Opeth - Morningrise (1996)

Nieuwe dingen proberen is natuurlijk niks mee, altijd leuk om iets nieuws te ontdekken, maar als je merkt dat een band gewoon totaal je ding niet is, het hele genre zal je een worst wezen, je vindt het niet boeiend, waarom er dan een lage score tegen aan gooien? Ik zou het dan gewoon links laten ligge. Maar ja, dat zou ik, iedereen moet dat natuurlijk voor zich weten.

Omdat als veel mensen een bepaalde cd luisteren en niet goed vinden, en dus dan maar niet stemmen, houdt die cd een hoger gemiddelde
en dat geeft een vertekenend beeld. Maar goed, wat jij wil.

Dat heeft er op zich weinig mee te maken. de Fender Jazz Bass is misschien ooit 'bedoeld' voor Jazz door Fender zelf(net als bijvoorbeeld de Fender Jazzmaster gitaar), maar zijn beide op zijn zachtst gezegd niet bepaald aangeslagen in de jazzwereld. De Fender Jazz Bass is daarentegen wel uitgegroeid tot een van de ikonen binnen de 'popmuziek' (op electrische basgebied, en de Jazzmaster op het gebied van surf, maar dat terzijde).

geniaal dat eindelijk iemand op mijn niet serieuze opmerking ingaat (het heeft even geduurd)

Als je zoveel weet over muziek instrumenten, weet je misschien ook wel dat Martin Mendez nog niet op morningrise van de partij was.
De bass wordt op dit album bespeeld door Johan DeFaralla.

Haha lol, da's waar ook, Mendez kwam er pas bij vanaf Still Life!

Ach ja, ik ben nooit te beroerd om even iets toe te lichten... Dat Mendez nog niet op Morningrise baste, is verder ook niet relevant eigenlijk, dan is er nog steeds geen directe link tussen een 'jazzy' geluid en het gebruik van een Jazz Bass. En daarbij weet ik niet wat het directe verband is tussen iets weten over gitaren enerzijds en de line-upveranderingen van Opeth anderzijds.

Muzikaal prima maar toch wringt er iets. In de eerste plaats is ie niet in één zit uit te luisteren daarvoor betrap ik Opeth toch op te veel herhaling. Ook de productie vind ik wat vlakjes maar dat is opzich niet zo'n probleem. Het grootste probleem vind ik de songwriting. Het zijn vaak stukken muziek maar ontberen de eenheid van een song. 'To Bid You Farewell' komt daar nog het dichtst in de buurt.

Als je niets hebt met uitgewerkte 10+ minuten songs maar liever naar kop-staart liedjes van pakweg 3.5 minuten luistert, dan is Opeth niets voor jou.
Er wringt dan ook niets aan de muziek maar meer aan het uithoudings- cq inlevingsvermogen van de luisteraar!
Brute deathmetal passages lopen moeiteloos over in clean gezongen, accoustische ritmes die samen wel degelijk een geheel vormen.

Zo'n mooie hoes dat ik het maar een keer geprobeerd moest hebben. Dit was mijn eerste metal album, en dat was niet zo silm van mijn kant. Toen het grunten begon was dit ineens een onmogelijke luistersessie. Muzikaal was het echter dik in orde, zolang die grunts maar uitbleven.

Dit album heeft na die paar luisterbeurten veel stof vergaard, totdat op een donkere regenachtige dag ergens in februari ineens het idee kreeg dat ene album van Opeth uit de kast te trekken. En warempel, het klikte in no-time. Een grote fan van grunts zal ik niet worden, maar voor dit soort muziek is het haast onmisbaar.
Gelukkig is er echter wel genoeg variatie om die grunts heen, zo heeft Mikael ook een prachtige zang.

Wat deze plaat echter vooral zo groots maakt is de muziek. Vijf lange composities weten meer dan een uur te vullen. Binnenin die tracks is de variatie enorm. Morningrise is daardoor voor mij als een soort groot bos, met kwaadaardige, mysterieuze, en wonderschone dingen. Het grootste gedeelte is hard, agressief, maar mijn waardering is vooral groot voor de rustige, folky stukken. De sfeer en emotie die in deze passages is gegoten is ongekend.

Had je een heel album met dat soort muziek gevuld had je makkelijk een van de beste werken ooit gemaakt. Maar dergelijke platen kan en mag je bij Opeth niet verwachten. Hier verwacht je juist die afwisseling, maar daardoor bevinden zich er ook stukken in die me net iets minder bevallen. Een dikke 4* kan ik hier absoluut aan kwijt.

Ik heb niets tegen uitgewerkte 10+ minuten songs, zoals jij ze weet te benoemen. Niet voor niets staat 'Terria' in mijn top tien. Wel vind ik dat 'Opeth' op 'Morningrise' zichzelf regelmatig herhaalt in haar truc. Ik ervaar de té lange songs(ze missen spanningsboog) als aan elkaar geregen muziekstukken. Kort door de bocht, je kunt de acoustische intermezzo's van mijlenver horen aankomen, dat klinkt te gekunsteld. Wat mij betreft hadden ze hun zaakjes pas echt voor elkaar op 'Blackwater Park' al heeft 'Still Life' ook een paar niet onaardige 'songs'.

James Douglas, heb je al naar "My Arms, Your Hearse" geluisterd?

Opvolger van "Morningrise", en een ontzettende ontwikkeling op gebied van songwriting ter overstaande van dit album. Ik snap dat "Morningrise'' geknutseld overkomt door alle wisselingen zonder climax etc, en dit element is op "My Arms, Your Hearse'' veel uitgewerkter, de songs zijn veel meer 1 geheel, ook door het overkoepelende concept.

Nee, met 'My Arms, Your Hearse' ben ik niet bekend moet ik toegeven. Hoewel mijn Opeth belangstelling op het moment nogal laag is zal ik dit terzijndertijd wel een keer gaan checken.

Twee jaar geleden kwam ik in contact met Opeth via het album Ghost Reveries en ik heb het als mijn taak beschouwd om terug te gaan naar het begin, dus album per album in omgekeerde volgorde beluister ik met volle aandacht deze Zweedse topgroep. Eén iets moet ik altijd uit mijn gedachten zetten: de productie van vandaag is niet de productie van gisteren en zal ook nooit de productie van morgen zijn, dus enkel en alleen luisteren naar de muziek.
Vijf nummers (dat demo-nummer Eternal Soul Torture tel ik voor het gemak niet mee), zesenzestig minuten muziek zonder te vervelen, je moet het maar doen. Dat is voor mij het verschil, zoals hierboven reeds gezegd door een MuMe-collega, met bijvoorbeeld Dream Theater, waar het gefreak mij soms op de zenuwen werkt. Dat gevoel ervaar ik nooit bij Opeth, of het nu deze Morningrise is of gelijk welk album van die mannen. Ik ervaar die lange instrumentale stukken als iets om de ogen bij te sluiten en van te genieten.
Over het grunten heb ik alles al gezegd bij Blackwater Park, eens je die grens overgaat, dan gaat een nieuwe wereld voor je open. Hoe duid je twee favorieten aan op een album met vijf meesterlijke tracks? Het is toch geen waar dat ik weer het maximum zal moeten geven, maar ik begin voorzichtig met vier: dit is namelijk de eerste intensieve luisterbeurt van mij en een mens mag niet overdrijven.

Ik nog maar enkele maanden geleden. Maar ik doe mee met beluisteren, zij het in willekeurige volgorde. Soms heb ik zin in een oudere Opeth, soms in de nieuwe.

Vandaag Morningrise, het debuut en de dvd The Roundhouse Tapes aangeschaft.

Orchid kon me nog niet helemaal bekoren, maar Morningrise vind ik intussen heel erg goed. Verdient zeker 4*.

Ook black rose immortal?

Geweldig nummer.

Had je dat persoonlijk opgevat dan, toen ik daar wat onaardigs over schreef?

Persoonlijk? Nee joh.

Vond 't alleen zo raar

Het was ook niet helemaal serieus. Maar ik vond de vergelijking die bij Metallica met Opeth gemaakt werd dan ook helemaal niet serieus. Vandaar.

Niet helemaal en helemaal niet.

Ach, ik kan mij die discussie eigenlijk amper meer herinneren, behalve die post dan. Dus dat bewijst denk ik je punt.

Eigenlijk mag je dat omdraaien; Het was helemaal niet serieus bedoeld omdat ik de vergelijking bij Metallica met Opeth niet helemaal serieus vond.

Maar weer over dit album dus. Het gitaargeluid klinkt wel wat dunnetjes tegenover op de latere albums. Op zich stoor ik mij daar niet zo aan, maar de gedachte dat het zoveel beter kan is er natuurlijk wel. Langs de andere kant heeft het ook zijn charme. Een vette productie maakt het geheel soms wat te glad en ik hou ook wel van een minder geraffineerd geluid.

Op deze plaat kunnen de nummers mijn aandacht niet vasthouden zoals op zijn opvolgers. Misschien moet ik het nog wat beter gaan beluisteren ( heb hem al een 5tal keer afgespeeld )
Als ik zie dat Kronos en lykathea hem de volle 5 geven.....

Mja, dit album raakt mij op een bijzondere manier. Misschien omdat het nog meer in de black metal sfeer zit maar productie technisch toch al vrij behoorlijk is. Het doet me af en toe denken aan die andere band uit Stockholm, Bathory, ruim 20 jaar geleden. Dat vind ik nu nog amper om aan te horen, maar de sfeer was er. Opeth heeft daar zeker wat van opgepikt. Van Celtic Frost ook. Die korte diepe 'oeh!' die Äkerfeldt soms laat horen komt zo van Tom Gabriel Fischer. Het mooie is dat Opeth met onder andere enkele van die ingrediënten zo'n hoogwaardig eindresultaat weet af te leveren.

Na meer dan vijf keer blijf je inderdaad niet steeds maar nieuwe dingen ontdekken.

Ik heb altijd al meer affiniteit gehad met het rauwere, ongepolijste eerdere werk van Opeth maar bij mij was het juist pas na een aantal jaar of wat in de gehele metalwereld te hebben vertoefd, dat ik pas de albums van Opeth (en sommige andere) écht kon plaatsen en zien hoe goed alles in elkaar zit.

Ik zou zeggen, laat het album even rusten en luister over een aantal weken/maanden nog eens, en zie of het geheel je dan wat meer kan doen.

Opeth heeft een lied van 20 minuten? Awesome.
Ik begin steeds meer respect te krijgen voor de mannen, hoewel ik dit album (nog) niet heb. De live uitvoering van Night and Silent Water is op de Roundhouse Tapes alvast magistraal.

Fuck, wat een nummer is the night and the silent water. oneindig veel luister plezier. De hele cd is trouwens niet verkeerd, al heb ik liever hun nieuwere werk, maar deze komt heel ver in de buurt. Ik ben helemaal om!

Van The Night And The Silent Water staat een fenomenale versie op The Roundhouse Tapes. Opeth kost moeite maar het is de inspanning waard.

The roundhouse tapes is inmiddels besteld op DVD, gezien jou hoge notering in de top 10 moet het wel goed zijn .

Echter vind ik to bid you farewell ook zeer goed.

Proficiat Houn. Die dvd is echt een pareltje met schitterende uitvoeringen. Het sfeervolle concert is prachtig in beeld gebracht ook.

Prachtig album.

Begint al bij de sfeervolle, en duistere hoes, met een prachtige foto van een brug(die eigenlijk in Engeland gefotografeerd is).
Nog duidelijk rauwer dan de huidige Opeth, maar jongens, wat is hier
duidelijk al te horen dat deze heren een onwerelds talent hebben.

En inderdaad, is de het werk van deze cd op de Roundhouse tapes, is zo mogelijk nog mooier,ook door toevoeging van een keyboard,
en een wat dikkere sound.