Slint - Spiderland (1991)

Smaken verschillen maar deze cd doet me echt niks,nooit meer luisteren!

Mijn vorige twee berichten waren ietwat overdonderd; nu ben ik wat bekoeld, hoewel ik dit album nog steeds even goed vind, en kan ik eindelijk een waardige recensie neerpennen. In deze plaat zit een overheersend concept; dit ga ik hier niet uitgebreid bespreken, want dat moet je zelf ontdekken. Maar het verhaal dat in de plaat zit is volgens mij, het klinkt vast belachelijk, een boottripje dat gruwelijk uit de hand loopt, beginnend met ruzies, maar bij het derde nummer zijn er vage aanwijzingen naar moord. Deze plaat brengt gruwelijk sterke beelden in mijn hoofd, heel knap.

Het begint allemaal bij Breadcrumb Trail. Een soort opwarmertje, toch begin ik me hier al enigzins onbehaaglijk te voelen. McMahan laat hier zijn fantastische schreeuwkunsten zien, want men kan veel van hem zeggen, maar hij heeft zeker emotie in zijn stem.

Maar dan slaat de duisternis toe in het verstikkende Nosferatu Man. McMahan gaat fluisteren, alleen een poging om zijn stem te laten klinken in het refrein is niet gefluisterd. Maar wat een héérlijke gitaarpartijen, wat een meeslepend nummer! Prachtig!

Nosferatu Man duister? Nee joh, nu komt Don, Aman nog. Een passagier die zijn medereizigers heeft vermoord. Spijt. Het hele nummer is gefluisterd. Maar er komt een soort miniclimaxje, dat eigenlijk niks voorstelt, maar in dit nummer toch keihard en magistraal klinkt. En dan wordt het weer rustig. En, luister goed, aan het eind van het nummer hoor je heel zacht gehuil. Dit is echt een hemeltergend mooi nummer.

Maar alles kan beter. Washer is het bewijs. Een hartverscheurend verslag van een man die zijn vermoorde vrouw (?) verliest. Ook het enige goed verstaanbare nummer qua tekst. En wat zit er een prachtige opbouw in dit nummer! Maar de climax is nauwelijks te beschrijven. Jankende gitaren, voor hoogstens 20 seconden. Dan zijn ze weer weg. De gitaren vervallen weer in het prachtige intro. Het op één na mooiste nummer van deze plaat.

Nu komt het instrumentale For Dinner.. een opbouw naar Good Morning Captain. Bij de eerste luisterbeurten klinkt dit saai, ook nu vind ik dit het zwakste nummer van de plaat, maar nog steeds een geweldig nummer. Ook knap hoe hier 30 seconden lang dezelfde toon wordt gespeeld, maar toch niet gaat vervelen.

Maar dan, het slotnummer van de plaat. Good Morning, Captain. Dit is het mooiste nummer dat ik ken. Een duister intro dat gespeeld lijkt te zijn in een donker huis, langs een groot meer. McMahan fluistert weer, maar nu is het verstaanbaar. Wat een emotie kan hij in zijn stem stoppen! Maar dan komt er een kleine uitbarsting. Dan is hij weer weg. Maar nu komt hij terug, in zo'n groots, prachtig, meeslepend dat dit, zoals hierboven is gezegd, eigenlijk tussen spoilertags besproken moet worden. En weet je wat, ik doe het gewoon.

McMahan fluistert, kan niet boven het lawaai uitkomen. Maar toch hoor je hem emotioneel (in de goede zin van het woord) fluisteren:

I make it up to you.

Dan iets harder, nog een keer iets harder, en nu komt het.
McMahan verheft een oerschreeuw, een keihard I MISS YOU!!
Gemeender kan zang niet zijn, sterker kan mijn beeld van wat er gebeurt niet zijn, dit is een film zonder beeld. Nu komen de instrumenten, die prachtig aansluiten op de zang. Deze maken een einde aan dit nummer en laten je gebroken achter. Dit is verreweg het mooiste nummer dat ik ken.

Dit album staat op nummer 1 in mijn top 10, en is daar niet vanaf te rammen. Waarschijnlijk komt deze hele recensie als overdreven over, maar dat moet dan maar.

Spiderland

Good Morning Captain is geweldig. Op de rest van het album zijn ook wel mooie dingen te horen maar het laatste nummer is toch echt het hoogtepunt.

Een tien met een griffel zou dit album moeten verdienen. Tenminste, als het alleen uit het nummer Good Morning Captain had bestaan. Weergaloos.

Helaas zijn de andere nummers van een andere orde, zoals vaker valt te lezen. Het komt soms mij iets te gekunsteld en en overdreven langdradig over, zoals het nummer For Dummer waar je alleen maar gefluister hoor. Of is dat juist de kracht van het album: de subtiliteit en de constante spanningsboog? Hier iig nog niet doorgedrongen. Wellicht nog eens extra aandacht geven aan het concept, de teksten en opleggen in een pikkedonkere kamer, want wat niet is kan nog komen.

Wat een opgehemel van dat GMC. Nosferatu Man is de shit

Juist! Precies mijn favoriet

eh ... Washer
de rest helaas een punt minder

GMC is inderdaad een beetje teveel gehypt, alsof het de heilige graal van de postrock is. Nu heb ik zelf ook wel even een fascinatie met dat nummer gehad door de tekst en thematiek, maar Washer en Nosferatu Man doen mij nu ook wel meer.

GMC zal ik tot in de lengte van dagen prachtig vinden, maar ik merk wel eens dat ik 'wacht' op de climax, alsof de rest minder interessant is. De heilige graal vind ik ook wat teveel gezegd, daarvoor heerst Sleep van GYBE te veel

Waarom luistert een echte HipHop fan, zoals jij, dan ook naar dit album ? Zonde van je tijd.

ben ik bij nader inzien met je eens. ik geef GMC en NM een gedeelde winst

Spiderland is het laatste album van Slint, wat volgens velen een klassieker is in het genre Post Rock. Het album wordt kritisch zeer goed ontvangen en staat ook in genoeg toplijsten. GYBE!
heeft hier schijnbaar veel invloeden vandaan. Ik was erg benieuwd.

Ik vind het persoonlijk onzin om dit album track voor track te reviewen, want dat is al geweldig gedaan door hoi123 en als ik dat doe voegt dat niks toe. Spiderland kun je eigenlijk zien als de zee waar de bandleden in drijven. Meestal blijft de zee rustig, maar af en toe komt er een enorme vloedgolf. Dat is muzikaal bij dit album ook. Meestal blijft het vrij rustig, maar er kan op een gegeven moment een flinke uitbarsting komen. De zang is meestal fluisterend, de gitaar is meestal met akelige, goed bedoelde gitaarlijntjes of flink wat dissonante akkoorden. Ik heb het album ´s avonds geluisterd en dan komt het echt zeer goed tot zijn recht, die donkere sfeer die heel veel andere albums lang niet zo goed kunnen produceren. Een donker, sferisch album wat bij mij toch even 5 luisterbeurten nodig had om te kunnen bezinken. 4 sterren, ik vind 5 sterren voor nu nog te hoog.

Bedoel je niet Don, Aman? For Dinner is namelijk instrumentaal. Overigens vind ik Don, Aman een belachelijk goed nummer, maar ja.

Ik had Don, Cappuccino nog leuker gevonden als songtitel.

Washer is toch ook wel mijn favoriet samen met Don, Aman. Maar ja natuurlijk heeft good morning het I miss you moment, en daar kun je weinig tegen begingen.

Ik heb dit net voor de eerste keer beluisterd. Moeilijk om dan tot een oordeel te komen, dus ik ga hier nog geen cijfer aan verbinden.

Good Morning, Captain bevat misschien één van de mooiste stukjes muziek die ik ken (I Miss You natuurlijk), maar dat is slechts een klein deel van het nummer, ik vind Nosferatu Man nu beter.

tjongejonge. hebben die lui zich kapotgecomponeerd aan ingewikkelde aritmiek en gitaarlijnen, blijkt een schreeuwstukje voor velen het hoogtepunt van het album te betekenen.
geen verkeerd nummer, GMC maar dat "i miss you" zie ik meer als de afwerking van het nummer. rond de fraaie compositie dus.

Uiteraard. Neemt niet weg dat het wel een kippenvelmoment is, dat ''I Miss You''.

Meer dan dat. Maar dit hele album is kippenvel van begin tot eind.

Vind dat "I Miss You" ook echt we het hoogtepunt van het album. Ingewikkelde aritmiek (wat dat ook moge wezen) en ingewikkelde gitaarlijnen doen me niet veel, kan het nog zo knap zijn, maar zo'n schreeuw raakt mij veel maar dan ook veel meer.

Soms kan iets heel simpels het beste zijn, hè. Er zit wel heel veel emotie in die schreeuw, dat krijgen ingewikkelde gitaarlijnen niet voor elkaar.

Maar Arrie snapt het niet. Met zijn 3,5*.

Niels94 snapt het wel.

Ergens heb ik dat gevoel ook weer. Ik respecteer dit album absoluut heel erg. Te bedenken dat dit een van de eersten, zo niet de eerste in zijn soort was vormt wel een deel van mijn waardering. Het hele album heeft een unieke ongemakkelijke sfeer. Het is inderdaad vrij rustig, maar het voelt constant dreigend aan. Alsof het ieder moment kan losbarsten. Toch gebeurt het maar zelden. Ik vind vooral de opener en sluiter en Washer sterk. Don, Aman heeft ook wel een goede sfeer.

Aan de ene kant respecteer ik het dus, maar ik weet ook dat ik op jaarbasis misschien slechts 1 keer echt zin heb om deze plaat te luisteren. Wat het album aan sfeer wel heeft, mist het aan melodieusheid, wat het album voor mij gewoon niet interessant maakt om in een neutrale bui te luisteren.

Ik vind Spiderland een erg sterk album, maar dan alleen als ik ervoor in de stemming ben. Spiderland is een echt sfeeralbum. Ik zal het nooit opzetten als achtergrondmuziek. Alleen als ik geconcentreerd naar dit album luister en verder niets aan mijn hoofd heb, hoor ik hoe mooi dit album is. Ik moet echt opgaan in de muziek en de teksten diep door laten dringen om de harmonie te kunnen voelen. En dan hoor ik echt een prachtig album.

Van de andere kant: Spiderland is niet geschikt als achtergrondmuziek. Het is geen muziek die je om de haverklap op kunt zetten, je moet ervoor in de stemming zijn. Spiderland heeft aandacht nodig. Als je naar dit album luistert moet je er ook goed naar luisteren. En niet zomaar één nummer, maar meteen het hele album. Want dan dringen de muziek en de teksten pas echt goed tot je door.

Spiderland moet je leren waarderen. Als je een of twee keer naar dit album luistert en je niet verdiept in de teksten is de kans klein dat het album in de smaak zal vallen. Als je wel de moeite neemt om dit album 'te leren kennen' en te 'ontleden' zul je mooie teksten ontdekken, een mooie opbouw in de nummers, hoe ze naar een climax toewerken.

Luisteren naar Spiderland vergt wat van je, maar je krijgt er gelukkig wel iets heel moois voor terug!

Meneer Cappuccino gaat nu een opmerking maken die bij sommige mensen pijn kan doen.

Het album is echt heel erg goed, geweldige sfeer, mooie nummers. Tot Good Morning, Captain. Je zou nu denken dat ik zou zeggen: Omdat dit nog beter is, maar dat is niet zo bij mij. Ik vind dat nummer namelijk het minste van het album. Wat is er nou zou bijzonder aan? Ik vind Nosferatu Man het beste nummer van het album, met zijn sinistere en piepende gitaartonen. Ik doe er een halfje bij.

Om dus nog even met woorden van Paap_Floyd te spreken: Nosferatu Man is de shit.

als ik hierdoor pijn zou krijgen zou ik een andere hobby moeten zoeken.
maar wat is er zo bijzonder aan? die contra akkoorden(zo heet dat toch?) tussen de bass en gitaarlijn, prachtig! de schreeuw doet mij toevallig niet zoveel maar menig gevoelige snaar wordt hierdoor ook geraakt.

Ik kan me eigenlijk wel vinden bij wat Don zegt. Als geheel nummer dan, die schreeuw blijft het mooist.

Futloos en saai, muzikaal kan het mij niet boeien. Kan er helaas niets anders van maken, slappe zang, met nog flauwere herhalende riedeltjes op de gitaar. Nergens wordt het spannend of weet het de aandacht te vragen. Dat dit album zich een weg heeft weten te vinden in een boek met 1001 albums laat mij dan ook verbaasd achter. Slint, nah eerder Flut. Kan mij ook dus niet herkennen in de duistere sferen, spanningsopbouwingen en sinistere klanken. Maar goed voor eenieder die hier wel een goede waardering voor heeft, veel plezier er mee, das nou namelijk zo leuk aan smaak.