Anthrax - Worship Music (2011)

Ben het helemaal met Lau eens! Had het zelf niet beter kunnen verwoorden...

Ik ben het niet helemaal met Lau eens! Deze plaat haalt een constant hoog niveau met flink wat (erg) sterke nummers. Het sluit aan bij hun beste werk en heeft terecht zo'n hoge waardering.

Een oproepje omdat december begonnen is: straks kunnen we onze top 10 voor 2011 opgeven. Zet er vooral Anthrax in, komt er wat (thrash-)metal in de jaarlijst van Musicmeter.

Nee Anthrax gaat de jaarlijst niet halen hier. Het zijn ook geen slechte songs, maar ik vind ze niet memorabel genoeg. Ik heb niet het gevoel dat ik de plaat nog een keer op wil zetten als die is afgelopen. dat wat ik met de oude platen met Belladona wel wil. Het is niet slecht, het is leuk, maar meer dan dat is het niet voor mij,

Amen!

Het is zoals het is!

Dat heb ik nu juist wel. Zoveel nieuwe albums die na een paar keer draaien uit mijn aandacht verdwijnen, maar Worship Music wilde ik elke keer opnieuw horen. Lang niet alles blijft snel hangen, maar dat hoeft ook niet. Zo blijft er nog wat over om te ontdekken.

Voor mij een van de betere releases van het jaar. Eentje die in mijn top 10 van 2011 gaat belanden.

Ik zag deze in een jaarlijstje en moest hem daarom toch meepikken. Anthrax staat er toch maar weer met Belladonna achter de microfoon. Het klinkt prima en serieus. Vooral de productie draagt bij aan het luisterplezier. De echte wilde thrash jaren liggen dan wel achter ons, de band telt nog steeds mee en overtreft daarmee mijn verwachtingen. Ze hebben meer slechtere dan betere albums gemaakt.

Het was even schrikken toen de band na hun intro (wat voor mij al niet had gehoeven) begon met het spelen van 'Earth on Hell' en het kippenvel schoot me gelijk weer omhoog aangezien ik nare herinneringen kreeg aan het voorgaande album. Gelukkig weet de band daarna de draad weer een beetje op te pakken en word na 'The Devil You Know' het album weer zoals ik gehoopt had. Echter haalt het band zijn niveau niet meer, en nu had Belladonna voor mij ook wel weg mogen blijven aangezien ik net aan Bush gewend raakte.

En met nummers als 'Fight 'Em 'Til You Can't', 'I'm Alive', 'In The End' en 'Revolution Screams' brengt 'Anthrax' weer leuke nummers met zich mee. Echter vond ik het nergens héél bijzonder worden en raak ik het ook eens met Lau, die hierboven al een enige discussie voerde. Het is een leuk album om te luisteren maar, de nummers zijn nergens bijzonder te noemen en ik zou niet snel dit album weer willen op zetten. Te standaard misschien?

En dan vond ik de terugkeer van Belladonna toch minder interessant als dat ik gehoopt had, en dat is balen! Voor de rest een geinig album, leuk om geluisterd te hebben en zeker van betere klasse dan sommige albums met Bush als zang maar dat wisten we al, zo diep zinkt Belladonna hopelijk niet.

Voorlopige tussenstand:
01. Spreading the Disease
02. Persistence of Time
03. Among the Living
04. Fistful of Metal
05. Sound of White Noise
06. Worship Music
07. State of Euphoria
08. We've Come for You All
09. Stomp 442
10. Volume 8: The Threat Is Real

De plaat waar Belladonna weer in genade wordt aangenomen. De beste man heeft mij nooit kunnen bekoren qua zang, hoewel geen slechte zanger vind ik hem niet altijd passen bij het songmateriaal. Dan dit plaatje; veel riffs, staccato ritmes en redelijk sterke songs. De eerste paar nummers zijn redelijk met The Devil You Know die er wat boven uit steekt. De plaat begint bij mij pas te leven bij I'm Alive, een sterke opbouw, aanzwellende drums en vervolgens een lekkere groove. Hetzelfde kan eigenlijk gezegd worden van In the End, het duurt wat lang maar de song is lekker fel en bevat venijnige riffs. Judas Priest, de verering van een van de grondleggers van Heavy Metal vormt ook weer een goede song. The Constant bevat weer een uiterst swingende groove, zo blief ik ze het liefst. Met een cover van Refused sluit de plaat af, hoewel niet veel afwijkend van het origineel is het een redelijke afsluiter. Al met al is het plaatje bij vlagen sterk, echter de productie lijkt wat ingetogen en spettert niet en waarom zoveel nummers door de heren uitgesmeerd moeten worden tot soms wel 6 minuten is mij een raadsel. Het songmateriaal is niet altijd spannend genoeg om zo'n lange speelduur te rechtvaardigen, desalniettemin zitten er genoeg krenten in de spreekwoordelijke pap om met een positief oordeel af te sluiten.

De terugkeer van Belladonna bij Anthrax en dat vind ik jammer, Anthrax had een uitstekende schijf afgeleverd met Bush maar in 8 jaar tijd gebeurt er veel.
Worship Music is een degelijke plaat met enkele prima songs, toch heerst bij mij niet het gevoel dat ik de plaat weer moet opzetten na de laatste song. Hoewel er naar mijn mening voldoende aandacht is besteed aan de songs, mis ik een knallende productie en duren te veel songs gewoon te lang om te blijven boeien. Desalniettemin zeker een aantal interessante nummers waarbij duidelijk wordt dat er nog rekening gehouden mag worden met de band.
Tussenstand:

1. We've Come for You All
2. Sound of White Noise
3. Fistful of Metal
4. Spreading the Disease
5. Worship Music
6. Volume 8
7. Stomp 442
8. Persistence of Time
9. State of Euphoria
10. Among the Living

De terugkeer van Joey Belladonna betekent niet direct een terugkeer naar de jaren ’80-sound van Anthrax. Muzikaal borduurt de band redelijk door op We’ve Come For You All, alleen klinkt het veel frisser en energieker. Daar heeft de stem van Belladonna zeker een rol in. Hij laat op dit album horen nog steeds over een stel uitstekende stembanden te beschikken en draagt met zijn melodieuze stem in hoge mate bij aan het meezing-gehalte van dit album. Want ja, dit album staat boordevol nummers met sterke, melodieuze, refreinen. En hoezeer ik John Bush ook waardeer als zanger, Joey Belladonna brengt dan toch iets extra’s.

Lange tijd kan dit album wedijveren met mijn favoriete albums Spreading The Disease en Among The Living. Nummers als Fight ‘em.. In The End en I’m Alive laten de band in een ongekende vorm horen en als de plaat na Judas Priest was geëindigd zou dit album deze klassiekers naar de kroon kunnen steken. Helaas zakt het niveau met Crawl en The Constant. Hier wordt de Soundgarden-kaart gespeeld en daardoor vallen deze nummers teveel uit de toon bij de rest van de plaat, al zijn het zeker geen slechte nummers. Revolution Screams heeft goede momenten maar klinkt afgeraffeld.

Ondanks de dip aan het einde toch 4,5 sterren.

Belladonna is terug, yeeeh. De jaren hebben zijn stem duidelijk geraakt, maar het is wel weer even een frisse wind voor de band. Muzikaal pakken ze vooral door op de laatste paar albums, maar we krijgen hier en daar nog wel een leuke Thrash opleving. Helaas wordt dat nergens in een volledig nummer echt uitgewerkt, maar het zijn wel erg fijne passages. Qua zang doet Belladonna het prima, hij klinkt hier nu wat meer als Bush dan vroeger, maar hij brengt wel een andere energie mee die ik wel erg kan waarderen.

Qua nummers heb ik hier eindelijk weer een paar nummers die in mijn playlist eindigen. Daarbij is Fight 'Em Til You Can't voor mij wel het lekkerste nummer. Het doet mij het meest terugdenken aan de begin periode. Maar ook In the End en Judas Priest (heerlijke opening) klinken erg fijn. Sowieso klinken de nummers hier meer dan prima, een stukje frisser en energieker dan met Bush. Ook minde Grunge achtig wat het frissere geluid wel helpt.

De band herpakt zich hier erg sterk. Ik merk dan ook dat ik deze plaat ook erg graag opzet. En dat is toch vooral een goed teken. Het is vooral lekker levendig, energiek en ze hebben er hoorbaar plezier in. Een fijne opleving en hopelijk houden ze dat vol voor de volgende plaat.

Tussenstand:
1. Persistence of Time
2. Sound of White Noise
3. Worship Music
4. Stomp 442
5. State of Euphoria
6. Spreading the Disease
7. We've Come for You All
8. Among the Living
9. Fistful of Metal
10. Volume 8: The Threat Is Real
11. The Greater of Two Evils