Anthrax - Worship Music (2011)

Ha, hier is dus het nieuwe album.

Is dit het album wat aanvankelijk met die invaller was ingezongen?

Ja. Dit is het album waarover nou al jarenlang in de pers wordt gezeurd. Blijkbaar een erg zware bevalling geweest met de perikelen rond Nelson, zijn vertrek en opvolgers - en dat voor maar 10 songs waaronder 2 covers.

...nou ja nu de tracklisting compleet is ziet het er gelukkig al niet meer zo miserabel uit.

Het nieuwe oude album. Belladonna klinkt op Fight Em till You Can't Fight 'Em in mijn beleving alweer een stuk frisser dan hippe schreeuwlelijk Dan Nelson. Hem bij de band halen was een vergissing die gelukkig voorlopig even goedgemaakt lijkt.
Het nummer zelf heeft de Gridlockriff in zich. Een geinige cameo in een lekker energieke Anthraxtrack.

Het artwork doet erg veel denken aan het artwork van het vorige album.

Qua stijl grijpt de band in ieder geval op Fight 'Em Till You Can't ook terug op We've Come For You All.
Helaas hebben ze wel de verkeerde zanger terug gehaald.

Limp Bizkit's jongste op 5 pagina's en bij deze legendarische speedmetalband nog nauwelijks respons.

Zo gaat dat, blijkbaar...

Eigenlijk moet ik deze muziek weer eens oppikken. Na Stomp 442 had ik het wel een beetje gehoord toen ze met die grunge-invloeden kwamen. Mij benieuwen of ze weer wat meer naar hun roots gegaan zijn...

Limp Bizkit ligt al in de winkels en dit album pas over 2 maanden. Met andere woorden: Tegen de tijd dat het nieuwe album van Anthrax verschijnt dan ligt Limp Bizkit al in de uitverkoopbakken.

Fight 'Em Til You Can't klinkt als vanouds. Komt ook live goed uit de verf en vond het wel weer funny om Belladonna te zien springen over het podium. Ben erg benieuwd naar de rest van het album.

@Kaztor Grunge invloeden zijn hier vast aanwezig omdat ze We Die Young coveren.

Nieuw nummer, The Devil You Know, gelekt.

Anthrax zonder John Bush is als bier zonder alcohol. Niet te pruimen.

Over het bier zonder alcohol ben ik het met je eens, de rest niet.

Ben erg benieuwd, ik vind het wat ik tot zover heb gehoord erg goed klinken.
Overigens is met John Bush wat mij betreft wel het beste Anthrax nummer gemaakt en dat is voor mij Inside Out.

Stiekem gaat mijn voorkeur ook uit naar John Bush. Maargoed dat is helaas niet meer aan de orde. De voorproefjes zijn prima nummers. Komend weekend zal het album eindelijk officieel uitkomen. Ben benieuwd.

Gelekt!!

Hij wordt op dit moment binnengehaald ; )
Vast effe luisteren voordat ik het orgineel koop.

Betere weergave via: Anthrax ? Worship Music (2011): Een furieuze terugkeer « tasteless enterprise - tastelessenterprise.wordpress.com


Anthrax – Worship Music (2011): Een furieuze terugkeer

De laatste keer dat ik Anthrax live zag was vorige zomer in de Metropool te Hengelo. in deze relatief kleine zaal zetten de New Yorkse thrashers een geweldige show neer. Het publiek bestond uit zo’n duizend dolgedraaide headbangers. Een relatief klein aantal, vergeleken met de shows die Anthrax onlangs verzorgde met Metallica, Megadeth en Slayer: de zogenaamde ‘Big 4’ van de 80’s thrashmetalgolf. Maar dat mocht de pret in Hengelo niet drukken: onder leiding van de charismatische, sympathieke Joey Belladonna spuwde de band op energieke wijze de ene na de andere klassieker uit. De fans werden helemaal gek. Je waande je compleet in de jaren 80: in patchjas gehesen crowdsurfers vlogen je met hun hoge lipgympen om de oren. Met de recente wereldwijde successen van bands als Iron Maiden, Metallica en Judas Priest in mijn achterhoofd leek het alsof de glorietijden van heavymetal werkelijk waren teruggekeerd.

Anthrax heeft altijd een bijzondere plaats ingenomen binnen de geschiedenis van heavymetal. In de jaren tachtig maakte de band furore met hun mix van hardcore punk en traditionele metal. Binnen de opkomende thrashmetalscene wisten ze zich te onderscheiden dankzij het classic rock-geluid van zanger Joey, teksten over stripboeken (Judge Dredd) en horrorfilms en de samenwerking met hiphoplegende Public Enemy. Anthrax was één van de eerste bands die rap met metal combineerde en is daarmee één van de grondleggers van het alternative metal/crossover-genre in de jaren 90. Een decennium dat voor de band niet bepaald succesvol uitpakte. Onder leiding van de zeer vaardige nieuwe zanger John Bush daalde hun populariteit. Inmiddels lijkt na verschillende kortstondige reünies charismaticus Belladonna voorgoed te zijn teruggekeerd in het Anthrax-nest.

En nu komt de band voor het eerst sinds We’ve Come For You All (2003) met een nieuw album. Gezien de recentelijke retro-thrashgolf zullen velen denken dat nieuweling Worship Music een terugkeer naar het klassieke Anthrax-geluid is. NOT! Het bijdehante brutale sfeertje is zeker aanwezig, maar deze nieuwe plaat is geen pure thrashmetal. Evident zijn de invloeden uit de jaren 90: op Worship Music horen we veel groove- en alternative metal-elementen, met hier en daar grunge. Toch klinkt het allemaal heerlijk stampend en furieus, zoals Persistence In Time en Sound Of White Noise. Geen old school thrash, maar wel een keiharde plaat gezegend met een perfecte zware, maar heldere productie.

Worship Music is een heerlijk gevarieerd, genre-overstijgend album. De technische opener Hell On Earth grijpt je meteen naar de strot. The Devil You Know heeft een pakkend refrein; ‘Let The Right One In’. Een directe verwijzing naar de film waar het nummer over handelt, de Zweedse post-moderne vampierfilm Låt den rätte komma in. ’ “.. the bodies of the dead are rising from their graves and attacking the living“: met deze radio-omroep start Fight ‘Em Till You Cant, gevolgd door een door Municipal Waste zo uitgebuite riff. Een klassiek Anthrax-nummer over zombies. Heerlijk speels als vanouds, maar met een ongewoon groots refrein. Tijdens I’m Alive kunnen we even bijkomen. Een leuk meedeinend refrein, maar verder een niet-bijzondere compositie. De Hymn-onderbrekingen zorgen met intro Worship voor extra sfeer. In The End is een ode aan overledenen Ronnie James Dio en Dimebag Darrel (Pantera). Een massieve, monolithische stamper met een episch karakter. Het nummer leunt op één idee, maar is zonder twijfel één van de hoogtepunten van het album. Dat geld ook voor Judas Priest: een stoere, heroïsche (wederom-) ode aan de gelijknamige Britse band. Voorzien van een triomfantelijk refrein en een gave tempowisseling in de bekende Anthrax-traditie. Crawl is een sfeervol nummer in de stijl van bevriende grungers Alice In Chains. The Constant zou zo op State Of Euphoria hebben kunnen staan met zijn aanlokkelijke melodieuze refrein. Het album sluit keihard af met Revolution Screams, gevolgd door een verstopte coverversie van hardcoreband Refused’s New Noise.

Zoals de lengte van deze recensie doet vermoeden ben ik helemaal overdonderd door Worship Music. Een ijzersterke reünieplaat à la Iron Maiden’s Brave New World en met een hedendaagse ronkende productie als Accept’s Blood Of The Nations. Joey Belladonna’s zang is bijzonder verfrissend. Heerlijk om op een moderne plaat weer eens een klassieke rockstem te horen. De afwezigheid van zijn ijselijke uithalen zullen door oude fans als een gemis worden gezien, maar maakt het album wel toegankelijker. De middenstem van Joey is erg vooruit gegaan. De muziek is vooral ritmisch, vaak voorzien van aanstekelijke melodieuze refreinen. Pakkend, maar ook voorzien van exentrieke elementen die het spannend houden. Een plaat waarbij je voet automatisch gaat stampen en je vol overtuiging je vuist in de lucht heft! De betoverende, sfeervolle voorkant van de getalenteerde striptekenaar Alex Ross (check zijn majestueuze Kingdom Come!) maakt het geheel helemaal af. Eindelijk hebben we weer een echte tijdloze klassieker van een klassieke metalband die nog steeds relevant weet te klinken! (Eru)

9.0

Heel erg nieuwsgierig geworden nu. Dat het niet een volledige terugkeer is naar het oude geluid, is niet zo verwonderlijk omdat de plaat eigenlijk al een tijdje klaarlag. Belladonna overtuigt live meer dan ooit tevoren. Dus ik ben erg blij met zijn terugkeer.

Het artwork van We've Come For You All vond ik wel mooi, maar hier ben ik niet zo kapot van eigenlijk.
De titel Worship Music vind ik wel leuk gevonden eigenlijk.

Net binnengehaald en deze week maar eens luisteren. De eerste recensies zijn louter zeer positief. Ben erg benieuwd.

Earth On Hell

De eerste luisterbeurten zijn goed bevallen.
Worship Music is een leuke, afwisselende plaat geworden met invloeden uit de dertigjarige carrière van de band.
Van vrolijke hymnethrashers, herkenbaar van platen t/m State of Euphoria ('The Devil You Know', 'I'm Aliv'e) en het stevigere werk van de platen daarna ('Earth on Hell', 'Fight 'Em Till You Can't' ) tot hevig modern getinte songs als 'In the End', 'The Giant', 'Crawl' en 'The Constant'.
Laatsgenoemde heeft trouwens een echte Bush-feel over zich heen; het zou zomaar af kunnen stammen van de Sound of White Noise-sessies. Ook afsluiter 'Revolution Screams' laat horen dat Anthrax nog steeds niet vies is van het combineren met nieuwe subgenres.
Na enkele minuten stilte volgt er bij mij trouwens nog een verdienstelijke cover van 'New Noise' van Refused.

Behoorlijk overtuigende terugkeer van Anthrax en Belladonna. Lekkere stevige en opzwepende nummers als earth on hell, fight em..., in the end en judas priest klinken echt heel erg lekker. Zwakke nummers staan er wat mij betreft niet op. Laatst nog genoten van ze in de stromende regen op de Zwarte Cross. Laat ze maar weer komen zou ik zeggen. Ik zal er zijn.

Zeer overtuigend album!
De zoveelste band die Metallica's 'Death Magnetic' belachelijk maakt!

Ik kan me alleen maar aansluiten bij de voorgaande positieve reacties. De plaat is krachtig en afwisselend, en zelfs de 2 hymnes voegen daadwerkelijk iets toe. I'm alive is trouwens echt een lekker nummer met vet gitaarwerk.

Bij het intro van het nummer Crawl moet je overigens wel erg goed luisteren om door te hebben dat Joey het zingt

Net toch maar even aangeschaft bij de lokale platenboer. De limited edition zag er wel mooi uit, nu hopen dat ie me nog wat meer gaat bevallen.

Wow, ik ben nu echt heel erg benieuwd, meer dan ik eigenlijk al was! Voor mij is Persistence Of Time altijd de favoriet geweest van deze band, naast Spreading The Disease. Regelmatig betrap ik mezelf erop naar WCFYA te luisteren, gewoon vanwege de beukfactor van het album.

Twee jaar geleden heb ik ze live gezien op Graspop en toen heb ik nog een plectrum kunnen vangen. De eerste alinea van Eru's stuk is dan ook voor mij bijzonder herkenbaar. De menigte ging echt helemaal los, en ook ik heb mij tot twee keer toe aan crowdsurfing gewaagd, iets wat ik normaal echt nooit doe. Het was echt onvergetelijk.
Het leuke was ook dat ik samen met slechts twee anderen de enige waren die de lyrics kenden van Refused's New Noise. We hebben binnen een minuut de rest compleet op weten te hitsen, enorme circle pit, noem maar op.
Ik ben dan ook heel blij om te horen dat ze die als bonustrack hebben verstopt, want de uitvoering was geweldig.

Zojuist gedownload, ontzettend benieuwd!

Ondertussen een derde luisterbeurt aan het geven. Ik heb een beetje gemengde gevoelens over de plaat. Geloof me, ik bereidde me al voor op een stevig lovende reactie. Toch wel lastig om dat direct te doen. Ik ben nog altijd vrij groot fan van het thrash-genre.
Hoewel ik hier en daar nog wel de pure Anthrax terughoor, vooral qua basslijnen en hier en daar qua riffpartijen is het toch nog veel vernieuwender dan ik had durven denken. Het klinkt veel meer Heavy Metal nu. Ik heb hier en daar ook ineens gedachtes richting Black Stone Cherry en Iron Maiden. Op het eerste gehoor pakt het me wel, dus het is een kwestie van 3, 3.5 of 4 sterren voor mij...

Positieve punten tot nu toe:
-Vocalen, erg sterk, melodieus, gemeend en zuiver.
-Verrassend lekkere afwisseling in gitaar- en drumpartijen
-Leuke onderwerpen per nummer, typisch Anthrax
-Geen inkakmomenten voor mij, het stoomt lekker door, positief zijn dan ook de rustpunten in de vorm van Hymn 1 en 2
-Productie is niet storend
-De cover van Refused

Negatieve punten:
-Ik vind niet ieder nummer goed. Zodanig dat ik ze liever niet in het album had gewild, zoals The Devil You Know en I'm Alive. Die nummers doen me niet zo veel.
-Het had hier en daar toch wel iets heftiger gemogen van mij. Ik mis ook eigenlijk nog een echte knaller op het album. Revolution Screams komt daar echter wel aardig in de buurt.
-Afgezien van het nummer waarin op een gegeven moment 'ohohooohoo' wordt gegalmd a la Iron Maiden, heb ik toch mijn twijfels over de live-capaciteiten van de nummers.

Favoriete nummers voorlopig:
-In The End
-Judas Priest
-Revolution Screams

Voorlopig houd ik het op een 3,5. Het zou me niet verbazen als het later toch een 4 wordt.

Nou, alvast dingen gehoord op internet: vette, zware en droge productie, vooral de drums knalt lekker STRAK! Maar dat is overbekend bij Anthrax. Ook leuke spannende riffs etc., met typische Anthrax zang-core-koortjes etc., maar toch wordt er niet zo gethrashed als vroeger, zoals bijv. bij Among the Living, ook veel mid-tempo en gematigde snelheden in de stukken op dit nieuwe werkje en radio geschikt qua geluid en invloeden vaak...ik heb uiteraard de hele schijf nog niet gehoord. Er zit veel Thrash in...zeker! Het doet de laatste Metallica waarschijnlijk verbleken, maar het grote gemak waarmee journalisten dit soort nieuwe werken allemaal van de helden van vroeger als maar nostalgisch bestempelen als Thrash Metal vind ik nog wel eens te snel gezegd; ik hoor in de "Thrash" v/d laatste jaren bij de Big-Ones zoals bijv. bij Anthrax en zeker bij Death Angel ook gewoon invloeden van heel veel alternatieve Rock etc....daarom zei ik al: best wel radio geschikt wat dat betreft. 't is misschien Thrash, maar ook met een bult andere invloeden er in gebakken dus. By the way: D.A. begon er in 1988 al mee, het verwerken van allerlei invloeden, maar de productie was nog zo ontzettend Metal toen. We zullen zien met deze nieuwe Anthrax...

Dat ik dit nog mag meemaken

Anthrax, een bandje dat ik vroeger wel ook vond maar net niet ok genoeg om er platen van in huis te halen, speelt hier elke metalband van de afgelopen 10 jaar volledig weg

Verassing van 2011 voor mij

Knap is de veelvoud aan stijlen, en toch klinkt de plaat als 1 geheel

Mede dankzij Belladonna herken je het als Anthrax maar niet als vanouds, dit zit in een heel strak nieuw jasje

Zou wel eens een 4 kunnen worden

(btw, ik vind het ondanks de pauzes een aardig druk plaatje, zou de leeftijd kenne zijn

Misschien de beste Anthrax-plaat sinds Persistence of Time, maar zo'n hoge lat is dat ook weer niet. Teveel mid-tempo, de distortion op de lead vind ik niet heel lekker klinken, niet alle riffs zijn even geweldig... maar dat zijn vooral minpunten omdat je naar Anthrax luistert natuurlijk, en die naam verkeerde verwachtingen voor dit album schept.

Ik vind het vooralsnog heel erg ok. Niet heel goed, maar ook niet slecht. Geen nummers die ik echt héél goed vind, maar wel hier en daar wat passages waar ik blij van word. Het heeft vooral wat gewenning nodig denk ik, en dan kan er nog wel een halfje af of bij. Het is momenteel gewoon een afwisseling van elementen die mij wel liggen, en zaken die botsen. Voorbeeld is The Giant: toffe riff en strofes, vervelend refrein.

En voor zo'n beuker vind ik em ook vrij lang.

Ik heb net gedeeltes van de nummers gehoord.

Dit lijkt me een behoorlijk brute plaat.