Slint - Spiderland (1991)

Zo kan je het ook zien, maar ik dacht dat het alleen bij de eerste nummer zou zijn als intro..
Moet er alleen even aan wennen.

Ongelovelijk dat deze klassieker nu onder de 4 sterren is gekomen...

Schandalig natuurlijk. Helaas kan ik hem niet meer verder opkrikken.

Zal ik dan maar mijn bijdrage leveren om deze plaat tot de 4-sterrengrens te tillen heren? Dit is namelijk een plaat die me de afgelopen weken enorm in zijn greep heeft gehouden.
De eerste keer dat ik dit luisterde kon ik er zoals wel meerderen hier vrij weinig mee.
Ontoegankelijk en eindeloos herhalend vond ik het, met wel al een grimmig sfeertje dat me aansprak. Ook de hoes vond ik meteen prachtig. De lyrics maakten mede door de onverstaanbaarheid (nog) geen indruk.
Lange tijd keek ik niet meer om naar Spiderland, mede door het grote aanbod platen die me wel in eerste instantie wisten te overtuigen. Een tweetal weken terug waagde ik nog eens een poging, nadat ik half onderkoeld en zeiknat op mijn kamer was aangekomen. Vanaf de eerste tonen eiste de muziek de volle aandacht op en de poorten van Spiderland openden zich voor me.

Breadcrumb Trail – waar gaan we heen? – zet gelijk de toon. Vage gefluisterde teksten, hypnotiserende gitaren en een tegendraadse ritmesectie zorgen gelijk voor een heerlijk donker sfeertje. De thematiek blijft wat onduidelijk. Wat wordt er bedoeld met de fortune teller? Wat wel duidelijk lijkt te zijn is dat de verteller het spoor bijster raakt, wat wil je ook met een spoor van broodkruimels.
Nosferatu Man wordt gekenmerkt door een uiterst snijdend gitaargeluid. De sfeer is wederom beknellend, imponerend en de harde uitspattingen zijn fantastisch. Het nummer en sowieso dit album in zijn geheel roept bij mij Eraserhead-achtige beelden op. Dorre uitgestorven postapocalyptische landschappen, met hier en daar een zwervende enkeling die gedoemd is om zijn rest van zijn leven rond te dwalen, zonder iemand tegen te komen.
Het derde nummer, Don, Aman, is het rustigste nummer van het album.
”It feels good to be alone” – inderdaad. Zeker met dit album op, eenzaam en alleen in het donker. Wat mij betreft ook de enige manier om optimaal naar dit album te luisteren. Gezelschap is niet wenselijk. Bij dit nummer moet ik denken aan buitenbeentjes. Vage rare figuren die door de omgeving met argusogen worden bekeken.

”The others
Glances
With amusement
With evasion
With contempt
So distant
With malice
For being a sty in their engagement”

Ik noem een Grenouille, de seriemoordenaar uit Das Parfum, maar zeker ook de Nosferatu uit het vorige nummer. Iemand die teruggetrokken, in zichzelf gekeerd is en de wereld om zich heen waarneemt. Sociaal wordt afgewezen, een hekel aan de wereld krijgt, en zich daarom maar terugtrekt in alle eenzaamheid in de natuur. Subliem nummer met een geweldige spanningsopbouw. Geen seconde te veel wat mij betreft.
Wanneer de drums op Washer invallen veer ik op uit mijn trance. Duisternis maakt plaats voor mysterie. Het nummers begint rustig, badend in melancholisch gitaarwerk. Langzaam wordt spanning opgevoerd en wordt de sfeer naarder tot een schitterende climax, die van mij gerust vijf minuten langer had mogen duren, volgt. Een van de absolute hoogtepunten op deze plaat.
For Dinner is het enige volledige instrumentale nummer op dit album. Geen hoogtepunt, maar zeker een noodzakelijk nummer als je het mij vraagt. Enerzijds om tot rust te komen na Washer anderzijds om je voor te bereiden op de grande finale, in de vorm van Good Morning, Captain. Een nummer dat gebaseerd is op het gedicht Rime of the Ancient Mariner. Bass en percussie zorgen voor een duistere vibe. Fluisterend draagt McMahan zijn verhaal voor. De spanning wordt hoger en hoger en uiteindelijk volgt er wederom een ongekende climax van distorted gitaren waarna je beduusd in stilte achterblijft. Kippenvel, onbeschrijfelijk, gewoon een kwestie van luisteren.

mooi stukje De-noir. ga hem direct nog eens beluisteren met deze bespreking in mijn achterhoofd. kwestie van nieuwe perspectieven te ontdekken

Vanochtend onder de boom gekregen en sindsdien blijf ik hem maar draaien, wat een plaat, erg hypnotiserend!

Toch mooi dat ik het verschil kan maken, bij deze trek ik hem even op de 4*.
Slint, een band waar ik veel over had gehoord, maar nog nooit iets van had gehoord. Tot die ene dag, die ene dag dat deze voortreffelijke plaat in mijn collectie kwam.
Sinds die dag draai ik deze plaat eigenlijk wekelijks, op zowel mijn Macbook, mijn Ipod als mijn CD speler.

De muziekstukken zijn allemaal, stuk voor stuk, zeldzaam in hun soort.
Die hypnotische stem, de beukende gitaren, de heerlijke drums, het lijkt allemaal te kloppen.

Ik ga weer verder smullen.

Dat een album mij zo lang kan boeien is al een kwaliteit op zich.

Vanwege de sfeer verhoog ik naar 3,5 ster. Ik moet hier wel voor in de stemming zijn.

Hmm, interessant dit album. Heb deze sindskort pas opgepikt, is me totaal ontgaan al die tijd. Washer en Good Morning Captain vooralsnog de absolute uitschieters. Moet erg wennen aan de praatstijl maar dit album heeft een mystieke sfeer die me wel aanspreekt.

Kan nog geen stem uitbrengen, daarvoor heb ik 'm te weinig beluisterd. Maar die stem zal nooit laag zijn, zoveel is zeker.

Ik ga omhoog. Alweer veel te vaak geluisterd voor een onvoldoende. Don, Aman begint nu ook goed te klinken...

Nog 0.01 en hij staat weer op 4! En aangezien het een groeiplaat is (zie post hierboven) heb ik daar alle vertrouwen in.

Het album begint lekker met Breadcrumb Trail. Een mooi nummer met een goede spanningsopbouw en de gesproken lyrics voegen net dat beetje toe. Als het nummer dan versnelt hoor je de rauwe gitaren en zang die een beetje een apocalyptisch gevoel geven, zoals het gehele album.
Nosferatu Man begint heel mooi met een snerpend hoge gitaar, redelijk simpele drums en weer die gesproken tekst. Weer zitten er een paar versnellingen in het nummer, zoals ook in het openingsnummer, waarbij ook weer die gitaren en zang te horen zijn. Toch geeft dit nummer een heel ander gevoel, het is veel depressiever dan Breadcrumb Trail, vooral te horen aan de tekst en te voelen aan de algemene sfeer.
Don, Aman dan wordt vaak genoemd als zwakste nummer van het album, maar ik vind het zelf, vanzelfsprekend na Washer en Good Morning, Captain, een van de mooiere nummers. Het begint lekker rustig met alleen gitaar en af en toe een stukje tekst, maar dan vanaf ongeveer twee minuten hoor je de opbouw naar een bepaald moment al beginnen, wat dan komt op 4:22. Daar komen die rauwe gitaren er weer in, maar na een halve minuut vertraagd het nummer dan weer. Het mooie hieraan vind ik dat het eerst lijkt alsof er opgebouwd wordt naar een climax, maar die climax komt dan helemaal niet.
Die climax volgt dan in het volgende nummer, Washer. Washer is het enige nummer van dit album dat ook buiten het geheel echt weet te overtuigen. Het begint al met die geweldige opbouw met steeds hetzelfde deuntje op de gitaar en de begeleiding op bas en drums. Het is tevens het enige nummer op deze plaat waar echt op gezongen wordt, in plaats van gesproken. Na een opbouw van ongeveer zeven minuten volgt dan de climax waar de hele eerste helft van het album naartoe is gewerkt. De gitaren vallen in, de drums versnellen, gewoon het schoolvoorbeeld van hoe spanning op te bouwen en het op het juiste moment los te laten.
For Dinner is alleen maar een opbouw naar het tweede magistrale nummer op dit album, namelijk Good Morning, Captain. Ook dit nummer begint weer met een steeds terugkerend deuntje op de gitaar en rustige drums. De tekst van het nummer is geïnspireerd op een gedicht en zeker de moeite van het beluisteren/meelezen waard. Het mooie in de opbouw van dit nummer is dat er steeds een klein stukje met die zware gitaren inzit, waarna er een extra geluid aan de herhaling toegevoegd wordt. De climax van dit nummer en daarmee van het album is om nooit te vergeten. Eerst het gefluisterde I'm sorry, I miss you om daarna als een stem uit het graf I miss you! te horen.

Dit is dus een geweldig post-rock album en ik vind hem vooral zo goed omdat er in elk nummer, behalve For Dinner, wel hoogtepunten te vinden zijn. In de post-rock wil het nog wel eens zo zijn dat je daar een heel album op moet wachten, maar hier is de perfecte balans gevonden tussen spanningsopbouw en op de goede momenten toch een hoogtepuntje in het nummer te leggen. Daarom kan ik bijna niet anders dan dit te bombarderen tot mijn favoriete album aller tijden. Daarbij, natuurlijk, ook vijf sterren.

Hehe ik heb hem lekker weer op 3,99 gezet

Nee even serieus..
Slint is dus de voorvader van de Post-Rock. Leuk, aardig album idd, maar naar mijn bescheiden mening niet meer. Ik ben benieuwd of dat groeien nog gaat komen.

Bij mij gaat het traag als evolutie. Maar het wordt wel iedere keer iets leuker. Ik ben benieuwd hoeveel rek hier nog in zit. Ik kan me nu onmogelijk voorstellen dat ik nog een hele * erbij zal geven.

Een album die je vanaf de eerste luisterbeurt raakt. Waarvan je nu al de bijzondere kippenvel momenten hebt. Alhoewel ik hem nog maar zes keer op de teller heb, ik nu al zeker weet, dat hij Raining Blood uit mijn top 10 gaat weg kicken.

Ik zou hem nu al een hele hoge score willen geven, maar ik moet hem nog een paar keer luisteren. Het lijkt me niet dat deze omlaag zal gaan.

Heb mijn stem net verhoogd naar 5 sterren, niet omdat hier , bij wijze van om "word gevraagd", maar puur omdat dit gewoon een pracht album is, waar zoveel in zit.
is 5 sterren waard.

Dit bevalt me zeker wel, lekker slome... eh, mag men dit ook ongepolijste americana noemen eigenlijk?
Voorlopig een dikke 4,0*, maar dit lijkt me een groeiertje. Afsluiter 'Good morning captain' barst los... En 't is alweer voorbij...

Nou, eens kijken of het me lukt(naar de 4,00 sterren, bedoel ik):

Neen, helaas...

Doe wat je niet laten kunt, maar een accurate beschrijving kun je dat toch allerminst noemen.

Mijn bijdrage word een 4, de nummers zijn goed. Maar ook niet meer dan dat, alleen Goodmorning Captain is echt een grandioos nummer.
Ik ben er achter gekomen dat ik toch wat maar van de Talk Talk Post-Rock hou.

Verder vind ik het niet een moeilijk album, ik vond hem meteen lekker wegluisteren

Niet huilen, nu! , postrock vind ik ook niet echt treffend.

Late Talk talk is geen postrock, da's slowcore.


Waarom niet? Slint heeft (samen met de rest van de Kentucky-scene) het genre juist gedefinieerd. De Godspeed- en Mogwai-achtige postrock was er echt later dan de Kentucky-postrock.

Met rock heeft het toch niet zo veel van doen, ook al is de standaard bezetting drums/bas/gitaar/zang(fluisteren, praten en schreeuwen in geval van Slint-''spiderland''). Het postrock-genre zal best verdedigbaar zijn, maar toch is bv Sonic Youth(en er zijn er vast meer, zo'n grote muziekkenner ben ik dan ook weer niet) een band die Slint behoorlijk geinspireerd zal hebben.
Daarbij, ik doelde meer op de term postrock. Waarom niet gewoon alternative?

Om dat dat te makkelijk is, te veelzeggend, alles moet in hokjes geplaatst worden, wist je dat niet?

Wat wil je hiermee zeggen?


Tja, alternatief is wel zo verschrikkelijk algemeen dat men graag toch wat meer onderscheid wilde hebben en er dus diverse genres zijn verzonnen. En waarom hoor je liever alternative dan postrock? 't is maar dat 't beestje een naampje heeft. Maakt toch niks uit als we maar allemaal weten waar we het over hebben? Bij het woord postrock weet je meteen een stuk specifieker wat voor muziek er bedoeld wordt.

Als dit geen post-rock meer genoemd mag worden dan weet ik het ook niet meer hoor.
Dan moeten we maar stoppen met muziek post-rock noemen...

Mag van mij. Van Sonic Youth tot Slint tot Nirvana, dat kan toch allemaal onder de noemer alternative(i.p.v. resp. noiserock tot postrock tot grunge)?
Maar ik ga het verder niet op de spits drijven, zeker niet wanneer ik af en toe zin heb om zélf een genre te bedenken als de plaat mij daartoe inspireert...

Ik maak graag nog even van deze gelegenheid gebruik om te herhalen dat ik dit meer een math/noise-rock plaat vind dan een postrockplaat. Die natuurlijk wel van enorme invloed geweest is op het 'genre' postrock.

Ik denk dat dat niet allemaal onder dezelfde noemer valt omdat het totaal niet met elkaar te vergelijken is. Het wordt op hetzelfde type instrumenten gespeeld, dat wil zeggen drums, bas en gitaar, maar verder kun je hierin met de beste wil ter wereld geen echte overeenkomst leggen met Nevermind van Nirvana. Die genres zijn er gewoon om duidelijk te scheppen, het is toch vreemd wanneer bijvoorbeeld Godspeed You! Black Emperor onder dezelfde noemer valt als Kate Bush? Gewoon post-rock dus hier, bij Sonic Youth noiserock en bij Nirvana grunge.

Tsja, Godspeed en Kate Bush, daar was ik nog niet opgekomen!