Slint - Spiderland (1991)

Als ik zie dat je 5 sterren aan ABBA geeft kan ik me wel voorstellen dat dit minder jouw ding is.

Ik vind ABBA ook leuk en ik kan dit ook prima waarderen dus ik kan mij voorstellen dat dit wel zijn ding had kunnen zijn

Dank je wel jasper voor je begrip en je diepgravende onderzoek in mijn genuanceerde muzieksmaak.....als je het niet erg vind ga ik weer in mijn strakke glitterdiscopak naar ABBA's Dancing Queen luisteren. OOOOOOOOOOOO you can dance....

Het was mijn conclusie en constatering, geen veroordeling. Hoef je niet zo raar te gaan doen.

Ik vind het volkomen logisch dat je hier niet zo veel mee hebt als je voornamelijk easy listening gewend bent. En ik noemde ABBA maar ik doel op je smaak in het algemeen, waar ik een greep van gezien heb.

Ik snap best dat als je op een album dat grotendeels een waardering krijgt boven de 4* en jezelf dan met 1* tevoorschijn komt, het om reacties vraagt. Jouw reactie vond ik wat te kort door de bocht, omdat het van ABBA naar Zappa gaat wat mijn smaak betreft. Ik vind dit gewoon niet goed punt. Heeft niets te maken met easy listening.

Heh? nergens wordt het spannend? Weet de aandacht niet vast te houden? Flut? Je hebt recht op je eigen mening natuurlijk en die respecteer ik ook. Maar dit is wel een beetje vreemd. Dit album moet het juist hebben van de spanning imo.

De zang (gefluister merendeel) past bij de muziek en samen creëren ze de spanning.

Voor mij is dit 1 van de meest spannende albums waar ik helemaal hopeloos in wordt opgeslokt. Ik draai deze daarom ook niet te vaak. Behalve Good Morning, Captain. Een meesterlijk nummer, draai ik vaak los, ook best een depri nummer maar voor mij stukken minder als de rest. Die muziek, het voelt gewoon alsof je in een soort spook-haven bent.

Een legendarisch album.

Het zou mooi zijn als Slint ooit een nieuwe plaat maakt. (ja ik mag dromen) King's Approach was namelijk een erg vet nummer!.

Merendeel zal iedereen het daar ook mee eens zijn. Dit album ook gaan luisteren na een vermelding gelezen te hebben in het overzichtsboek van albums door de jaren heen, die van betekenis zijn geweest.
Helaas herken ik niets van wat de meesten er in horen. Mijn bericht had her en der wel wat genuanceerder gemogen achteraf. Maar blijft een gegeven voor mij dat dit Spiderland mij rein gar nix doet. Ook destijds in 1991 is dit album geheel aan mij voorbij gegaan, terwijl dat toch voor mij de periode was om in alles wat ook maar enigszins apart was te verdiepen.

Wat een geweldig album blijft dit toch. Good Morning Captain is echt kippenvel tot en met

Tja een 1,0 geven voor iets wat je niet boeit, geef dan geen cijfer, als ik aan alle platen die me niet boeien (oa het hele oeuvre van dire straits zo ongeveer) een 1,0 geef dan kan ik wel een jaartje vrijnemen.
Over smaak valt niet te twisten, wat me wel weer intrigeert Madjack71 dat je de fantastische plaat van Bill Callahan (waar ook veel "spanning" in zit) in jouw top 10 staat.

Als je iets beluisterd hebt en slecht vind mag je natuurlijk ook stemmen, dus dat is onzin. Heb jij álle Dire Straits albums beluisterd dan?

Die fantastische plaat van Callahan idd. ontbeert het aan spanning in de letterlijke betekenis van het woord, das geheel waar. Wat het -voor mij- niet tekort heeft...is warmte, sfeer die niet door het hele album eenduidig is, zoals ik bij dit album ervaarde en een stem die een zeggingskracht heeft, die een Cash waardig is, daarnaast brengt die man charisma mee in zijn muziek, ook iets wat ik hier niet ontdekken kon. Verders was ik nieuwsgierig wat dit album zo goed maakte, waardoor het in de 1001 albums terecht kwam. Dus m.i. rechtvaardigt genoeg om mijn stem uit te brengen. Als ze meerdere albums hadden uitgebracht zou ik die zeker niet zijn gaan beluisteren, om dan een aantal lage stemmen uit te brengen...of niet...wie zal het zeggen. Zo ga ik niet met muziek om. Ook Slint ben ik gaan luisteren met de bedoeling om mij te laten verwonderen. Dat dit niet zo het geval is geweest, is een gegeven.

Ik zie net dat ik mijn laatste bericht bij dit album als 'recensie' heb aangevinkt. Nou vond ik dat bericht sowieso al niet echt recensiewaardig, maar voor een album als dit vind ik het helemaal een schrale bedoening. En omdat Spiderland 27 maart jongstleden 20 jaar is geworden lijkt dit me een mooie gelegenheid om een nieuwe, fatsoenlijke recensie te schrijven!

Spiderland opent met het nummer Breadcrumb Trail. Hard en vuil gitaarspel, gecombineerd met stevig drumwerk en de schreeuwerige zang van Brian MacMahan maken dit nummer meteen tot een toonzetter. Het nummer gaat over een waarzegster en heeft een leuke tekst. Dit nummer mag dan hard en gemeen klinken, het gaat juist over een heel luchtig onderwerp: Een ritje in de achtbaan met een waarzegster.
Ook de opbouw van dit nummer vind ik mooi, hoewel het niet eens zo ingewikkeld in elkaar zit: Een rustige intro, dan een ruig middenstuk en vervolgens weer een terugkeer naar de rust van de intro. Een hele mooie intro, dat wel.

Waar het vorige nummer al redelijk kwaadaardig klonk, gaat Nosferatu Man daar met gemak overheen. De continu afwisselende maatsoorten in dit nummer zijn een groot pluspunt voor mij. Ze maken dit nummer complex, maar dat stoort me totaal niet. Sterker nog, ik vind het juist mooi! Het brengt veel variatie in het nummer en dat houdt me scherp. Dat zorgt er mede voor dat dit nummer me van seconde tot seconde weet te boeien.
Verder wil ik over dit nummer nog even kwijt dat ik de intro briljant vind! Hoewel alle andere riffs die tijdens dit nummer passeren stuk voor stuk bijna net zo lekker klinken…

Na de drukte van de eerste twee nummers wordt het rustig. Don, Aman begint met gefluister en een kalm, maar spannend gitaardeuntje. Het nummer gaat over een man (Don) die tijdens een avond in het café ruzie krijgt met een goede vriend. Na twee minuten versnelt het nummer. Don voelt zich eenzaam, omdat de andere cafégangers hem negeren en gemener aankijken dan ooit tevoren. De sfeer wordt grimmig. Weer een tweetal minuten later barst het nummer echt los: Een harde gitaarriff verstoort de rust en Don’s emoties barsten los. Hij vertrekt.
De volgende dag wordt hij wakker (onder dezelfde rustige tonen uit het begin van het nummer) en heeft hij spijt: He knew what he had to do. He was responsible. In the mirror, he saw his friend.

Dan is het nu tijd voor een van de beste post-rocknummers aller tijden: Washer. Het heeft lang geduurd voor ik dit nummer ben gaan waarderen. Om eerlijk te zijn: Tot nu ongeveer. Het gitaarspel is mooi en subtiel, de zang is ingetogen en goed verstaanbaar. Maar in de songtekst of de betekenis van dit nummer heb ik me eigenlijk nooit verdiept.
De betekenis van Washer is eigenlijk niet eens zo speciaal: Het nummer gaat over een man en vrouw die uit elkaar zijn gegaan. Waarom is niet helemaal duidelijk. Ze kunnen gescheiden zijn, maar ze kunnen ook gedwongen uit elkaar zijn gegaan: I won’t be back here, though we may meet again. Het kan van alles betekenen.
De zanger heeft het er duidelijk moeilijk mee en dat is terug te horen in zijn stem: Zijn zachte stem bevat veel emotie. Maar welke emoties? Troost, hoop, angst, verlangen of spijt? Het blijft onduidelijk. Hij zingt alsof hij ieder moment in tranen kan uitbarsten.
Wat het echte verhaal achter dit nummer is blijft voor mij gissen, maar dat het een mooi nummer is staat voor mij als een paal boven water. De zang en muziek sluiten perfect op elkaar aan en de mooie tekst maakt het nummer helemaal af: Wash yourself in your tears. Prachtig toch?

For Dinner is een nummer waar ik, zelfs na vaak luisteren, niet veel mee kan. Een instrumentaal nummer met veel stiltes en bijna-stiltes. Er bestaat natuurlijk genoeg instrumentale post-rock, maar daarvan is de betekenis van het nummer vaak makkelijker te achterhalen. Na ruim drie minuten komt er (onverwacht) ineens wat pit in het nummer, maar dat zakt daarna weer weg. De outro is vervolgens erg eentonig (letterlijk!) en het nummer sterft een stille dood.
For Dinner vind ik op zichzelf geen bijzonder nummer, maar het vormt wel een mooie opstap naar het pronkstuk van dit album: Good Morning, Captain.

Dit nummer behoort tot mijn favoriete nummers aller tijden. Dat het alvast even duidelijk is.
Good Morning, Captain is gebaseerd op een oud gedicht van Samuel Taylor Coleridge: The Rime of the Ancient Mariner. Dit gedicht gaat over een zeeman die met zijn schip verdwaalt in Antarctica. Een albatros wijst hem echter de weg en brengt ze terug naar veilig vaarwater. Desondanks schiet de zeeman de albatros dood. Daarvoor zal hij moeten boeten. Een voor een sterven al zijn bemanningsleden, maar de zeeman blijft in leven. Hij moet zijn verhaal namelijk navertellen aan iedereen die hij tegenkomt om ze te laten leren van de fout die hij heeft begaan. Hij vaart zijn schip terug naar huis, waar hij vlak voor de kust zinkt. Hij overleeft het wel, omdat hij gered wordt door een vliegenier en zijn zoon.
Good Morning, Captain gaat eigenlijk verder waar het gedicht is gestopt. De zeeman is doorweekt en verkleumd en klopt aan bij een huis. Hij smeekt om binnengelaten te worden. Er verschijnt een jongen voor het raam. De jongen trekt wit weg: Hij herkent de man. Hij draait zich om en de zeeman wordt niet binnen gelaten.
Dan krijgt de zeeman spijt. Hij biedt zijn verontschuldigingen aan, maar er is niemand die hem hoort. Hij heeft spijt van wat hij de albatros en zijn bemanning heeft aangedaan. Hij loopt over van emotie en gooit alles er in een keer uit: I miss you!
Dit verhaal, de emotie in MacMahan’s stem, de treffende tekst, de prachtige, haast hypnotiserende muziek en natuurlijk de oerkeet aan het einde maken Good Morning, Captain voor mij zo’n fantastisch nummer. Een waardige afsluiter van dit album.

Twintig jaar geleden stond de post-rock nog in de kinderschoenen. Met Spiderland is dit genre op de kaart gezet. Het heeft nog wel wat jaren geduurd voor dit genre echt vorm kreeg, maar Slint heeft daar sowieso een grote bijdrage aan geleverd. Ik kende dit album in 1991 nog niet, want toen moest ik nog geboren worden. Ik kan me echter wel voorstellen dat dit album tegenwoordig veel groter is dan het in 1991 was. Spiderland is een cultalbum, een mijlpaal in de muziekgeschiedenis. Daarvoor verdient dit album heel veel waardering en die krijgt Spiderland dan ook van mij: In de vorm van 4 sterren.

Erg goede recensie, Koen.

Ben wel benieuwd waarom Spiderland ''slechts'' 4 sterren krijgt. Is dat alleen door For Dinner of zijn er nog andere minpunten?

Don, Aman en For Dinner vind ik twee niet al te sterke nummers. En als 1/3e van het album al lichtelijk tegenvalt hakt dat er behoorlijk in. En bovendien is Spiderland niet heel toegankelijk. Dit is een album wat ik niet zomaar op kan zetten om er eventjes lekker van te genieten.

Van de andere kant: Ik heb het album net even opnieuw geluisterd en neig nu toch naar een extra halve ster... Eerst maar eens afwachten hoe ik er volgende week over denk.

En bedankt trouwens

Don stepped outside....

Ik blijf lekker binnen hoor.

Gewoon een heel goed album met als absoluut hoogtepunt nog steeds Nosferatu Man, dat sinistere sfeer doet het hem. Die piepende gitaren snijden.

Eindelijk valt het album compleet op zijn plaats. Spiderland is een meesterwerk wat ik al heel vaak heb gedraaid.

Gelijk wordt die sfeer zo goed neergezet in Breadcrumb Trail, een nummer wat gaat over een ritje in de achtbaan. Ik zou er zelf vrolijkere en snellere muziek bij denken maar Slint doet dit echt geweldig. De gitaren piepen als een gek en daar hou ik van.

Daarom is Nosferatu Man ook mijn favoriet van dit album. Onheilspellende gitaren met die krijsende gitaren zou ik bijna willen zeggen. Soms zie ik zelfs Math Rock staan bij dit album en dat zal waarschijnlijk wel door dit nummer komen omdat het een afwijkende maatsoort heeft.

Don, Aman is nog zo´n killer. Slepende gitaren en een sinistere baslijn. Die fluisterzang past er echt perfect bij. Dit album is van begin tot eind gewoon heel erg goed.

Nog nooit is een hoes zo doeltreffend geweest. Hij past perfect bij de muziek. Spiderland zie ik als een zee die vaak heel rustig blijft maar ook enorm uit kan barsten. Zwem maar niet te ver want dan verdrink je in het album wat Spiderland heet.....

Goed ja , heel goed ! Stem volgt morgen of overmorgen.

Het is 4.5 * geworden. De donkere sfeer , de snijdende gitaren en de manier van zingen maken dit een bijzondere plaat. De uitbarsting zijn geweldig , omdat het contrast zo groot is. De hele plaat door wordt er eigenlijk gefluisterd en als de zanger met zijn uithalen komt zoals op Good Morning Captain slaat dat behoorlijk in. Een echte plaat waar je voor moet gaan zitten en alles over je heen moeten komen anders werkt het wat mij betreft niet. In het begin pakte het me niet echt , toen ik het laatste nummers hoorde(wat het beste nummer van de plaat zou moeten zijn) dacht ik dat het absoluut niet kon tippen aan de climaxen van Godspeed bv. Maar daar ben ik inmiddels ook al op terug gekomen, overweldigend nummer. Al met een meesterwerkje !

Heb deze nu een tijdje wat minder gedraaid maar weet nog zeer goed dat ik echt onder de indruk was na een eerste luisterbeurt. Vooral washer is echt een nummer dat mij toen is bijgebleven! die snijdende solo maakt het echt een kippenvelnummer. en als je daar dan nog eens good morning captain achter krijgt Zeer belangrijk album binnen het genre en ik ben blij dat ie nog altijd ontdekt wordt door anderen

Wat een prachtige plaat, heerlijke riffs en sterk drumwerk.
Die uitbarsting op de laatste track is fantastisch, ook de hele sfeer die rond deze plaat hangt is geniaal. Leuke ontdekking dit Spiderland.

Zelden een plaat beluisterd met zo weinig originele ideeen als dit.
kennelijk dachten ze na het beluisteren van paralyzed van de gang of four en de feelies he dat kunnen wij ook!
niet dus...

Origineel is het misschien niet, die Gang of Four-track is van 10 jaar eerder en in dezelfde stijl. Maar kwalitatief is dit toch wel véél beter wat mij betreft. Meer emotie, meer gedrevenheid, minder vrijblijvend.

Van The Feelies ken ik alleen de eerste plaat, maar dat lijkt hier helemaal niet op.

Ja hoor, alles is op zijn plek gevallen.
Helaas kan ik het album nergens vinden

Kom op zeg....zelfs bij bol.com kan je deze plaat gewoon kopen.

Haha sorry erg stom, ik zoek altijd alleen in de platenzaken.
Was het internet compleet vergeten

Ik heb hem gisteren nochtans in Musicmania op Vinyl zien staan.

Ik denk het eerste album waarvan ik denk: Waarom luiste ik hiernaar? En waarom vind ik het nog goed ook?

Ik haat het om het cliché weer uit de kast te trekken, maar dit lijkt me nu een echte groeiplaat.

Nou, een regenachtige woensdagmiddag. Niks te doen, alleen thuis. Zijn er betere omstandigheden om dit album te (her)beluisteren? Ik denk het niet.

Als ik aan Spiderland dacht, kreeg ik een naar gevoel. Dat vervelende album met die nare sound. Daarna dit album heel lang links laten liggen, maar toen ik laatst Washer weer eens hoorde (absolute hoogtepunt van de plaat!), werd ik weer heel nieuwsgierig naar deze plaat. Dit is nl. zo'n plaat die mij zou moeten liggen. Qua minimalistische bezetting, gevoelige zang en sfeergericht muziekmaken dan. Maar dat verscherpte gitaargeluid ligt mij gewoon niet. Nosferatu Man vind ik dan nog steeds een verschrikkelijk nummer. En ook tijdens het openingsnummer vroeg ik mij weer af waarom ik dit in godsnaam in de herkansing wilde gooien.

Maar dan komt de kwaliteit bovendrijven. Dé sound die ik zoek in Slint, dat rustige, die ijzingwekkende kalmte. Drie nummers, 20 minuten vol geweldige soundscapes (is dat een juiste omschrijving?). Om dan met Good Morning Captain weer enigszins in te zakken (sorry Roeland). Op het einde dreigt het weer het oude patroon te worden. Waardoor de climax (I miss you!) wat minder hard aankomt.

Een plaat die ik nog niet helemaal voel, maar waar ik teer op de sterke stukken.

Mooi dat je het een nieuwe kans hebt gegeven Chevy, ook al vind je er eigenlijk niet veel aan. Maar dit:blijft natuurlijk heiligschennis van het zuiverste soort