Anthrax - Worship Music (2011)

Ja, inderdaad een beetje vaag, maar zo staat het in het boekje. Volgens mij heeft hij het gewoon in zijn eentje gedaan, hij doet ook platen voor andere bands e.d.

Dat mag je wel zeggen: wat een steengoede productie van deze plaat, wat een overdosis aan geweldige riffs en what about the drums? Charlie Benante is voor de absolute uitblinker, terwijl Joey Belladonna het natuurlijk ook geweldig doet.
Het is 2011 en met hun 30 jarig jubileum komt voormalig (?) thrash band Anthrax met één van allerbeste metal / hardrock platen ooit. Want zo kijk ik er naar meermaals luisteren tegenaan. Wat een album: mogelijk mijn album van het jaar!

Prettig is ook de variatie in de muziek. De prachtige instrumentale opener, de fantastische thrash van Earth On Hell en de heerlijke melodieuze powermetal van The Devil You Know, Fight Til You Can't & I'm Alive. In The End vind ik een fraai nummer over en voor de overleden Dio, alleen het had wat ingekort mogen worden. De violen van Hymn I die eraan vooraf gaan, hadden van mij nog wat langer mogen duren: wow, wat mooi.
The Giant vind ik het enige nummer wat best aardig is. Eigenlijk had ik meer van dit soort nummers verwacht. De ode aan Judas Priest blaast je de kamer uit, maar duurt ook een couplet en refrein te lang. Maar goed, als dat het enige is....

En dan volgen de geweldige slotnummers nog. Het briljante Crawl, het steengoede The Constant met het fraaie meezing refrein en the Revolution really Screams: wat een geweldige riffs, wat een heerlijk heavy slotnummer. Hoewel.... die bonustrack, die mag er wezen. New Noise heeft een heerlijke.... beat. Can I scream? schreeuwt Joey. Maar natuurlijk.

Lang geleden dat ik een metalplaat heb gehoord die ik van kop tot staart blijf beluisteren zonder dat ik moe wordt van het drukke gebeuren en de takkeherrie, en die ik na beluisteren direct nog ene keer wil draaien

Frisse genietbare plaat, knap gedaan na al die jaren

Dan behoor je niet alleen tot de grote 4, hoewel, van die 4 mag er er anno 2011 wel 1 vanaf, maar sta je binnen die 3 terecht op 1

Passé

Leg deze wel heel erg korte recensie eens uit cornucopia...

Sluit ik mij bij aan:P Anthrax is gewoon lekker goed bezig op Worship Music, de vieze basgitaar die er door heen glijdt en het baspedaal geluid van de drums.

Fight Em!! spreekt eigenlijk al voor zich voor de productie en voor de hele plaat, de band doet echt zijn best. Over het geheel is een productie natuurlijk weinig waard als de band er niks van bakt maar dat is zeker niet het geval, top die riffs hier en dat geschreeuw op de achtergrond sluit goed aan bij de zanger, Fight em! fight em!

kan ik mij dus voorstellen ja

Ook een leuke vormgeving op de hoes voorkant en achterkant en bandlogo. Het Anthrax pentagram op de schijf zelf blijft ook nog steeds leuk

Deze ceedee overtuigt mij niet. Ik ben natuurlijk fan van de eerste albums maar wordt door dit album niet gegrepen. Het zijn degelijke metalnummers, maar het spettert nergens echt. Jammer ik was wel nieuwsgierig geworden door de verschillende meningen..

Ik wilde deze muziekaanbidding wel eens horen benieuwd hoe ze anno 2011 nog zouden klinken. Het heeft wel weer dat heavymetalrap waar ik Anthrax van ken en het is een an sich een lekkere bak herrie. De gedrevenheid en boosheid zijn m.i. toch wel wat milder geworden met het verstrijken van de jaren. Ben het wel eens met Dr.Pat, degelijk metaal, maar roodgloeiend wil het net niet worden. Edoch vind het wel consistenter als het enige andere album dat ik van ze ken State of Euphoria.

Wat vind je van de songkwaliteit? Die is naar mijn idee buitengewoon hoog.

State Of Euphoria is niet het beste voorbeeld uit het beruchte materiaal uit de 80's. Net zoals de rapdingetjes en de andere ongein ook niet echt representatief is voor Anthrax uit de 80's. Dat was toch meer iets wat op het zijspoor gebeurde.
Worship Music is desondanks ook geen voortzetting van Among The Living of Spreading The Disease. De plaat klinkt redelijk eigentijds en heeft daarnaast een hoog meezinggehalte.

Ik doe er een halfje af. Nu ik het album een aantal malen echt goed geluisterd heb moet ik toch concluderen dat er teveel midtempo songs opstaan. Het album begint overdonderend maar zakt naarmate het vordert toch wat in. Iets teveel van hetzelfde, dat gevoel zeg maar.

Ik ken te weinig van ze om een goede vergelijking te maken, behalve dan dat album State of Euphoria. De kwaliteit van de nummers vind ik degelijk maar voor mijn gevoel kan ik er zo niet echt een paar uitschieters noemen.

Eerlijkgezegd verwachtte ik een Among The Living part 2, maar Anthrax gaat eigenlijk gewoon min of meer verder waar men in 2003 mee opgehouden is.

Buitengewoon hoog zou ik niet zeggen. Wel gewoon erg goed.

De kritiek van iets te veel midtempo, te veel van hetzelfde, vind ik wel wat terecht. Niet dat het mij echt stoort, maar met meer nummers die zich duidelijk van elkaar onderscheiden zou het album nog sterker overkomen.

Voila, zoiets probeerde ik dus duidelijk te maken

Wat een plaat!

Voor mij het beste wat er dit jaar is uitgekomen.
Alles klopt als een bus! Een erg goede productie, drijvende baslijnen en splijtende riffs.
Charlie Benante toont nog maar eens zijn wereldklasse, de drums zijn werkelijk als mokerslagen.

Dit album is goed opgebouwd met 2 leuke rustpunten, met absolute uitblinkers zoals:
- The Devil You Know
- Fight 'em Til You Can't
- I'm Alive
- In The End

DIt is hoe (thrash)metal anno 2011 moet klinken! Dit kan gerust mee concurreren met hun beste werk (Spreading the disease & Among the Living).

Ja en daar kan ik mij dan weer in vinden. Hoewel het verschil tussen de formulering erg goede songs en buitengewoon hoge songkwaliteit niet eens zo groot is. Volgens mij zijn de meeste users hierboven in ieder geval blij met deze plaat van die ouwe rockers. Ik zie net dat 'ie nog steeds een hoog gemiddelde heeft (nu 3,95).

In The End is ook mijn favoriete nummer hierop.

Goede comeback plaat, terug met Joey Belladonna zijn vette stem hierop. Volledig op hun oud (met Belladonna) materiaal lijkt het niet: dit album bevat moderner songmateriaal, hier en daar klinkt een nummer wat naar de perode met John Bush, maar dan met Belladonna op zang. Het album heeft genoeg afwisseling om te blijven boeien, iets waar het genre thrash metal soms wel last van heeft. Het album is sterk geproduceerd (vooral de drums bonken uit de boxen), dit is wel wennen tegenover het ander Belladonna werk wat een magere productie heeft.

Ik heb het nog eens geprobeerd, maar blijf bij mijn eerdere conclusie: deze plaat is niet voor mij gemaakt. De plaat komt nergens op gang, komt ie op gang, dan wordt ie steeds weer stilgelegd en hoop je dat het vuur weer terugkomt. Dat komt ook, alleen je weet ook weer zeker dat het weer wordt stilgelegd. Meezingen is leuk, en kan ook veelvuldig, maar ik wil liever meebrullen, stomp-stomp-stomp.......

slayer draaien, altiet goed

Weet je tenminste wel wat je krijgt, alhoewel ook zij wat mindere momenten hebben gehad. Anthrax op de "Big Four" vond ik overigens wel goed, Slayer idem, maar dan wel bruter.

the idiot's division...

Lekkere plaat hoor! Ligt zeer fijn in mijn gehoor. Sterkere plaat dan menig oudje van de band.

Als je Anthrax op de Big 4 goed vond, begrijp ik moeilijk dat je dit album niet kan waarderen. Zover liggen dat optreden en deze plaat niet uit elkaar. Sterker nog: dit album is meer stomp-stomp-stomp dan hun optreden dit jaar in Gelsenkirchen, waar een wat dronken Joey Belladonna het tempo er soms uit haalde.

Ze begonnen goed in Gelsenkirchen maar op de één of andere manier vond ik de set niet zo goed samengesteld. Te rommelig waardoor nummers als Metal trashing mad en Fight 'em till you can't niet echt goed uit de verf kwamen. Maar dat kan ook aan het geluid hebben gelegen.

Hé vielip: eindelijk een user die er ook was! Voor mij was het geluid echt prima, maar was het te vaak wachten tot Belladonna uitgepraat was. En hij dacht dat hij harder moest schreeuwen, zodat ze 'm achteraan ook hoorden.
Bij de andere bands liep het allemaal lekker strak, ik bedoel stomp-stomp-stomp...

Ligt natuurlijk aan de plek waar je staat in zo'n groot stadion. Wij stonden zo rond de middenlijn zeg maar. Daar klonken zowel Anthrax, Megadeth en Slayer niet super. Niet dat het echt helemaal niks was maar toen Metallica begon dachten we echt van; oké, dus zo kan het ook
Maar al met al een mega fantastisch concert, laat daar geen misverstand over bestaan! Concert van het jaar tot nu toe!!

Ik vond het ook echt geweldig: hoort bij mijn beste stadionconcerten ooit! Ik was alleen daar en blij dat ik een hotel had na 6,5 uur Thrash Metal van de allerbeste soort.
Anders dan metal, maar ook pure klasse waren dit jaar the Arcade Fire in de HMH en Prince met een nachtshow (NSJ) in een klein Ahoy. En woensdag ga ik nog naar Noel Gallagher in de Melkweg. Echt een top concertjaar 2011.

Ik vind het een aardige plaat, maar haalt het niveau niet van de oude platen. Nu is het ook niet waar ze gelijk op gokken, maar goed het weegt wel mee in de beoordeling. Ik vind dat er net wat te weinige memorabele momenten opstaan. Leuk, maar niet hun beste werk.

En Anthrax live, met Belladona, is een feest!