Opeth - Morningrise (1996)

Dit 2e album van Opeth weet mij beter te bekoren dan de 1e , de sound is wat beter geworden en de nummers vind ik ook meer 1 geheel, toch vind ik dat op dit album de ware Opeth nog niet geheel naar voren komt, dat is voor mij namelijk op het hierop volgende album, my arms your hearse. Er mist nog wat meer afwisseling, maar verder is het gewoon goed.
Daarom krijg dit album van mij een 4 uit 5

Toen ik Ghost Reveries had gekocht kwam deze daarna meteen in huis zonder te hebben beluisterd. Maar dit is voor mij persoonlijk samen met Ghost Reveries het beste album van Opeth. De sound is heerlijk, vooral de bas, meer jazzy dan bij de andere albums. Hier zitten de twingitaarloopjes er nog in, die zijn geweldig op dit album. Black Rose Immortal boeit 20 minuten lang en Advent is een van de beste nummers van Opeth ooit gemaakt, wat een spanning zit er in dat nummer! 5 sterren en kijken of ik het in mijn top 10 zet.

Haha wat grappig ik heb dit ook dus, Mij werd Opeth aangeraden door een muziekleraar van me, en luisterde Watershed, Daarna Damnations en natuurlijk Black Waterpark, blijf nu steken bij Ghost Reveries die ik minder vind en dacht dan sla ik die over, nu zit ik verdwaald bij dit album van 1996.
Wie kan mij er meer over vertellen ?
Is het harder/Progressiever/Zachter/Saaier
etc ?

Het grote veschil met de latere platen is dat dit minder in balans is. De accoustische en rustige passages zijn minder verweven in de muziek maar bevinden zich meer als losse intermezzo's in de songs.

de hardere passages zijn een stuk rauwer en minder gepolijst dan op de latere albums. Ik vind het niet onaangenaam om naar te luistren in tegendeel, het is alleen wel wat andee koek dan de latere releases.

Eddie wat vind je van Watershed? Veel mensen vinden dat de balans daar ook weg is, wat is jouw mening hierover?

Als Opeth fan hoop ik dat deze cd en MYH ooit nog een keer geremasterd worden want dat verdienen ze zeker ,Ik ben ook in het bezit van het oude maar geremasterde werk van Katatonia,en Drudkh en dat klingt toch aanzienlijk lekkerder dan het wat ielig klinkende orgineel.(vind ik persoonlijk)

Vooral als je als muziekliefhebber ook nog HIFI freak bent.

Advent en Black Rose Immortal behoren tot de mooiste Opeth nummers die ik ken en de rest van het album is ook dik in orde. De harde stukken komen op dit album beter uit dan op de latere albums en ook de rustige stukken zijn prachtig, misschien niet zo goed verweven in de muziek, maar wel mooier dan later.

En die foto

Ik ben hem nu aan het luisteren en ineens valt The Night and the Silent Water me ontzettend op. Wat een pracht!

Na een maand lang uitvoerig Orchid te hebben beluisterd komt Morningrise nu aan de buurt en meteen valt op dat wat op het debuut nog kon worden verbeterd hier helemaal in zijn plooi valt.

Het drumwerk zit wat minder voorop in de mix en is strakker, de bas virtuozer, de vocals beter uitgevoerd en gedoseerd, de nummers tot meer samenhang uitgewerkt.

Wederom bloedmooi gitaarspel, prachtig in melodie en harmonie.

The Night and the Silent Water en To Bid You Farewell springen er voor mij bovenuit. Maar het niveau zakt nergens in.

Het album als geheel bleef me toch altijd nog een beetje vaag, maar een viertal luisterbeurten volstonden nu om ook hier totaal verslingerd aan te raken.

Morningrise is de tweede halte die we tegenkomen. In mijn herinnering had deze veel overeenstemming met Orchid; een zwaar donker ongepolijst geluid en af en toe hak-op-de-tak. Ik neem deze woorden in. Opeth laat een duidelijke stap voorwaarts zien ten opzichte van het debuut. Vijf nummers die nergens vervelen, een voller en gaver geluid, en betere afwisseling tussen de gitzwarte en akoestische passages.

Mijn bewondering gaat uit naar A Bid Farewell. Dat moet één van de mooiste stukken muziek zijn wat ik ooit heb gehoord.

Mee eens, maar wat ik nog mooier vind is het akoestische gedeelte in The Night and the Silent Water, ik moest even slikken bij het horen van zo'n mooi riffje. (na 2:50 ongeveer)

Dat is inderdaad een mooie passage, rock-rick.

Elk nummer heeft zijn sterke momenten vind ik. Moeilijk om er favorieten uit te kiezen. Dat in spanning opbouwende einde van The Night and the Silent Water is ook geweldig.

Een minpuntje op Orchid is voor mij dat de drums van Anders Nordin af en toe wat voorspelbaar en saai worden.
Op Morningrise is Johan DeFaralla soms spelbreker. In Advent op 9:20 wordt een fantastische gitaarriff ingezet, maar eens de bas ingezet is het om zeep. Minder luid in de mix zoals later gespeeld door Martin Mendez op In Live Concert at the Royal Albert Hall pakt dit gelukkig beter uit.

Zeker als ik lees dat DeFaralla een nog belangrijkere rol voor de bas in Opeth wilde was zijn verwijdering uit de band de juiste keuze naar mijn mening.
Ook Anders Nordin zou niet meer meedoen na dit album maar met de vervanging door Martin Lopez valt dat uiteraard ook niet te betreuren.

Een van de dingen die ik juist geweldig vind aan Morningrise is de bas. Veel jazzier dan op de latere albums. Hoe goed de andere albums ook zijn, dit is toch wel mijn favoriet. Vooral Advent wat ik gewoon het beste nummer vind wat Opeth ooit opgenomen heeft.

't Is niet dat ik de bas hier in het algemeen slecht vind hoor. Het past wel bij het album en is meestal erg sfeervol. Maar soms is het 'erover', te nadrukkelijk. En uiteindelijk, hoewel hij geregeld virtuoos uit de hoek komt, krijg ik niet de indruk dat DeFaralla een ongelofelijk goeie bassist is. Daar komt nog bij dat de bas hier een beetje schel klinkt en door zo aanwezig te willen zijn het organische geluid dat Opeth later zou kenmerken hier nog minder aanwezig is.

Maar dat klinkt nu weer allemaal als negatieve kritiek terwijl ik het een zalig album vind. Waar het op neer komt is dat het wat mij betreft een goede zaak is dat Mikael op het volgende album zelf de bas inspeelt en vanaf Still Life Martin Mendez erbij komt. Overigens vind ik laatstgenoemde niet minder jazzy spelen. Wel subtieler en zoveel effectiever.

Ik vond het juist geweldig dat die bas zo op de voorgrond was en dat stukje in Advent dat jij bedoelt heb ik juist altijd heel sterk gevonden. Ik vind het jammer dat de bas niet ietsje meer op de voorgrond treed in de latere albums.

Heb jij even pech.

Ieder zijn smaak natuurlijk, maar ik vind het er af en toe wat over, dat het neigt naar hoor-eens-hoe-fantastisch-ik-bas-speel. En zó fantastisch wordt de bas hier nu ook weer niet gespeeld. Martin Mendez is heel wat beter en speelt altijd ten dienste van het geheel. Dat past meer bij de muziek van Opeth.

Maar zo'n klein minpuntje op een album als Morningrise ervaar ik uiteraard als schoonheidsfoutje.

Ik vind het vooral jammer dat ze die bonus track erachter gedaan hebben. Die stelt geen reet voor, vooral na zo'n geweldige cd niet.

In het voetspoor van Kronos heb ik dit album de afgelopen maand redelijk intens beluisterd. Niet dat Morningrise dagelijks voorbij gekomen is, maar zeker wel 3 keer per week.
Toen ik dit album leerde kennen, jaren geleden alweer (de tijd blijft ook maar doortikken) vond ik het de minste van Opeth. Dat wil zeggen: van de albums die ik van de band kende (en dat is alles tot en met Ghost Reveries minus Damnation). De reden? Het album klonk ontzettend kil, de nummers fragmentarisch, en de grunt vond ik hier verschrikkelijk klinken. Voor de duidelijkheid: ik vind de afwisseling cleane zang-grunt een van de sterke punten van Opeth, maar op dit album vond ik de grunt niet goed klinken.

Na een maand Morningrise beluisteren moet ik van mijn eerder mening terugkomen. Weliswaar klinkt het geluid op dit album nog niet zo verzorgd als op latere albums, en is het productioneel minder een organisch geheel dan bijvoorbeeld Blackwater Park, ik ben het wel gaan waarderen. Met de grunt heb ik geen moeite meer. Daarnaast zijn de meeste nummers voor me gegroeid, met name de eerste 3 nummers.
Is het dan alleen maar hosanna nu? Nee. To Bid You Farewell was eerder een hoogtepunt op het album voor me, maar bij betere kennismaking duurt het me te lang voor dat nummer spannend wordt. Daarnaast vind ik Black Rose Immortal nog steeds te lang, en te gefragmenteerd.

Intensief beluisteren heeft mijn waardering voor dit album goed gedaan. Ik verhoog van 3.5 naar 4.0*. Nog hoger ga ik niet, daarvoor zijn de laatste 2 nummers niet sterk genoeg.

4.0*

Je maakt deels ongeveer dezelfde bevindingen als ik heb, wizard.

To Bid You Farewell vind ik een mooi nummer maar het gaat (relatief) snel vervelen (sneller dan de rest) en Black Rose Immortal is wat mij betreft wat te veel van het goede. Ik denk dat de ego's hier meer vroegen naar een nummer van 20 minuten dan de muziek dat zelf deed.

En dan de bas, die blijft me hier en daar wat storen. Verder zijn de drie eerste nummers van volwaardige Opeth-klasse.

Uiteindelijk heb ik na mijn aanvankelijke enthousiasme aan dit album wat minder plezier beleefd dan aan Orchid. Ik doe er dus weer een halfje af.

Op naar My Arms, Your Hearse.

Morningrise klinkt een stuk professioneler alweer dan Orchid. Maar ook hier wordt het metaluitgangspunt nog belangrijker geacht dan op de albums vanaf Still Life. Misschien moest men nog wat op zoek naar een betere balans in de mix. De gekke baspassages vallen inderdaad best op te midden van de grauwgrijze sluier die de heren opnieuw optrekken. Ik stoor mij er echter niet zo aan.

Doe mij dan ook maar de Opeth zonder balans ... hier is het nog lekker rauw en lomp... vind het zelf zeker vanaf Damnation echt onluisterbaar worden... veel te clean en veel te weinig beleving.

Ik begon zelf met Deliverance, vind ik ook nog steeds wel een goede plaat, maar deze vind ik toch echt nog wel een stukkie fijner, geen enkele van de nummers verveelt hier.. Ik zou me wel kunnen voorstellen dat je het wat veel van hetzelfde vindt, maar heb daar zelf niet zo'n last van.. Haal probleemloos het einde

Ik wilde het zo niet formuleren, maar...inderdaad.


Inderdaad. Een van hun albums die ik niet vaak luister, onterecht volgens mij.

Na ongeveer 14 minuten hoor je Mikael "Black Rose Immortal" zingen en dat zou inderdaad een perfect einde geweest zijn. Dat stuk daarna voelt wat geforceerd, maar ik zie dat altijd gewoon als een tussenstukje en niet als deel van Black Rose Immortal. Als je het op die manier ziet is ook dat stukje gewoon ontzettend mooi.

Ik heb vandaag dit album eens intensief beluisterd en kom als ik dit vergelijk met andere albums van hun niet verder dan een 3.5

De produktie is hier inderdaad een stuk minder dan latere platen ( en vooral vergeleken met bv Blackwater Park ) wat het luisterplezier toch iets minder maakt. Luisterend in de auto ( mijn eerste 2 luisterbeurten van dit album ) weet ik soms niet wanneer een nieuw nummer begint.

Neemt niet weg dat de nummers ook toen al prima in elkaar zaten en mijn favoriet is nu Black Rose Immortal; waarvan ik juist het einde ( nou ja; zeg maar de laatste minuten ) juist wel mooi vind. Met als hoogtepunten de gitaarsolo die begint rond de 16.37 en de wegstervende gitaren in de laatste minuut.

Mijn andere favoriete nummer weet ik nu nog niet; kan eigenlijk nog elk nummer worden. Verder valt nog op dat de uitspraak van Mikael hier beduidend minder is dan al op Still Life; hij heeft snel veel bijgeleerd lijkt me.

Verhoogt naar 4; ik luister dit tegenwoordig met de loudness knop ingedrukt; geeft het album net iets meer warmte mee.

Black Rose Immortal is nog steeds het absolute hoogtepunt hier maar vooral Advent En Nectar waardeer ik ook steeds meer.

Straks maar een luisteren naar Deliverance hoe dat zich ten opzichte hiervan staande houdt...

Deze plaat ga ik vandaag of morgen nog luisteren, en de hoes wil ik alvast uitroepen als één van de mooiste hoezen die ik al heb mogen aanschouwen. Zeer intrigerend..

Al het goede dat de hoes al voorspelde, blijkt ook waar te zijn; dit is een erg goeie plaat. Slechts vijf nummers, maar allemaal langer dan 10 minuten. 'Black Rose Immortal' duurt zelfs 20 minuten, maar dat is helemaal niet erg. Het is zelfs, samen met 'Advent' het beste nummer op deze plaat. Naar mijn mening dan.

Wat ik ook altijd erg mooi vind is de zang bij de rustige stukken soms. Het lijkt wel alsof hij in een lege kerk staat te zingen, dat holle geluid dat ik bij Unknown Pleasures van Joy Division ook zo mooi vind.

Zonet voor 5 euro de eerste uitgave van dit album tweedehands op cd gekocht.

Niet alleen is de hoes mooier zonder opdruk van het bandlogo, maar de foto is ook mooier afgedrukt. Dat op de originele cd de bonustrack niet op staat vind ik ook een meerwaarde.

Ik heb deze een tijd geleden gekocht op vinyl en dat klinkt prachtig. Ik moet Morningrise ooit eens bij een winterse dauw draaien, moet geweldig klinken!