Opeth - Morningrise (1996)

Allereerst moet ik bij dit album kwijt dat ik het erg moeilijk vind om dit album met andere Opeth albums te vergelijken (afgezien van het (te) rustige Damnation). Wat er precies met dit album aan de hand is, weet ik niet, maar op de een of andere manier vind ik dit Opeths beste album. Het bevat een aantal mooie lange nummers, dat alle ruimte krijgt om mij helemaal in de muziek op te laten gaan. Hoewel het langste nummer Black Rose Immortal voor mijn gevoel de kroon spant op dit album, vind ik het album een mooi consistent geheel. Daarbij is de productie niet te gladjes (zoals bij Ghost Reveries) en heb ik geen skipmomenten (bij Blackwater Park wil ik nog wel eens ietwat versneld naar The Drapery Falls gaan).

Het enige punt dat sommige MuMe-leden denk ik van het beluisteren van Opeth afhoudt is het gebruik van grunts. Ikzelf stoor me daar niet aan, maar dit album wil nog wel eens erg grimmig klinken. Voor degenen die alleen nog maar Damnation geluisterd hebben: bijt even door de grunts heen en ontdek de wondere wereld van Opeth. Ik hoop dan dat jullie kunnen ontdekken dat de grunts wel degelijk iets aan de sfeer op Opeth-albums toevoegen. Wanneer de grunts weggehaald worden, houd je namelijk Damnation over, dat m.i. lang niet de sfeer van de andere albums haalt.

Om die sfeer nog toe te lichten het volgende: bij Opeth waan ik me in een donkere sprookjeswereld. Enerzijds word ik verblind door de schoonheid van deze wereld (de mooie rustige tussenstukken), anderzijds ligt het gevaar van het kwade altijd op de loer. Door middel van de grunts en de aanzwengelende riffs word ik weer teruggeroepen naar de donkere kant van het leven, waarna de storm na een tijdje weer gaat liggen enz. enz. . Dit contrast vind ik altijd zeer sterk uitgewerkt bij Opeth en ik zou niet zo snel een andere band kunnen noemen die hetzelfde gevoel bij me oproept.


Een pluspuntje nog voor de albumcover, die m.i. het mooie van het duistere laat zien en me altijd denken aan een scene uit de film IT, waarbij Pennywise de clown op het water staat voor de ingang van het rioleringssysteem (geen idee of iemand zich hier in kan vinden).

Voor een van de betere muziekervaringen in mijn leven: 4,5*

Twee jaar geleden kwam ik in contact met Opeth via het album Ghost Reveries en ik heb het als mijn taak beschouwd om terug te gaan naar het begin, dus album per album in omgekeerde volgorde beluister ik met volle aandacht deze Zweedse topgroep. Eén iets moet ik altijd uit mijn gedachten zetten: de productie van vandaag is niet de productie van gisteren en zal ook nooit de productie van morgen zijn, dus enkel en alleen luisteren naar de muziek.
Vijf nummers (dat demo-nummer Eternal Soul Torture tel ik voor het gemak niet mee), zesenzestig minuten muziek zonder te vervelen, je moet het maar doen. Dat is voor mij het verschil, zoals hierboven reeds gezegd door een MuMe-collega, met bijvoorbeeld Dream Theater, waar het gefreak mij soms op de zenuwen werkt. Dat gevoel ervaar ik nooit bij Opeth, of het nu deze Morningrise is of gelijk welk album van die mannen. Ik ervaar die lange instrumentale stukken als iets om de ogen bij te sluiten en van te genieten.
Over het grunten heb ik alles al gezegd bij Blackwater Park, eens je die grens overgaat, dan gaat een nieuwe wereld voor je open. Hoe duid je twee favorieten aan op een album met vijf meesterlijke tracks? Het is toch geen waar dat ik weer het maximum zal moeten geven, maar ik begin voorzichtig met vier: dit is namelijk de eerste intensieve luisterbeurt van mij en een mens mag niet overdrijven.

In het voetspoor van Kronos heb ik dit album de afgelopen maand redelijk intens beluisterd. Niet dat Morningrise dagelijks voorbij gekomen is, maar zeker wel 3 keer per week.
Toen ik dit album leerde kennen, jaren geleden alweer (de tijd blijft ook maar doortikken) vond ik het de minste van Opeth. Dat wil zeggen: van de albums die ik van de band kende (en dat is alles tot en met Ghost Reveries minus Damnation). De reden? Het album klonk ontzettend kil, de nummers fragmentarisch, en de grunt vond ik hier verschrikkelijk klinken. Voor de duidelijkheid: ik vind de afwisseling cleane zang-grunt een van de sterke punten van Opeth, maar op dit album vond ik de grunt niet goed klinken.

Na een maand Morningrise beluisteren moet ik van mijn eerder mening terugkomen. Weliswaar klinkt het geluid op dit album nog niet zo verzorgd als op latere albums, en is het productioneel minder een organisch geheel dan bijvoorbeeld Blackwater Park, ik ben het wel gaan waarderen. Met de grunt heb ik geen moeite meer. Daarnaast zijn de meeste nummers voor me gegroeid, met name de eerste 3 nummers.
Is het dan alleen maar hosanna nu? Nee. To Bid You Farewell was eerder een hoogtepunt op het album voor me, maar bij betere kennismaking duurt het me te lang voor dat nummer spannend wordt. Daarnaast vind ik Black Rose Immortal nog steeds te lang, en te gefragmenteerd.

Intensief beluisteren heeft mijn waardering voor dit album goed gedaan. Ik verhoog van 3.5 naar 4.0*. Nog hoger ga ik niet, daarvoor zijn de laatste 2 nummers niet sterk genoeg.

4.0*

Redelijk sterk tweede album, ik ben alleen niet zo gecharmeerd van de gebruikte grunts. Deze waren beter op het debuut en zijn ook beter op de platen die hierop volgen. Het klinkt wat futloos. Productioneel klinkt het album ook wat matig; vooral de drums zijn aan de blikkerige kant. De composities zijn dan wel weer sterk, waardoor het album van mij toch een ruime voldoende krijgt.

Naar aanleiding van het het topic ‘De metalen twijfels van AOVV’, waarin de desbetreffende user op zoek gaat naar het juiste metal album om in zijn top 10 te zetten, neem ik zijn shortlist volledig door. Vandaag deel 2 met het tweede en laatste Opeth album uit die shortlist, één van hun vroegere albums: Morningrise.

Laat ik voorop stellen dat het wederom een prima album is waar de kundigheid van Opeth duidelijk te horen is. Toch ben ik niet zo vreselijk positief als bij Still Life en Blackwater Park. Dit klinkt als Opeth, alle potentie is aanwezig, maar het lijkt dat de magie die ze bijvoorbeeld op Still Life tentoon weten te stellen nog niet helemaal aanwezig is. Ze moeten zich nog nét wat verder ontwikkelen, zo lijkt het. De vocalen zijn net wat zwakker, het gitaarspel is goed maar de kracht of schoonheid die ze in later werk laten horen zit er minder in; zelfs het drumwerk lijkt minder speciaal. Het is een wat onopvallender metal album dan wat ik verder van ze gehoord heb. Hierdoor komt het ook dat ze me, in tegenstelling tot eerder genoemde albums, niet de gehele lengte mee weten te slepen. Maar, nogmaals, het is nog altijd meer dan prima muziek die ik absoluut graag beluister, zie ook mijn cijfer. Dat het minder is dan ander werk van Opeth hoeft niet te betekenen dat het niet goed is, het oeuvre van deze band (waar ik overigens nog altijd maar een klein deel van ken) is namelijk uitzonderlijk sterk. Dit is simpelweg lang niet mijn favoriet.

Mag dit album in AOVV’s top 10?
Mijn keuze zou het niet zijn. Mocht je al voor een Opeth album gaan dan is naar mijn mening Still Life een stuk sterker en er staan meer dan genoeg andere albums in je shortlist die ik veel beter vind dan Morningrise. Ondanks dat het gewoon een goed album is mis ik net dat beetje extra waardoor het als je het mij vraagt niet top 10 waardig is.

Op zich een goed album. Maar na het toch wel overweldigende Orchid, valt Morningrise toch wel iets tegen. Opeth heeft er een heel sfeervolle plaat van gemaakt, maar Orchid is echt wel wat indringender. Daar spookt het meer en Morningrise moet het doen met de 'gewone' herfstsfeer. Wel valt (wederom) op dat het doet denken aan Primordial. Ik heb er een Spirit The Earth Aflame gevoel bij. Dat album is vier jaar jonger, dus ik verwijt Opeth verder niets.

Je hoort hier wel duidelijk dat het geluid al meer richting de klassieke sound gaat. Niet in de grunts, maar wel typerende riffs en sfeer. Toch is dit album wat kaler wat de instrumentatie betreft. Wel de complimenten voor het basspel van Defarfalla. Ik vind het eigenlijk wel jammer dat hij het veld heeft moeten ruimen.


Tussenstand:
1. Orchid
2. Morningrise

Ik vind hem toch niet echt veel onderdoen voor Orchid. Uiteindelijk is die eerste plaat toch net wat naargeestiger en experimenteler voor mijn gevoel en is Morningrise vooral wat gestroomlijnder, maar ik heb wederom totaal geen problemen met deze melodieuze extreme metal. Vijf uitzonderlijk lange nummers, maar het verveelt me eigenlijk nergens. Ik zie deze in de toekomst ook eigenlijk best nog wel stijgen in score.

Tussenstand:
1. Orchid
2. Morningrise

Morning Rise gaat net boven My Arms, Your Hearse eindigen. De fluwelen kant van Opeth blijft voor mij toch het meest genieten. De rustige gitaarstukken zijn uitgesponnen, rustig en soms zelfs enigszins kabbelend. En ja, de ruwe zangpartijen... dat blijft een dingetje. Ik blijf het wat dissonant vinden allemaal. Behalve op de nieuwe Opeth. Maar dat is echt een geval apart. En wat voor een. Maar ook hier hoor ik Mikael Åkerfeldt al mooi zingen met To Bid You Farewell als het meest aansprekende nummer.

En hierisiedan: 'De Opeth niets staat nog vast op een na uitslag'.

01. The Last Will And Testament 5*
02. In Cauda Venenum 4.5*
03. Pale Communion 4.5*
04. Still Life 4*
05. Damnation 4*
06. Blackwater Park 4*
07. Sorceress 4*
08. Watershed 4*
09. Heritage 3.5*
10. Ghost Reveries 3.5*
11.
12. Morning Rise 3.5*
13. My Arms, Your Hearse 3.0*
14. Orchid