Opeth - My Arms, Your Hearse (1998)

Zeer knap gedaan! Zodra ik de tijd kan vinden, ga ik hem ook nog eens beluisteren met die teksten erbij.

Helemaal top Kronos

Een bijzondere woord van dank of een woord van bijzondere dank aan Kronos voor zijn vertaling en/of interpretatie van de teksten van dit album: als bedrijfsvertaler van opleiding weet ik maar al te goed hoe moeilijk het kan zijn om in de juiste context te vertalen van de brontaal naar een coherente tekst in de doeltaal en met songteksten die eigenlijk kleine gedichten zijn, is het nog moeilijker. Het hernieuwt de interesse in een bijzonder album van een bijzondere groep.

Zeer toevallig dat ik op precies hetzelfde moment als Kronos & co weer in de ban geraakt ben van Opeth. En dat ook nog eens op dezelfde volgorde (want ook ik kwam als eerste weer terug op Orchid en Morningrise).

Fantastisch staaltje gedrevenheid: puik werk die vertalingen.

Dank en mooi om te lezen dat je ook nog eens bij het begin begonnen bent, lykathea!

Op dit moment weerklinkt My Arms, Your Hearse hier weer in de woonkamer.

Dat ik weer helemaal in de ban raakte van Opeth was te danken aan de dvd van hun concert in de Royal Albert Hall. En er waren voor mij twee redenen om alles nog eens grondig te beluisteren. Ten eerste om de wachttijd tot het verschijnen van hun nieuwe draaglijker te maken en ten tweede omdat ik het zonde zou vinden aan dat album te beginnen met het gevoel dat het oudere werk nog niet de aandacht heeft gekregen die het verdient.

Naar schema beluister ik deze maand extra vaak dit album. Maar wat valt er over te zeggen..

Opeth betreedt hier met hun muziek een domein waarbij elke poging om er iets van in woorden uit te drukken al te ontoereikend voelt.

Dus ja, stamel stamel en zo... Duister stamel stamel... Stamel stamel kippevel stamel... Euh stamel, heavy! stamel de stamel. P-p-per-fectie. En stilletjes stamelend met bevende stem en opengesperde ogen; wow. En keelkropslik.

Zoiets bedoel ik, maar dan vloeiend en welomschreven.

Kronos, ik heb zo'n gevoel dat je straks tien Opeth albums in je top 10 hebt staan

Daar gaat het onvermijdelijk heen. Maar dan moet eerst wel de tiende van Opeth verschenen zijn. En welke positie die dan gaat innemen blijft ook nog even een raadsel.

Ik had ook geroepen mee te zullen doen. Maar ik vind het verrekte lastig om te schrijven over Opeth. De pracht en praal laat me vaak sprakeloos.

My Arms Your Hearse was mijn eerste kennismaking. De sfeer greep me onmiddellijk. Er hing ook een wat geheimzinnige sluier rondom de band destijds.
De muzikale aspecten ontdekte ik in de lange tijd erna. Daana direct Orchid en Morningrise aangeschaft alvorens Still Life verscheen.

Deze derde is in mijn beleving de laatste Opeth voor een 'gesloten' metalpubliek. Het heeft nog een redelijke undergroundfeel. Hoewel de akoestische passages en de andere effecten prachtig uitkomen, klinkt het nog niet zo organisch als Still Life.

Ik ben dan toch niet de enige. Over het geheel iets zinnigs zeggen lukt me niet. Maar enkele details dan.

- April Ethereal: die cleane zang (I will endure...) gevolgd door grunts (It is a mere destiny I thought...) gevolgd door gitaarsolo: kippevel!

- Credence: zo klein maar zo geniaal, die korte outro.

- Epilogue: de fade in van dit gedragen instrumentaal, heel geleidelijk van heel ver komt het in, maar de opbouw gaat dan nog even verrassend snel net voor het volume weer helemaal openstaat.

Een echt verdiepende kennismaking met Still Life zal mij duidelijkheid geven, maar tot nu toe heb ik de indruk dat wat dit album nog ontoegankelijker maakt vooral aan de productie te wijten is. Bij Candlelight was het blijkbaar kiezen tussen schel of modderig. Peaceville en wellicht een groter budget brachten daar verandering in.

In ieder geval vormt in mijn beleving My Arms, Your Hearse een logische verbindende brug tussen de twee eerste albums en Still Life. In die zin dat het muzikaal al het organische van de latere Opeth in zich heeft maar qua productie nog (steeds) erg underground klinkt.

dat idee heb ik ook wel, ja

De eerste 3 albums zijn echt op het metalpubliek gericht. De albums erna hebben een relatief bredere focus. En dat heeft inderdaad alles te maken met de louter de sound.
Ik denk dat we dat wel kunnen vaststellen

Zouden ze niet gewoon per album het best mogelijke geluid voor ogen hebben gehad?

Ik vind een album als Morningrise veel makkelijker wegluisteren dan de latere albums en ik heb vrij weinig ervaring met harde metal.

Ik kan me dat goed voorstellen, omdat de twee eerste albums wat schel maar wel vrij transparant klinken, met een eerder dun gitaargeluid. Met My Arms, Your Hearse tot en met Deliverance wordt het almaar heavier, hoewel tegelijk ook minder obscuur. Maar Blackwater Park, het album waar ik eerst kennis mee maakte, heb ik echt vaak moeten beluisteren om door die dikke 'organische' muur heen de vele nuances te kunnen onderscheiden.

Blackwater Park is zeker de meest heavy. Die heb ik nog steeds niet helemaal door.

Blijven luisteren.

Vast wel. Maar ook sound moet zich ontwikkelen. Er zit nogal een weg tussen zoals het in het artiestenhoofd moet klinken en de manier waarop het uiteindelijk op band belandt.

Na een maand My Arms, Your Hearse te hebben geluisterd is het tijd om een paar conclusies te trekken voordat ik me op Still Life ga storten.

In vergelijking met Orchid en Morningrise is de muzikale koers enigszins veranderd. De nummers zijn wat minder van de hak op de tak, en binnen de nummers is meer afwisseling te vinden. Dat klinkt als een tegenstelling. Maar dat is het niet: op eerdere albums kwamen nummers nog wel eens over als achter elkaar geplakte ideeën. De verschillende stukken van de nummers vloeien op My Arms... gemakkelijker in elkaar over. Toch weet Opeth op dit album meer tegenstellingen tussen hard en zacht, boos en melancholisch, in de nummers te stoppen.
Qua songwriterschap is de band gegroeid dus.

Wat betreft productie klinkt dit album ook anders dan zijn 2 voorgangers. Orchid en (vooral) Morningrise klonken erg koud en afstandelijk, dit album heeft een warmer gevoel. Het geluid klinkt meer als dat van een band, in plaats van afzonderlijke instrumenten die samen spelen. Helaas vind ik deze productie minder geslaagd. Het idee, een meer samenhangend geluid, is goed, de uitvoering niet. My Arms... klinkt niet alsof je een warme jas krijgt als je, hartje winter, buiten in t-shirt loopt, maar eerder alsof je in eskimo-outfit wordt gehesen terwijl je door een woestijn loopt. De muziek wordt bijna begraven in de productie.

De productie is voor mij het grootste minpunt. Qua muziek staat er een aantal erg mooie momenten op: de eerste tonen van April Ethereal, de keyboards in Epilogue, om 2 dingen te noemen die me meteen binnenschieten.
Over Karma ben ik niet zo enthousiast. Meer in het algemeen: het kan aan de productie liggen, maar over het algemeen blijven bij dit album de nummers niet goed hangen. Ik mis de ideeën die het album echt briljant maken, de riffs en melodieën die zich in je hoofd verankeren.
Tot slot vind ik het erg gezocht om de nummers te noemen naar de laatste zin van het vorige nummer. Een beetje te 'kijk ons eens artistiek doen'.

Na Orchid en Morningrise is dit album in mijn ogen een overgang naar de wat toegankelijker en beter geproduceerde albums, met Blackwater Park als hoogtepunt. Toch een klein stapje terug tov Morningrise, en daarom 3.5*. Wel een 3.5 die tegen 4 sterren aanschurkt, overigens.

3.5*

Mooie beschrijving, wizard.



Na Orchid keek ik uit naar Morningrise en daarna nog meer naar My Arms, Your Hearse. Maar met dit album zou ik best nog een maand verder kunnen. De slechte productie hoor ik eerlijk gezegd niet meer als slecht maar als intrigerend obscuur. Past het concept en de muziek als gegoten.

Straks eerst deze nog een keer beluisteren voor ik met Still Life begin.

Hoe bedoel je verkrachten van een goede intro. Verschijnt Guus Meeuwis ineens na de laatste tonen van Proloque, tja dat heb je met die reclames op Spotify. Ik dacht al dat is geen April Ethereal en dat is geen Mikael Akerfeldt die zingt.

Anyway wat een sfeer!

Heel goed album!
Mooi concept, mooi verhaal .
De "heavy" stukken van dit album zijn al meteen heel erg heavy en heel goed uitgevoerd. Mikael kan soms letterlijk verdrinken in zijn grunt wat echt heel vet klinkt.
Dit is ook een van de meer dreigende platen van Opeth, wat geheel bij het verhaal en concept past.

Voor nu blijft deze op een 4* staan, maar zoals bijna elk Opeth album kan deze groeien.

Is April Ethereal niet het hardste nummer van Opeth? De snelheid en de wall of sound die uit de boxen komen geknald zijn van orgasmisch niveau. Dan komt er nog bij dat dit liedje zo verslavend melodieus is. In mijn oren dan toch.
Prachtsong. mijn dochter en ik zijn een top tien van beste Opeth songs aan het maken. Deze zal hoog scoren.

Vooral productioneel een stap in de goede richting, met een vollere en meer bombastische sound. Qua songs is het album zeker zo goed als de eerste twee platen. De band blijft zich in positieve zin ontwikkelen in ieder geval. Ik beluister de vroege albums van de band nu pas- waarschijnlijk had ik de platen nog meer gewaardeerd wanneer ik ze destijds had ontdekt, maar ja, zo blijft het.

haha, moest wel even lachen toen ik het woord "dochter" las, kan me er moeilijk iets bij voorstellen.

April Ethereal is denk ik inderdaad wel één van Opeth "hardste" nummers, maar het nummer zit vol met gevoel, wat zeer weinig voorkomt bij "harde"nummers van andere bands. Waarbij het vaak zo snel mogelijk op een pannetje-slaan wordt.

Het kan ook omgedraaid. Mijn moeder is ook groot fan van Opeth en we zijn vorig jaar samen naar het concert in de 013 geweest. Op de terugweg hebben we deze nog geluisterd. Eentje die ik voor een lange tijd heb onderschat maar gewoon van dezelfde constante hoge kwaliteit is die we van Opeth gewend zijn.

Moeders die naar Opeth luisteren, het moet toch niet gekker worden
Ik was zelf ook bij 013, vond ze wel weer strak, alleen de setlist was mij persoonlijk te soft.
"My Arms, Your Hearse" behoort tot de betere Opeth albums in mijn opinie.

Mosterd na de maaltijd, maar ik zou hier toch 'arms' als 'armen' willen vertalen en omwille van de poetische schoonheid, zou ik 'rouwkoets' gebruiken, omdat dit wat statiger en minder klinisch klinkt.

Edit: Het is trouwens een frase uit het nummer Drip Drip van de band Comus, waar het luidt 'As I carry you to your grave, my arms your hearse'.

Als Åkerfeldt het over een rouwkoets wilde hebben, dan had hij in het Engels mourning coach of funeral couch moeten gebruiken en niet hearse, want dat betekent lijkwagen.

En Arms heb ik bewust vertaald als wapens, want hoewel poëtisch, is het vooral een macaber verhaal. Arms kan als wapens vertaald worden en wapens kunnen een metafoor zijn voor armen. Als dat geen poëtische en macabere vertaling is...