Spiderland van de Amerikaanse band Slint is niet het bekendste album van de enorme stapel memorabele gitaaralbums uit 1991, maar het is wel een van de meest bijzondere en een van de beste

De Amerikaanse band Slint had in 1991 geen gebrek aan concurrentie, want heeft het jaar veel geweldige gitaaralbums opgeleverd. Spiderland van Slint is in dit lijstje met albums een wat vreemde eend in de bijt. De gitaarmuziek van Slint was een stuk experimenteler dan die van de bands uit de grunge en de indierock en was in commercieel opzicht dan ook een stuk minder succesvol. In artistiek opzicht presteert de Amerikaanse band op haar tweede album echter op de toppen van haar kunnen, wat een album oplevert dat ook dertig jaar later nog fascineert en imponeert. Spiderland was helaas de zwanenzang van Slint, maar ook een van de beste gitaaralbums aller tijden.

De Amerikaanse band Slint werd in 1987 geformeerd in Louisville, Kentucky, en viel nog geen vijf jaar later alweer uit elkaar. In de tussenliggende periode maakte de band in 1989, samen met producer Steve Albini, het veelbelovende Tweez, dat in 1991 werd gevolgd door het fantastische Spiderland.

Spiderland wordt gerekend tot de allerbeste gitaarplaten van de jaren 90 of zelfs tot de beste gitaarplaten aller tijden, maar desondanks is het helaas een album dat lang niet bij iedere liefhebber van gitaarplaten bekend is. Nu was de concurrentie in 1991 ook moordend. De afgelopen jaren is het aantal gitaarplaten in de jaarlijstjes beperkt tot hooguit een handjevol, maar in 1991 kon het niet op.

Het was het jaar van Nevermind van Nirvana, van Ten van Pearl Jam, van Achtung Baby van U2, van Loveless van My Bloody Valentine, van Batmotorfinger van Soundgarden, van Out Of Time van R.E.M., van Weld van Neil Young & Crazy Horse, van Trompe Le Monde van Pixies, van Blood Sugar Sex Magik van Red Hot Chili Peppers, van Metallica van Metallica, van Green Mind van Dinosaur Jr. en dus van Spiderland van Slint.

Vergeleken met alle bovengenoemde albums is het tweede album van Slint relatief zware kost. De band rond Brian McMahan en David Pajo wordt gerekend tot de pioniers van de post-rock, maar met alleen het label post-rock doe je Spiderland van Slint tekort. Het tweede album van de band uit Louisville, Kentucky, is een verrassend veelzijdige gitaarplaat en het is er een die ruim 30 jaar later nog niets van zijn kracht heeft verloren.

Spiderland is zeker geen makkelijk album, maar het is ook geen album dat in de categorie moeilijkdoenerij valt. Slint toont zich op Spiderland een meester in het opbouwen van de spanning. De band werkt met mooie gitaarlijnen en vaak gesproken zang langzaam naar een climax, die soms komt in de vorm van een gitaaruitbarsting, maar die ook vaak achterwege blijft.

Spiderland bevat slechts zes songs en het zijn songs die in lengte variëren van ruim vijf tot bijna negen minuten. Slint neemt de tijd voor het uitwerken van haar songs die wonderschone passages en vervormd gitaargeweld moeiteloos aan elkaar lijmen. Het is muziek die zich niet zo makkelijk opdringt als bijvoorbeeld de grunge albums die het muziekjaar 1991 voor een belangrijk deel bepaalden, maar iedereen die in 1991 de tijd nam voor het tweede album van Slint kreeg een onbetwiste klassieker in handen.

Ik had het album echt al heel veel jaren niet meer beluisterd, maar ik was direct weer onder de indruk van de bijzondere songs, de hoge spanningsbogen, het geweldige gitaarspel en de bijzondere zang op het album. Post-rock zou na 1991 voor mij een genre vol lastig te doorgronden albums worden, maar Spiderland van Slint is een album dat je onmiddellijk in de ziel raakt.

Het album was in 1991 in commercieel opzicht natuurlijk lang niet zo succesvol als de meeste andere gitaaralbums die ik hierboven heb genoemd, maar de critici waren terecht lyrisch over het album. Het hielp de band niet, want Spiderland bleek al snel de zwanenzang van Slint, dat in 1992 definitief uit elkaar viel. De leden van de band kwamen allemaal goed terecht en zouden nog veel mooie muziek maken, maar wat was het mooi geweest als we wat langer van Slint hadden kunnen genieten. Dat genieten kan gelukkig wel van het wonderschone Spiderland, dat in geen enkele platenkast of playlist mag ontbreken. Erwin Zijleman

Gast
geplaatst: vandaag om 05:09 uur

geplaatst: vandaag om 05:09 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.