Opeth - My Arms, Your Hearse (1998)

Met Opeth kan het vriezen of dooien. Of beter, elke muziekliefhebber die ooit eens enkele noten heeft geluisterd heeft een haat-liefde verhouding. Zo niet anders bij mij. Moeilijk om tot de muzikale structuren, grunts en emoties door te dringen. Maar het lijkt erop dat de liefde gaat winnen. En niet zo'n beetje ook. Als een mokerslag kwam My Arms, Your Hears binnen. Toegelaten tot het wonderschone landschap welke is gevormd door Akerfieldt en kornuiten.

Het derde album van Opeth koester ik inmiddels, in tegenstelling tot Morningrise. Ik beland telkens in een duistere trip die moeilijk te omschrijven is. Een zware, heavy, donkere, soms pikzwarte trip vol emoties die voorbij komen.

Vanaf de eerste regendruppels in Prolugue zit je gevangen. De piano biedt voor even een uitweg, maar wanneer April Ethereal daar is, is er geen ontkomen meer aan. De verwoestende grunt is overweldigend. Pure schoonheid. Het vervolg is er niet minder om. Elk nummer is een kunstwerkje op zich en kun je een heel boek over schrijven. Maar zelf ervaren is nog altijd de beste manier om de intensiteit en sfeer te voelen.

When is ongetwijfeld één van de twee prijsnummers. Een fantastische song waar je heen en weer wordt geslingerd. Agressie in de grunts, zware riffs en drums, die worden onderbroken door breekbare akoestische stukken met de cleane zang en uiteindelijk eindigend in hoop en verlangens. Perfectie. Ik heb het eigenlijk nog nooit een beter contrast gehoord tussen emoties en instrumentatie in één nummer. Pure schoonheid.

Het andere prijsnummer is Demon of the Fall. Weer zo beklemmend. Angstaanjagend zoals het hele album eigenlijk, maar hier op het hoogtepunt aangekomen. 'Run Away' hoor je uit de strotten, maar geen denken aan. Vervolg op Credence is wederom prachtig. Een kille sfeer wordt gecreëerd door de gitaren en cleane zang. 'Your laughter weeps the truth' hoor je. Eenzaamheid komt nu wel heel dicht bij.

Op Karma wordt er nog eens vol op los gebeukt met een ontketende drummer (werkelijk briljant hier), om vervolgens in rustig vaarwater te belanden. Het is tijd om op adem te komen en alles tot je te laten bezinken. Epilogue zorgt hiervoor. Een stijlvolle instrumentale afsluiter met een welhaast dromerige sfeer met fraaie akoestische gitaren en solo's. Hier heerst een andere sfeer als op voorgaande nummers, een welhaast opgeluchte sfeer. Eindelijk gevlucht.

Elk nummer apart heeft een verhaal, maar is bedoeld als concept zoals al eerder is geschreven. Daar zal ik me nog verder in verdiepen, maar ook zonder de geest in het verhaal, vind ik het een meesterwerk. Blij dat ik Opeth voorlopig weet te doorgronden en volop kan genieten van deze muziek. Mijn excuses voor dit veel te lange bericht. Ik wou het gewoon graag even kwijt. Bij deze.

Na een maand My Arms, Your Hearse te hebben geluisterd is het tijd om een paar conclusies te trekken voordat ik me op Still Life ga storten.

In vergelijking met Orchid en Morningrise is de muzikale koers enigszins veranderd. De nummers zijn wat minder van de hak op de tak, en binnen de nummers is meer afwisseling te vinden. Dat klinkt als een tegenstelling. Maar dat is het niet: op eerdere albums kwamen nummers nog wel eens over als achter elkaar geplakte ideeën. De verschillende stukken van de nummers vloeien op My Arms... gemakkelijker in elkaar over. Toch weet Opeth op dit album meer tegenstellingen tussen hard en zacht, boos en melancholisch, in de nummers te stoppen.
Qua songwriterschap is de band gegroeid dus.

Wat betreft productie klinkt dit album ook anders dan zijn 2 voorgangers. Orchid en (vooral) Morningrise klonken erg koud en afstandelijk, dit album heeft een warmer gevoel. Het geluid klinkt meer als dat van een band, in plaats van afzonderlijke instrumenten die samen spelen. Helaas vind ik deze productie minder geslaagd. Het idee, een meer samenhangend geluid, is goed, de uitvoering niet. My Arms... klinkt niet alsof je een warme jas krijgt als je, hartje winter, buiten in t-shirt loopt, maar eerder alsof je in eskimo-outfit wordt gehesen terwijl je door een woestijn loopt. De muziek wordt bijna begraven in de productie.

De productie is voor mij het grootste minpunt. Qua muziek staat er een aantal erg mooie momenten op: de eerste tonen van April Ethereal, de keyboards in Epilogue, om 2 dingen te noemen die me meteen binnenschieten.
Over Karma ben ik niet zo enthousiast. Meer in het algemeen: het kan aan de productie liggen, maar over het algemeen blijven bij dit album de nummers niet goed hangen. Ik mis de ideeën die het album echt briljant maken, de riffs en melodieën die zich in je hoofd verankeren.
Tot slot vind ik het erg gezocht om de nummers te noemen naar de laatste zin van het vorige nummer. Een beetje te 'kijk ons eens artistiek doen'.

Na Orchid en Morningrise is dit album in mijn ogen een overgang naar de wat toegankelijker en beter geproduceerde albums, met Blackwater Park als hoogtepunt. Toch een klein stapje terug tov Morningrise, en daarom 3.5*. Wel een 3.5 die tegen 4 sterren aanschurkt, overigens.

3.5*

Vooral productioneel een stap in de goede richting, met een vollere en meer bombastische sound. Qua songs is het album zeker zo goed als de eerste twee platen. De band blijft zich in positieve zin ontwikkelen in ieder geval. Ik beluister de vroege albums van de band nu pas- waarschijnlijk had ik de platen nog meer gewaardeerd wanneer ik ze destijds had ontdekt, maar ja, zo blijft het.

Ik blijf dat ruwe van Orchid heel tof vinden, maar kan toch niet ontkennen dat My Arms, Your Hearse het eerste Opeth album is dat echt helemaal goed loopt. De productie is helderder, de zang is op zowel extreme als cleane vlakken vele malen beter en de gitaarsolo's bereiken nieuwe hoogtepunten. Met Demon Of The Fall hebben we een setlist-klassieker te pakken en afsluiter Karma heeft een fantastisch opzwepend afsluitende riff/scream-combinatie. De band bewijst daarnaast ook dat er helemaal geen nummers van 10+ minuten nodig zijn om aantrekkelijk en progressief te klinken. Epilogue is een prachtig dwarrelende afsluiter. Wederom een pareltje!

Tussenstand:
1. My Arms, Your Hearse
2. Orchid
3. Morningrise

Nipt boven Orchid. Maar dan ook echt net. Orchid is iets vetter, maar My Arms, Your Hearse loopt zo verdomde lekker. Het is wel even wennen aan de korte songs, maar tegelijkertijd is het lastig te bepalen waar het ene nummer ophoudt en de ander begint. In elk geval begint de klassieke Opeth steeds meer vorm te krijgen. Åkerfeldt's grunts zijn bijna op niveau en de songs zijn geweldig. Eerlijk gezegd vind ik Demon Of The Fall dan niet eens de beste. Die eer leg ik weg voor April Ethereal, Credence en vooral The Amen Corner. Wat me wel opvalt, is dat er best veel ruimte is voor kalme tussenstukken en zelfs complete nummers (Credence weer). Opeth is volwassen geworden.


Tussenstand:
1. My Arms, Your Hearse
2. Orchid
3. Morningrise

My Arms Your Hearse mag toch wel de ruwe diamant uit de discografie van Opeth worden genoemd. Enerzijds horen we een band nog in ontwikkeling, getuige het totaalgeluid dat op deze plaat wordt gecreëerd en de soms nog wat onwennig aanvoelende composities. Deze beide aspecten zouden op de volgende plaat al, Still Life, tot in den perfectie worden verbeterd en uitgevoerd. Deze minieme mankementjes worden echter ruimschoots gecompenseerd door een enorme hoeveelheid sfeer, een hartverscheurend concept, enkele van de meest memorabele riffs / zanglijnen uit de discografie van Opeth en tot slot met enkele compositionele pareltjes (April Ethereal, When, The Amen Corner, Demon of the Fall).

Overigens vind ik het jammer dat ze vandaag en morgen in Utrecht Demon of the Fall spelen van dit album, aangezien dat een klassieker is die in de meeste setlists van Opeth reeds te horen is geweest. Ik had liever een wat obscuurder nummer van deze plaat, bijvoorbeeld When of April Ethereal, live willen aanschouwen. Maar goed, Demon of the Fall is nog steeds een dijk van een nummer, dus er is geen enkele reden tot klagen. Toch is het jammer dat het geen minder bekend nummer is geworden.

Vandaag heb ik besloten My Arms Your Hearse te verhogen naar de maximale score. Waarom? Simpel; de voordelen die ik zojuist heb geschetst wegen in mijn beleving op tegen de nadelen. Daarnaast is My Arms Your Hearse een uniek album binnen de discografie van Opeth. De eerste contouren van het vermogen van Åkerfeldt om geniale composities neer te pennen komen vanaf deze plaat voor het eerst echt tot wasdom. Daarnaast klinkt er geen enkele plaat binnen de discografie van Opeth zoals deze; nog steeds ruw en bruut (iets wat ik bij Blackwater Park soms wat mis...) geproduceerd, maar toch veel beter en helderder dan Morningrise en Orchid. My Arms Your Hearse dus. Uniek, rauw, ongepolijst en kwalitatief zeer hoogstaand. Meer dan verdiend, die maximale score.

Is het al koud en kill genoeg buiten? Gisteravond vond ik van wel, het regende buiten best flink, een beetje onweer en een koud briesje, het einde van de zomer is aangebroken en daarna wordt het weer tijd voor de herfstsferen. Tijdens deze overgang van de tijd veranderd ook mijn muziekstijl lichtelijk. Waar ik in de zomer toch misschien vaak voor fleurige muziek kies, of de wat makkelijk te behappen nummers zijn de koudere maanden altijd gereserveerd voor de wat donkere muziek. Zo heb ik dat nou eenmaal, daar verander ik weinig aan.

Enfin, gisteravond: zeventien graden is na de toch nog broeierige zomer vrij koel. En tot mijn verbazing had ik hier nog helemaal niet op gestemd. Hoe kan dat nou? Geen idee. Vanaf Opeth's "Orchid" tot aan "Watershed" heb ik alle platen geluisterd en de meesten krijgen van mij het hoogste cijfer, Opeth staat bij mij ook wel bekend als een waanzinnig vette band die ik naar mijn mening veelte laat heb ontdekt. Dat zou denk ik pas in de COVID-19 tijd zijn geweest, toen dit soort bands bij mij nogal in opmars kwamen.

My Arms, Your Hearse heb ik altijd een hele leuke plaat gevonden. Echt rauw, tot op het bot toe. Åkerfeldt is een pure en waanzinnige muzikant, je moet er alleen wel van houden. Als het je niet ligt, dan pakt de muziek je niet. Compositie is een prachtig spel bij deze band, altijd iets waanzinnigs. Donker, ruw en zelf emotioneel wordt je er door heen gesleept waar Åkerfeldt gewoon weer de grunts afwerkt met clean vocals. Eigenlijk totaal anders dan 'Morningrise' waar voor mijn gevoel toch wat meer met clean wordt gewerkt dan het grunten. Tja, het is wat je vraagt, ik ga juist echt héél goed op de clean vocals en misschien dat ik daarom dat album toch wat vaker luister.

My Arms, Your Hearse is desalniettemin gewoon een onwijs waanzinnige plaat, en daar kun je niks van zeggen. Ik ben behoorlijk onder de indruk, ik was misschien ook wel een beetje vergeten hoe goed ik deze plaat vind. Lekker, die wordt dit jaar nog veel geluisterd!

Nee, deze Opeth gaat 'm voor mij ook niet worden. Ik ben bang dat mijn Opeth instapmoment hier debet aan is. Daar komt nog bij dat ik geen echte deathmetal liefhebber ben en ook niet zal worden. Dit album is dan toch weer iets teveel van het 'goede'. Geen man overboord. Ik vermaak mij verder wel - van prima tot uitstekend en daar weer de overtreffende trap van - met de andere Opeth's.