Opeth - My Arms, Your Hearse (1998)

Na de voorganger "Morningrise", dacht ik dat Opeth niet meer een beter album kon maken. Maar ik vergis me weer, deze is minstens even goed. Wat minder gegrunt (al scheelt het niet veel) meer cleane zang, maar dat maakt niet uit aangezien Mikael ook voortreffelijk kan zingen.

"April Ethereal"
De eerste grunts van Mikael zijn al meteen een van de beste van het album, wat een aggresie. Zeker een van mijn favoriete nummers.

"When"
Een van de beste nummers van Opeth, komt zeker tussen mijn all-time favorieten. Wat een geweldig stuk na die break op 7:41. Geeft me hetzelfde kippenvel als op 8:54 van Advent (Morningrise) .

"Demon of the Fall"
Vet nummer ook, alleen dat rare beat/grunt stuk aan het begin is een beetje vaag. Ook hier zit weer zo'n mooi clean stuk in, net als bij When.

Dit is trouwens een concept album:
"The concept is about a character who dies and becomes a ghost. The story of the ghost's existence revolves around the woman whom he loved. Frustration and suspicion make the character restless as he watches his loved one after his death. His soul is in constant turmoil because he does not believe that she was truly greived at his death. She is unaware of his presence, yet she feels great sadness, and she is unwilling to accept his death."

Ook zijn er andere opvallende dingen aan dit album; de eerste song gaat over de lente, de laatste over de winter, zodat het een soort doorlopende cirkel is. En het laatste woord van de teksten van de nummers zijn telkens de titels van de volgende track.

Kortom; geweldig album, zijn 4.5* dubbel en dwars waard.

'k Had vannacht voor het slapengaan 'When' aanstaan, behoorlijk angstaanjagend in het donker. Muziek kan je beter luisteren als je je er volledig op kan concentreren, aldus 'When' ook. Éen van de beste Opeth nummers, na 'To bid you farewell'.

Ik heb hem net weer geluisterd, best een vreemde ontwikkeling na 'Morningrise'. De hele sound van Morningrise en Orchid is hier verandert, een stuk warmer geluid, andere manier van songwriting; vergelijk "When'' maar eens met "Advent"!

Ik heb net een aantal nummers geluisterd tijdens het bezorgen van mijn kranten. Een nummer als 'Karma' heeft wel wat hoor, als de zon onder is, de sterren schijnen en de kou door je vingers heen kleumt.

Leuk album van Opeth, en ze lijken hier aan het begin te staan van de stijl die hen later zou kenmerken. Ik heb alleen veel meer meer met de "latere" Opeth (zeg maar Still Life en alles wat daarna kwam).

Moet dit album ook nog eens gaan luisteren, ken tzv alleen Demon of the Fall, wat wel een prachtig nummer is.

Dan zul je vooral gaan genieten van When, dat is het beste nummer van deze plaat, vind ik.

Deze oudere Opeth heeft heel wat charmes die de nieuwe Opeth geheel verloren is geraakt.

Ik heb vandaag deze CD gekocht en heb nu dus ook de bonusnummers gehoord.

De cover van Celtic Frost is heel geslaagd maar Remember Tomorrow laten ze beter aan Iron Maiden over, die het met veel meer power spelen.

Op deze plaat begint het voor mij pas echt interessant te worden. Hier kwam het echte Opeth bijna volledig door.

Het is gewoon een (nog) andere Opeth dan die we nu kennen, maar zeker een volwaardig (concept)album dat mooi begint met Prologue en ijzersterk afsluit met Epilogue. Daar tussenin stuk voor stuk duistere Opeth-avonturen om duimen en vingers bij af te likken.

Prachtige donkere plaat van Opeth
Na lang in de file te hebben gestaan reed ik op een winteravond door een bosrijke omgeving, en deed de cd die ik eerder die week gekocht had in de speler.
Ik heb toen langer dan nodig was die avond doorgereden........wat een heerlijke donkere sfeer en wat een contrast met die ordinaire file waar ik eerder in stond.
Wat een passie, wat een schoonheid............wat een power....
5 sterren

Ben het met CTK eens, dit album weet mij te pakken, het verhaal, al weet ik niet helemaal precies hoe het gaat, lees niet verder als je het zelfs wil uitzoeken! Iets van iemand die dood gaat en dan een geest wordt, vervolgens kan hij alleen maar toekijken hoe zijn liefde hem mist, in ieder geval iets in die richting. Het hele stijltje en sfeertje van dit album vind ik beter dan die van de eerdere 2 albums.
Verder is de sound weer verbeterd en meer afwisselende nummers, nu moet ik nog ff alle andere albums beluisteren, (behalve blackwater park)
Hoop dat Still life een goede is, las goede dingen er over, en aan de score te zien is dat ook een van de betere van Opeth.
Ik ga het rijtje van albums af en ze worden tot nu toe steeds beter, deze verdient daarom van mij een kleine 4,5 uit 5.

Still Life en zeker Ghost Reveries (met de steengoede 'Ghost of Perdition' en 'The Grand Conjuration') kunnen wat mij betreft zeker tippen aan BWP!

Dit album samen met Still Life was toch wel het hoogtepunt. Daarna is het wat mij betreft hard bergafwaarts gegaan met ze, maar gezien de ratings hier kunnen jullie de nieuwere albums wel goed pruimen.

Tussen Still Life en BWP staat toch geen zware verandering van stijl.
Op deze plaat merk je dat verschil nog wel, dus daar zou ik je ergens kunnen begrijpen.

Mja, ergens voel ik me aangesproken!

Steengoed maar het gaat hier eigenlijk over een ander album.

My Arms Your Hears voelt als een onophoudelijke herfstige regenbui. Muzikaal is er niet heel veel verschil met het andere Opeth werk, maar qua sfeer lijkt het alsof deze nog triester en druileriger klinkt. Het doet mij een beetje denken aan October Tide en Katatonia (Brave Murder Day).

Opeth is heavy, dat kan niemand ontkennen. Opeth is sfeer, dan kan niemand ontkennen. Opeth is een reeks prachtige songs én durf dat maar eens te ontkennen. De grunts waren, zijn en blijven een eeuwige discussie maar eens de frank, gulden of euro valt, ben je vertrokken voor een wonderlijke reis. Zij die mij al een beetje kennen, weten hoe ik aan Opeth ben begonnen, zij die dit niet weten, klik eens op Blackwater Park en The Roundhouse Tapes. When en Demon of the Fall zijn meesterlijk, de rest verre van misselijk. Laatste week vakantie, mezelf weer opladen om te zwemmen tussen de haaien, figuurlijk dan, muziek kan toch prettig zijn, zelfs al is het pittig zoals dit album.

Met Opeth kan het vriezen of dooien. Of beter, elke muziekliefhebber die ooit eens enkele noten heeft geluisterd heeft een haat-liefde verhouding. Zo niet anders bij mij. Moeilijk om tot de muzikale structuren, grunts en emoties door te dringen. Maar het lijkt erop dat de liefde gaat winnen. En niet zo'n beetje ook. Als een mokerslag kwam My Arms, Your Hears binnen. Toegelaten tot het wonderschone landschap welke is gevormd door Akerfieldt en kornuiten.

Het derde album van Opeth koester ik inmiddels, in tegenstelling tot Morningrise. Ik beland telkens in een duistere trip die moeilijk te omschrijven is. Een zware, heavy, donkere, soms pikzwarte trip vol emoties die voorbij komen.

Vanaf de eerste regendruppels in Prolugue zit je gevangen. De piano biedt voor even een uitweg, maar wanneer April Ethereal daar is, is er geen ontkomen meer aan. De verwoestende grunt is overweldigend. Pure schoonheid. Het vervolg is er niet minder om. Elk nummer is een kunstwerkje op zich en kun je een heel boek over schrijven. Maar zelf ervaren is nog altijd de beste manier om de intensiteit en sfeer te voelen.

When is ongetwijfeld één van de twee prijsnummers. Een fantastische song waar je heen en weer wordt geslingerd. Agressie in de grunts, zware riffs en drums, die worden onderbroken door breekbare akoestische stukken met de cleane zang en uiteindelijk eindigend in hoop en verlangens. Perfectie. Ik heb het eigenlijk nog nooit een beter contrast gehoord tussen emoties en instrumentatie in één nummer. Pure schoonheid.

Het andere prijsnummer is Demon of the Fall. Weer zo beklemmend. Angstaanjagend zoals het hele album eigenlijk, maar hier op het hoogtepunt aangekomen. 'Run Away' hoor je uit de strotten, maar geen denken aan. Vervolg op Credence is wederom prachtig. Een kille sfeer wordt gecreëerd door de gitaren en cleane zang. 'Your laughter weeps the truth' hoor je. Eenzaamheid komt nu wel heel dicht bij.

Op Karma wordt er nog eens vol op los gebeukt met een ontketende drummer (werkelijk briljant hier), om vervolgens in rustig vaarwater te belanden. Het is tijd om op adem te komen en alles tot je te laten bezinken. Epilogue zorgt hiervoor. Een stijlvolle instrumentale afsluiter met een welhaast dromerige sfeer met fraaie akoestische gitaren en solo's. Hier heerst een andere sfeer als op voorgaande nummers, een welhaast opgeluchte sfeer. Eindelijk gevlucht.

Elk nummer apart heeft een verhaal, maar is bedoeld als concept zoals al eerder is geschreven. Daar zal ik me nog verder in verdiepen, maar ook zonder de geest in het verhaal, vind ik het een meesterwerk. Blij dat ik Opeth voorlopig weet te doorgronden en volop kan genieten van deze muziek. Mijn excuses voor dit veel te lange bericht. Ik wou het gewoon graag even kwijt. Bij deze.

Perfecte lengte voor een review. Niets tegen in te brengen verder.

Mooie mening, Thomzic.

Reuzeblij en apetrots ben ik met mijn vondst. Orchid en Morningrise kocht ik reeds op dubbel vinyl, in de kleuren, respectievelijk paars en grijs. My Arms, Your Hearse dat eveneens zo is verschenen (blauw vinyl) op BackOnBlack zag ik ooit ook liggen maar ik heb het toen laten liggen. Later eeuwig spijt van natuurlijk, want nergens meer te vinden. Tot ik nog eens ging neuzen op internet. In Den Haag in een hifi-zaak die ook vinyl verkoopt had ik prijs. En aangezien mijn beste vriendin in die mooie stad achter de duinen woont was het de reis meer dan waard. En nu is dat rijtje van die drie eerste albums kompleet.




(Wie ook op zoek zou zijn, er liggen nog exemplaren van deze albums. Voor het adres, stuur gerust een pb.)

Mijn eerste Opeth. Blind meegenomen bij de platenboer. "ik weet zeker dat jou dat wel bevalt' zei hij nog. Ik verwachtte iets in de trant van de oude Katatonia. Dat kon ik wel vergeten, maar ik kreeg er een hoop moois voor terug.

Ik heb ervaren dat een Opeth album kopen in een gespecialiseerde zaak vaak iets bijzonders heeft. Toen ik zo'n beetje alles van de band aan het aanschaffen was heb ik in wel drie verschillende zaken meegemaakt dat de verkoper achter de toonbank de naam Opeth met enig ontzag uitsprak en erbij begon te glunderen. Ik denk ook dat twee echte liefhebbers van hun muziek bij elkaar kunnen voelen dat ze iets met elkaar delen dat voorbij woorden gaat.

Ja, zo'n verstandhouding heeft wel iets bijzonders. Maar ik bracht dan ook genoeg geld naar mijn favoriet platenboer Het was voor hem helaas niet voldoende de kop boven water te houden.

Nu bestel ik alles via internet. Maar het snuffelen en het van gedachten wisselen met de platenspeciaalzaak, mis ik wel.

Zonet aangeschaft met mijn cadeaubon van de Fnac
Zelfde score als Watershed - die ik goed tot zeer goed vind - maar zo werkt het niet zeker?

Enfin, meer later.

Dit was jaren geleden de derde plaat van Opeth die ik kocht. Ik had eind jaren 90 eens Morningrise gehoord, dat vond ik destijds te fragmentarisch en wist me niet te boeien (ik weet gelukkig al lang beter). Toen Still Life uitkwam was mijn interesse weer gewekt middels het machtige The Moor. Direct deze aangeschaft. Minder geproduceerd, maar over de hele linie iets evenwichtiger dan Still Life. En de door Edwynn beschreven sfeer is weergaloos. Niet draaien in de lente/zomer is het devies!

Om het voor mezelf wat makkelijker te maken het concept van dit album te begrijpen heb ik de tekst naar het Nederlands vertaald. Met mijn beperkte basis engels, handige google vertaling en een van Dale woordenboek erbij. Hopelijk staan er geen enorme flaters in. Het schrijven alleen wekte soms al rillingen op. Heerlijk huiveringwekkend album.

------


My Arms, Your Hearse. (Mijn wapens, jouw lijkwagen)

- Proloog.

Een ochtend in magenta, de bloemblaadjes vanuit de dauw gevoed.
Ze hield haar adem in voor een moment, om de stroom te onderbreken.
Nog steeds vastklampen aan wijdse, oude herinneringen.
En ik zou haar schoonheid bewonderen, spelen door de regen.
De kist is prachtig gegraveerd.
Besmeurd met aarde, symbolen van de dood.
Dat alles waar naar gestaard werd, met porceleinen ogen lijkt het.
Sommige spraken, en het was mijn beurt om te gaan.
Verstrengeld in de dood, kon ik niet geloven.
Maar het hangt om mijn nek.
Een zacht briesje ging aan mij voorbij, een tweede wat warmer.
Ik wist dat het de komst van de lente was, aldus onze...

- Etherische April.

Het was ik, spiedend door het kijkglas.
Voorbij de omhelzing van Christus.
Als het geheime gezicht in het kleed.
Als een roofvogel over de rand.
En zij was omzwachteld in droefenis, als was die geboren in zijn masker.

Haar kaarslicht doofde, het icoon glimlachte.
Leegte gevolgd door haar wake.
Ik kon haar omvatten in onsterfelijke liefde.
In geestesvervoering was het laatste woord van mij.

Ze keek me aan met ontzag. 't Was een blijk van bleke kleur.
Belichaamd in zwakke damp.
Dwalend door het vuur van april.
Gedwongen waar te nemen en degene die jij was vast te houden.

Ik zal volharden, me verstoppen.
Ik zou de zeis ontlopen, dreigen met mislukking.

Het is slechts het lot dacht ik, een drempel die ik eerder had gekruisd.
De regen was aan het uitzwaaien, en toen de nacht kwam
vouwde het bos zijn takken om me heen.
Iets ging voorbij, en ik raakte in een droom.
Zij lachen en huilen tegelijk: "neem me weg".

Ik weet niet hoe of waarom. Ik zal nooit weten...

- Wanneer.

Rode opkomende zon ergens door de dichte mist.
Het portret van de uitgebluste dageraad die het allemaal eerder had gezien.

Deze dag huilde op mijn schouders.
Nog steeds hetzelfde als gisteren.
Dit pad lijkt eindeloos, lichaam is zonder gevoel.
De ziel heeft zijn vlam verloren.
Wandelen in vertrouwde sporen om mijn weg terug naar huis te vinden.

Dus daar was ik.
In de soberheid van de onsterfelijken.
Een gedaante van bovennatuurlijke winden die passeert.
De tuin zucht, bloemen sterven.

De poort was die dag gesloten, maar ik was gebonden door te gaan.
Ze kon mij niet zien door de ramen.
In wanhoop, vreemdste kronkels op haar lippen.
Begroefd gezicht, zei ze mijn naam.

Eenmaal binnen hoorde ik gefluister in de huiskamer.
De opgesmukte gezichten grijnzen, bewust van mijn uiteindelijke ondergang.

En ik huilde, ik wist dat ze had gelogen.
Haar obsessie was doodgegaan, het was doodgegaan.

Wanneer kan ik jou van deze plaats nemen?
Wanneer is het woord slechts een zucht?
Wanneer is de dood onze eenzame aanschouwer?
Wanneer lopen we onze laatste stappen?
Wanneer kunnen we schreeuwen in plaats van fluisteren?

Wanneer is het nieuwe begin,
het einde van dit verdietige...

- Madrigaal.

Onze verblijfplaats tussen de sterren wacht
lang genoeg voor onze laatste adem van het leven.
Jij staart naar niets, dwars door me heen,
soms gelijkend op de bijvrouw van de Duivel.
En ik, ik ben de afgod die zou verlangen
onze ogen te strelen totdat ze niet meer zouden opengaan.
Ik zou je troosten als ik maar zou kunnen,
maar zoals we inmiddels allemaal weten ... Ik ben gewoon ijle lucht.
Onbewust als je bent van mijn aanwezigheid,
ben jij jezelf aan het verliezen.
Ondergedoken in...

- De Amen Hoek.

Witte zomer.
Zover ben ik gegaan om je weer te zien.
Je gezicht verbergend in de palm van je handen.
Vertroosting vindend in de woorden die ik veracht.

Je grist naar elk geluid.
En hoewel je gelooft dat ik geketend ben in de dood,
zijn herinneringen gekleurd met bleekheid.
Nog steeds moedeloos.
Die ogen ... leeg als een dorre bron.

Het was de enige taak die ik zou ondernemen.
Om de oogst te oogsten die de mijne was.
Het zaad dat was opgesprongen in een bloemrijke weide,
en me hulpeloos liet in jouw omhelzing.
De band waar we nooit over spraken, eenmaal sterk en aantrekkelijk,
nu langzaam smeulende tot stof.

De hemelse aanraking, van grijs tot zwart.
Een bodemloze leegte omsluitend.
Ongeschreven geheimen onder de spinnenwebben.
Niet te verdragen.

En dus stond ik op uit mijn slaap.
De maan wendde haar gezicht af.
Ouverture van de lange, zwarte nacht begint ...
iets wat je zei: "angstaanjagende cirkels op het water".

Tot nu toe deelden we hetzelfde aura.
Mijn as in jouw handen.

Mijn adem in de grafheuvel.
Je weet dat jouw nacht mijn dag is.
De laatste vonk die leven in mij blies,
de...

- Demon van de Herfst

Stille dans met de dood.
Alles is verloren.
Verscheurd door de komst van de herfst.
Het knipperen van een oog, je weet dat ik het ben.
Je houdt de dolk dicht bij de hand.

En jij zag niets.
Valse liefde keerde zich tot pure haat.
De wind huilde een klaaglied,
voor die versmolt met het grijze.

Demon van de herfst.

Snakkend naar nog een adem.
Ze stond op, schreeuwend tegen gesloten deuren.
Verleidelijke vage nevel smedend
door de spleten in de muur.

Ik zal de verleiding niet weerstaan.
In tranen voor alle eeuwigheid.
Ze draaide zich om en keek me aan voor het eerst.

Ren weg, ren weg.
Slechts een seconde, en ik bleef achter met niets.
Haar geur nog steeds pulserend door vochtige lucht.
Die dag kwam tot een einde.

En ze had in mij verloren,...

- Haar Geloofwaardigheid.

Opnieuw verlaten.
Je spreekt tot mij door de schaduwen.
Wandelend in gesloten ruimten, koude woorden gebruikend.
Gevangen genomen door de nacht.
Het verlangen ontsnapt uit mijn omhelzing.

Vreemde silhouetten fluisteren je gedachten, schreeuwen je verdriet.
En ze hebben zich alle afgekeerd,
niet in staat meer te zien van deze dood.

Geloof in mijn woord.
Geschreven in stof, gekleurd door herinneringen.
Ik beken mijn hoop, herken mijn eenzaamheid.

Je lach weent de waarheid.
Duwt me in hoeken.
Het grafschrift van mijn ziel bevestigend
en tonend het eens onbekende...

- Karma

En zoals ze zeggen, rouw is enkel in staat te bezitten.
Het rottende lichaam gekleed in eeuwenoude kleren
wordt achtergelaten met een beweging van de hand.

Ik ben weggegaan. Het bed is koud en leeg.
Bomen buigen hun takken naar de aarde.
En nachtvogels zweven als zwarte gezichten.

Het was de hand reikend doorheen de spiegel.
Onbekend en getekend door het leven ...
De lokkende ogen, die je nooit had gezien.

Je hebt niets meer te vinden.
Je hebt niets meer te verliezen.

Het koude seizoen zwerft over het land.
Ze kruipen in de bruine hoeken.

Sommigen zouden genoegen nemen met minder.
De kastelen waren allemaal leeg, in slaap.
Lang wachtend op hun koning.
Wenkend door de bocht.

Temidden van het bos zou men horen dat ik er was geweest.
Gehuld in een lot dat ik niet kon veranderen,
en altijd verwelkomend, het winters...

- Epiloog.

Daar was het.
De laatste bestemming.
Een zonsopgang die nooit kwam,
nog steeds de nachtlamp die nooit doofde.
Vaarwel was het woord,
en de nagloed was de moedige ochtend.
Opkomend en iedereen vertellen
over de schoonheid van haar...

Proloog.

Wow wat een werk heb je daarin gestoken man!

Mooi werk Kronos, mijn complimenten! Vanavond of morgen avond dit album maar eens beluisteren met de teksten erbij dan. Heb de afgelopen week dit album al regelmatig gehoord. Hoewel de nummers wat compacter zijn dan op hun vorige albums, en qua structuur meer gaan lijken op Blackwater Park, Opeth's in mijn ogen beste album, heeft My Arms... me nog niet echt weten te grijpen. Wellicht dat het aan de productie ligt, wellicht ergens anders aan, of misschien moet ik het gewoon nog vaker luisteren.

@nicoot,

Wat werk betreft viel dat best mee. Paar uurtjes tijd nodig gehad en het was leuk om te doen. Met google kom je al ver. Soms vertaald het in ene keer goed en ziet het er zelfs poëtisch uit. Maar vaak is het wel een beetje zoeken naar de beste vertaling van een woord in de context en moet de zinsbouw wat gewijzigd worden.

Ik vond het vooral de moeite om te doen omdat ik op internet nogal wat verschillende uitleggen las over het concept.


@wizard, dank voor de complimenten.

Mijn voorlopige ervaring is dat het met die productie goed meevalt. Op het eerste gehoor wel zo modderig dat het moeilijk is alles goed te onderscheiden, maar na een tijd luisterde ik er doorheen en nu vind ik het geluid prima. Heel sfeervol ook weer.

Ook naar mijn mening wordt met dit album een grote stap dichter gezet naar Opeth zoals ze zouden gaan klinken met Martin Mendez. Hoewel de bas hier eerder enkel ondersteunend en onopvallend is. Maar, voor mij, wat een verademing na die egomanifestatie van DeFaralla op Morningrise.

My Arms, Your Hearse is wellicht het meest grimmige en duistere album van Opeth en het bevalt mij prima. Eens gewend aan het geluid benadert het vaak griezelig de perfectie.