Anthrax - Worship Music (2011)

Betere weergave via: Anthrax ? Worship Music (2011): Een furieuze terugkeer « tasteless enterprise - tastelessenterprise.wordpress.com


Anthrax – Worship Music (2011): Een furieuze terugkeer

De laatste keer dat ik Anthrax live zag was vorige zomer in de Metropool te Hengelo. in deze relatief kleine zaal zetten de New Yorkse thrashers een geweldige show neer. Het publiek bestond uit zo’n duizend dolgedraaide headbangers. Een relatief klein aantal, vergeleken met de shows die Anthrax onlangs verzorgde met Metallica, Megadeth en Slayer: de zogenaamde ‘Big 4’ van de 80’s thrashmetalgolf. Maar dat mocht de pret in Hengelo niet drukken: onder leiding van de charismatische, sympathieke Joey Belladonna spuwde de band op energieke wijze de ene na de andere klassieker uit. De fans werden helemaal gek. Je waande je compleet in de jaren 80: in patchjas gehesen crowdsurfers vlogen je met hun hoge lipgympen om de oren. Met de recente wereldwijde successen van bands als Iron Maiden, Metallica en Judas Priest in mijn achterhoofd leek het alsof de glorietijden van heavymetal werkelijk waren teruggekeerd.

Anthrax heeft altijd een bijzondere plaats ingenomen binnen de geschiedenis van heavymetal. In de jaren tachtig maakte de band furore met hun mix van hardcore punk en traditionele metal. Binnen de opkomende thrashmetalscene wisten ze zich te onderscheiden dankzij het classic rock-geluid van zanger Joey, teksten over stripboeken (Judge Dredd) en horrorfilms en de samenwerking met hiphoplegende Public Enemy. Anthrax was één van de eerste bands die rap met metal combineerde en is daarmee één van de grondleggers van het alternative metal/crossover-genre in de jaren 90. Een decennium dat voor de band niet bepaald succesvol uitpakte. Onder leiding van de zeer vaardige nieuwe zanger John Bush daalde hun populariteit. Inmiddels lijkt na verschillende kortstondige reünies charismaticus Belladonna voorgoed te zijn teruggekeerd in het Anthrax-nest.

En nu komt de band voor het eerst sinds We’ve Come For You All (2003) met een nieuw album. Gezien de recentelijke retro-thrashgolf zullen velen denken dat nieuweling Worship Music een terugkeer naar het klassieke Anthrax-geluid is. NOT! Het bijdehante brutale sfeertje is zeker aanwezig, maar deze nieuwe plaat is geen pure thrashmetal. Evident zijn de invloeden uit de jaren 90: op Worship Music horen we veel groove- en alternative metal-elementen, met hier en daar grunge. Toch klinkt het allemaal heerlijk stampend en furieus, zoals Persistence In Time en Sound Of White Noise. Geen old school thrash, maar wel een keiharde plaat gezegend met een perfecte zware, maar heldere productie.

Worship Music is een heerlijk gevarieerd, genre-overstijgend album. De technische opener Hell On Earth grijpt je meteen naar de strot. The Devil You Know heeft een pakkend refrein; ‘Let The Right One In’. Een directe verwijzing naar de film waar het nummer over handelt, de Zweedse post-moderne vampierfilm Låt den rätte komma in. ’ “.. the bodies of the dead are rising from their graves and attacking the living“: met deze radio-omroep start Fight ‘Em Till You Cant, gevolgd door een door Municipal Waste zo uitgebuite riff. Een klassiek Anthrax-nummer over zombies. Heerlijk speels als vanouds, maar met een ongewoon groots refrein. Tijdens I’m Alive kunnen we even bijkomen. Een leuk meedeinend refrein, maar verder een niet-bijzondere compositie. De Hymn-onderbrekingen zorgen met intro Worship voor extra sfeer. In The End is een ode aan overledenen Ronnie James Dio en Dimebag Darrel (Pantera). Een massieve, monolithische stamper met een episch karakter. Het nummer leunt op één idee, maar is zonder twijfel één van de hoogtepunten van het album. Dat geld ook voor Judas Priest: een stoere, heroïsche (wederom-) ode aan de gelijknamige Britse band. Voorzien van een triomfantelijk refrein en een gave tempowisseling in de bekende Anthrax-traditie. Crawl is een sfeervol nummer in de stijl van bevriende grungers Alice In Chains. The Constant zou zo op State Of Euphoria hebben kunnen staan met zijn aanlokkelijke melodieuze refrein. Het album sluit keihard af met Revolution Screams, gevolgd door een verstopte coverversie van hardcoreband Refused’s New Noise.

Zoals de lengte van deze recensie doet vermoeden ben ik helemaal overdonderd door Worship Music. Een ijzersterke reünieplaat à la Iron Maiden’s Brave New World en met een hedendaagse ronkende productie als Accept’s Blood Of The Nations. Joey Belladonna’s zang is bijzonder verfrissend. Heerlijk om op een moderne plaat weer eens een klassieke rockstem te horen. De afwezigheid van zijn ijselijke uithalen zullen door oude fans als een gemis worden gezien, maar maakt het album wel toegankelijker. De middenstem van Joey is erg vooruit gegaan. De muziek is vooral ritmisch, vaak voorzien van aanstekelijke melodieuze refreinen. Pakkend, maar ook voorzien van exentrieke elementen die het spannend houden. Een plaat waarbij je voet automatisch gaat stampen en je vol overtuiging je vuist in de lucht heft! De betoverende, sfeervolle voorkant van de getalenteerde striptekenaar Alex Ross (check zijn majestueuze Kingdom Come!) maakt het geheel helemaal af. Eindelijk hebben we weer een echte tijdloze klassieker van een klassieke metalband die nog steeds relevant weet te klinken! (Eru)

9.0

De eerste luisterbeurten zijn goed bevallen.
Worship Music is een leuke, afwisselende plaat geworden met invloeden uit de dertigjarige carrière van de band.
Van vrolijke hymnethrashers, herkenbaar van platen t/m State of Euphoria ('The Devil You Know', 'I'm Aliv'e) en het stevigere werk van de platen daarna ('Earth on Hell', 'Fight 'Em Till You Can't' ) tot hevig modern getinte songs als 'In the End', 'The Giant', 'Crawl' en 'The Constant'.
Laatsgenoemde heeft trouwens een echte Bush-feel over zich heen; het zou zomaar af kunnen stammen van de Sound of White Noise-sessies. Ook afsluiter 'Revolution Screams' laat horen dat Anthrax nog steeds niet vies is van het combineren met nieuwe subgenres.
Na enkele minuten stilte volgt er bij mij trouwens nog een verdienstelijke cover van 'New Noise' van Refused.

Ondertussen een derde luisterbeurt aan het geven. Ik heb een beetje gemengde gevoelens over de plaat. Geloof me, ik bereidde me al voor op een stevig lovende reactie. Toch wel lastig om dat direct te doen. Ik ben nog altijd vrij groot fan van het thrash-genre.
Hoewel ik hier en daar nog wel de pure Anthrax terughoor, vooral qua basslijnen en hier en daar qua riffpartijen is het toch nog veel vernieuwender dan ik had durven denken. Het klinkt veel meer Heavy Metal nu. Ik heb hier en daar ook ineens gedachtes richting Black Stone Cherry en Iron Maiden. Op het eerste gehoor pakt het me wel, dus het is een kwestie van 3, 3.5 of 4 sterren voor mij...

Positieve punten tot nu toe:
-Vocalen, erg sterk, melodieus, gemeend en zuiver.
-Verrassend lekkere afwisseling in gitaar- en drumpartijen
-Leuke onderwerpen per nummer, typisch Anthrax
-Geen inkakmomenten voor mij, het stoomt lekker door, positief zijn dan ook de rustpunten in de vorm van Hymn 1 en 2
-Productie is niet storend
-De cover van Refused

Negatieve punten:
-Ik vind niet ieder nummer goed. Zodanig dat ik ze liever niet in het album had gewild, zoals The Devil You Know en I'm Alive. Die nummers doen me niet zo veel.
-Het had hier en daar toch wel iets heftiger gemogen van mij. Ik mis ook eigenlijk nog een echte knaller op het album. Revolution Screams komt daar echter wel aardig in de buurt.
-Afgezien van het nummer waarin op een gegeven moment 'ohohooohoo' wordt gegalmd a la Iron Maiden, heb ik toch mijn twijfels over de live-capaciteiten van de nummers.

Favoriete nummers voorlopig:
-In The End
-Judas Priest
-Revolution Screams

Voorlopig houd ik het op een 3,5. Het zou me niet verbazen als het later toch een 4 wordt.

Fijne comeback plaat, met Belladonna verrassend goed bij stem. Hij heeft zijn stemgeluid enigzins aangepast aan het iets modernere songmateriaal, zodat hij nu soms ook een John Bush-vibe heeft. Dit komt de afwisseling in ieder geval ten goede. De songs zelf zijn unaniem energiek en sterk, met het lange, aan Ronnie James Dio en Dimebag Darrell opgedragen In The End als persoonlijke favoriet. Het album is uitstekend geproduceerd en verveelt geen moment.

Ik houd van zowel Anthrax als Bushthrax. Dus mij had het eigenlijk allemaal niet zo uitgemaakt wie nu Worship Music ging inzingen. Ik ben wel blij dat Ian en Benante die Nelson gewipt hebben want zo'n metalcore/Anselmo kloon had de muziek geen goed gedaan.
Belladonna doet een helluva job. Hij klinkt meer verbeten dan vroeger en dat past goed bij het vrij moderne geluid.

Worship Music is vooral een crowdpleaser geworden. Het is niet helemaal een terugkeer naar de oude dagen geworden, maar oude (en mogelijk nieuwe)fans worden gestreeld middels stoere en gemakkelijk meebrulbare bruggetjes en refreinen. Een hoog vuist in de luchtgehalte dus. Ik vind dat allerminst erg. Want dergelijke dingen zijn schaars heden ten dage.

Ik zei al dat het niet helemaal een terugkeer naar de wortels was. Daarvoor is de toonzetting toch wat te ernstig en het geluid te modern. Het zeker geen typische thrashschijf geworden. Eerder is het een heavy metalplaat met enkele thrashy invloeden. Er hadden van mij best iets meer snelle stukken op mogen staan. Nu klinkt het wat gematigd, maar de nummers zijn afwisselend genoeg om te kunnen blijven boeien. Wel is het juist het springerige The Giant wat ineens opvalt zo in het midden van de plaat.

Op het gave Revolution Screams (met hidden track a la jaren 90, heel irritant) worden alle registers nog even opengetrokken alvorens de zwaarste Anthraxbevalling tot een mooi einde te brengen.

Dat mag je wel zeggen: wat een steengoede productie van deze plaat, wat een overdosis aan geweldige riffs en what about the drums? Charlie Benante is voor de absolute uitblinker, terwijl Joey Belladonna het natuurlijk ook geweldig doet.
Het is 2011 en met hun 30 jarig jubileum komt voormalig (?) thrash band Anthrax met één van allerbeste metal / hardrock platen ooit. Want zo kijk ik er naar meermaals luisteren tegenaan. Wat een album: mogelijk mijn album van het jaar!

Prettig is ook de variatie in de muziek. De prachtige instrumentale opener, de fantastische thrash van Earth On Hell en de heerlijke melodieuze powermetal van The Devil You Know, Fight Til You Can't & I'm Alive. In The End vind ik een fraai nummer over en voor de overleden Dio, alleen het had wat ingekort mogen worden. De violen van Hymn I die eraan vooraf gaan, hadden van mij nog wat langer mogen duren: wow, wat mooi.
The Giant vind ik het enige nummer wat best aardig is. Eigenlijk had ik meer van dit soort nummers verwacht. De ode aan Judas Priest blaast je de kamer uit, maar duurt ook een couplet en refrein te lang. Maar goed, als dat het enige is....

En dan volgen de geweldige slotnummers nog. Het briljante Crawl, het steengoede The Constant met het fraaie meezing refrein en the Revolution really Screams: wat een geweldige riffs, wat een heerlijk heavy slotnummer. Hoewel.... die bonustrack, die mag er wezen. New Noise heeft een heerlijke.... beat. Can I scream? schreeuwt Joey. Maar natuurlijk.

Ik vind het een aardige plaat, maar haalt het niveau niet van de oude platen. Nu is het ook niet waar ze gelijk op gokken, maar goed het weegt wel mee in de beoordeling. Ik vind dat er net wat te weinige memorabele momenten opstaan. Leuk, maar niet hun beste werk.

En Anthrax live, met Belladona, is een feest!

Het was even schrikken toen de band na hun intro (wat voor mij al niet had gehoeven) begon met het spelen van 'Earth on Hell' en het kippenvel schoot me gelijk weer omhoog aangezien ik nare herinneringen kreeg aan het voorgaande album. Gelukkig weet de band daarna de draad weer een beetje op te pakken en word na 'The Devil You Know' het album weer zoals ik gehoopt had. Echter haalt het band zijn niveau niet meer, en nu had Belladonna voor mij ook wel weg mogen blijven aangezien ik net aan Bush gewend raakte.

En met nummers als 'Fight 'Em 'Til You Can't', 'I'm Alive', 'In The End' en 'Revolution Screams' brengt 'Anthrax' weer leuke nummers met zich mee. Echter vond ik het nergens héél bijzonder worden en raak ik het ook eens met Lau, die hierboven al een enige discussie voerde. Het is een leuk album om te luisteren maar, de nummers zijn nergens bijzonder te noemen en ik zou niet snel dit album weer willen op zetten. Te standaard misschien?

En dan vond ik de terugkeer van Belladonna toch minder interessant als dat ik gehoopt had, en dat is balen! Voor de rest een geinig album, leuk om geluisterd te hebben en zeker van betere klasse dan sommige albums met Bush als zang maar dat wisten we al, zo diep zinkt Belladonna hopelijk niet.

Voorlopige tussenstand:
01. Spreading the Disease
02. Persistence of Time
03. Among the Living
04. Fistful of Metal
05. Sound of White Noise
06. Worship Music
07. State of Euphoria
08. We've Come for You All
09. Stomp 442
10. Volume 8: The Threat Is Real

De terugkeer van Joey Belladonna betekent niet direct een terugkeer naar de jaren ’80-sound van Anthrax. Muzikaal borduurt de band redelijk door op We’ve Come For You All, alleen klinkt het veel frisser en energieker. Daar heeft de stem van Belladonna zeker een rol in. Hij laat op dit album horen nog steeds over een stel uitstekende stembanden te beschikken en draagt met zijn melodieuze stem in hoge mate bij aan het meezing-gehalte van dit album. Want ja, dit album staat boordevol nummers met sterke, melodieuze, refreinen. En hoezeer ik John Bush ook waardeer als zanger, Joey Belladonna brengt dan toch iets extra’s.

Lange tijd kan dit album wedijveren met mijn favoriete albums Spreading The Disease en Among The Living. Nummers als Fight ‘em.. In The End en I’m Alive laten de band in een ongekende vorm horen en als de plaat na Judas Priest was geëindigd zou dit album deze klassiekers naar de kroon kunnen steken. Helaas zakt het niveau met Crawl en The Constant. Hier wordt de Soundgarden-kaart gespeeld en daardoor vallen deze nummers teveel uit de toon bij de rest van de plaat, al zijn het zeker geen slechte nummers. Revolution Screams heeft goede momenten maar klinkt afgeraffeld.

Ondanks de dip aan het einde toch 4,5 sterren.

Belladonna is terug, yeeeh. De jaren hebben zijn stem duidelijk geraakt, maar het is wel weer even een frisse wind voor de band. Muzikaal pakken ze vooral door op de laatste paar albums, maar we krijgen hier en daar nog wel een leuke Thrash opleving. Helaas wordt dat nergens in een volledig nummer echt uitgewerkt, maar het zijn wel erg fijne passages. Qua zang doet Belladonna het prima, hij klinkt hier nu wat meer als Bush dan vroeger, maar hij brengt wel een andere energie mee die ik wel erg kan waarderen.

Qua nummers heb ik hier eindelijk weer een paar nummers die in mijn playlist eindigen. Daarbij is Fight 'Em Til You Can't voor mij wel het lekkerste nummer. Het doet mij het meest terugdenken aan de begin periode. Maar ook In the End en Judas Priest (heerlijke opening) klinken erg fijn. Sowieso klinken de nummers hier meer dan prima, een stukje frisser en energieker dan met Bush. Ook minde Grunge achtig wat het frissere geluid wel helpt.

De band herpakt zich hier erg sterk. Ik merk dan ook dat ik deze plaat ook erg graag opzet. En dat is toch vooral een goed teken. Het is vooral lekker levendig, energiek en ze hebben er hoorbaar plezier in. Een fijne opleving en hopelijk houden ze dat vol voor de volgende plaat.

Tussenstand:
1. Persistence of Time
2. Sound of White Noise
3. Worship Music
4. Stomp 442
5. State of Euphoria
6. Spreading the Disease
7. We've Come for You All
8. Among the Living
9. Fistful of Metal
10. Volume 8: The Threat Is Real
11. The Greater of Two Evils