John Lennon - Imagine (1971)

Ik had hier dus nog niet op gestemd, terwijl ik het album al tig keer heb gehoord (echter niet recentelijk). Na het zien van de Docu John & Yoko: Above Us Only Sky maar weer een luisterbeurt gegeven.

Titelnummer, Jealous Guy en Oh My Love zijn meesterlijk, evenals Crippled Inside. I Don't Want to be A Soldier en Gimme Some Truth vallen een beetje uit de toon en Oh Yoko! is net niets te bubblegum achtig.

Echter, veel beter dan dit heeft hij ze niet gemaakt, met alle respect voor Yoko als kunstenares, maar zingen kan ze niet echt en hoe veel je ook van je vrouw houdt, soms moet je gewoon kunnen zeggen tegen haar dat ze niet mag meezingen op je album, omdat het resultaat niet ten goede komt (zie ook Double Fantasy en Milk & Honey).

Imagine is weer zo'n nummer dat ik veel te vaak heb gehoord. Dat is anders met Jealous Guy wat ik eigenlijk ook mooier vind. De rest is matig behalve I Don't Wanna Be a Soldier en Oh My Love.
Nee, nu ik het weer eens beluister valt het album me niet mee en dus verlaag ik van 3,5 naar 3.
Op 10 in de 100 Greatest Albums of 1971 en op 15 in de jaarlijst 1971 van Best Ever Albums.

Ik heb zelden een plaat geluisterd die zo'n goede tweede kant heeft.

Een heerlijk album die John Lennon heeft gemaakt.
Uiteraard is de hit "Imagine" stukgedraaid, maar verveelt mij nog steeds niet.
Het album komt eerlijk over. Soms gevoelig en kwetsbaar, maar ook spottend en bijtend.
Vooral die combinatie van emoties in dit album spreken mij enorm aan.

Uitstekende Lennon-plaat, mede dankzij Spectors wall of sound, met blikkerige zang en vergeleken met zijn jaren 60-werk - gestripte maar snerpend producties. Er zijn hier geen slechte nummers, al heb ik radioklassieker Imagine en de tranentrekker Jealous Guy (perfect voor films!) zo vaak gehoord dat ik ze meestal oversla.

De plaat staat vol met strakke melodieën en soms pompt de instrumentatie behoorlijk door, zoals op I Don't Wanna Be a Soldier, Gimme Some Truth en sneer naar voormalig collega Paul McCartney How Do You Sleep?.

Dit nummer heeft gek genoeg (en helaas?) de zwakste tekst van de plaat. Verder slaagt Lennon er weer in om vrij persoonlijke/introspectieve en filosofische teksten in een rockcontext te plaatsen.

Er is ook plaats voor het honky-tonky Crippled Inside en de losse blues van It's So Hard. How? heeft quasi-diepe lines als How can I go forward when I don't know which way I'm facing?, maar Lennon zingt het recht je hard in.

Kun je je de ironie voorstellen dat Tittenhurst Park (de mansion uit de clip) nu in het bezit is van het Koninklijk huis van Abu Dhabi? Wellicht met een kameel met diamanten hoeven in de tuin.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: John Lennon - Imagine (1971) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: John Lennon - Imagine (1971)
John Lennon had het einde van The Beatles nog lang niet verwerkt toen hij in 1971 zijn tweede soloalbum Imagine afleverde, wat inmiddels in de boeken staat als zijn meest toegankelijke en beste soloalbum

Imagine is misschien niet het bestverkochte John Lennon album, dat is het vlak voor zijn dood verschenen Double Fantasy, maar het is wel zijn meest succesvolle soloalbum en wat mij betreft ook zijn beste. Het is een behoorlijk toegankelijk album met een aantal ballads en een aantal wat uitbundiger klinkende songs, maar het is ook een zeer persoonlijk album met indringende teksten. Het einde van The Beatles was nog vers in 1971 en dat hoor je op het album, waarop John Lennon ook laat horen dat hij zich in muzikaal opzicht nog altijd ontwikkelde. Ik heb door de loop van de geschiedenis altijd meer met McCartney dan met Lennon gehad, maar Imagine is een mooi en indrukwekkend album.

Ik was tot voor kort echt nauwelijks bekend met het solowerk van John Lennon. Dat lijkt bijzonder, maar de Britse muzikant was al niet meer onder ons toen ik begon aan het ontdekken van het oeuvre van The Beatles, waardoor het logisch was om me hierna in eerste instantie te richten op het solowerk van de andere voormalige Beatles. Hierbij richtte ik me met name op het werk van Paul McCartney, dat ik wel volledig ken en koester.

Mijn eerste serieuze kennismaking met de muziek die John Lennon na het uit elkaar vallen van The Beatles maakte, is het samen met Yoko Ono gemaakte en wat mij betreft uitstekende Double Fantasy, dat door het noodlot dat hem trof helaas ook zijn zwanenzang werd. Vervolgens kwam ik niet veel verder dan een verzamelaar, maar de afgelopen maanden ben ik alsnog wat dieper in het oeuvre van de Britse muzikant gedoken.

Het oeuvre van John Lennon is door zijn vroege dood, deze maand alweer 45 jaar geleden, helaas beperkt van omvang en ik vind ook niet al zijn albums even goed. Als ik mijn favoriete John Lennon album moet kiezen twijfel ik tussen het wat experimentele Plastic Ono Band uit 1970 of voor het wat toegankelijkere Imagine uit 1971 (en ook Double Fantasy doet vanwege de herinneringen mee).

Imagine is natuurlijk vooral bekend van de inmiddels behoorlijk doodgedraaide maar nog steeds mooie en bijzondere titeltrack, maar het album heeft meer te bieden en wordt over het algemeen beschouwd als het beste soloalbum van John Lennon Daar kan ik me wel in vinden.

Het is een album met een aantal ballads en een aantal net wat stevigere songs en het is een album dat vergeleken met Plastic Ono Band wat toegankelijker klinkt, maar beide albums zijn behoorlijk heftige albums. Dat zijn ze zeker in tekstueel opzicht, want John Lennon ging na het uit elkaar vallen van The Beatles door diepe dalen en dat hoor je op Imagine.

De Britse muzikant maakt van zijn hart geen moordkuil en zingt over de therapie die hem verder moest helpen (How?, Oh My Love) en over de ontstane vete tussen Paul McCartney en hem (How Do You Sleep?), maar in de titeltrack fantaseert hij ook over wereldvrede en dat thema keert terug in I Don't Wanna Be A Soldier Mama).

Het album bevat met Imagine, Jealous Guy en Oh My Love een aantal piano ballads die goed aansluiten bij de singer-songwriter muziek van de vroege jaren 70, maar met Crippled Inside, It’s So Hard, I Don’t Wanna Be A Soldier Mama en How Do You Sleep? bevat het album ook een aantal stevigere tracks met invloeden uit de blues en een Beatlesque tintje. Gimme Some Truth is nog wat steviger en schuurt tegen de glamrock van de vroege jaren 70 aan, terwijl ik slottrack Oh Yoko nog altijd wat koddig vind.

Imagine werd geproduceerd door John Lennon, Yoko Ono (die echt een microfoonverbod had moeten krijgen) en Phil Spector, die slechts ten dele zijn stempel op het album kon drukken. Lennon zou later zeggen dat hij niet meer achter het wat commerciële geluid van Imagine stond, maar ik vind het geluid op het album mooi. Ook over goede muzikanten had John Lennon niet te klagen, want onder andere George Harrison, Nicky Hopkins, Klaus Voormann en drummers Alan White en Jim Keltner zijn te horen op het album, waaraan ook nog strijkers zijn toegevoegd.

Het blijft doodzonde dat John Lennon maar een beperkt aantal albums heeft kunnen maken. Wie weet wat voor bijzonders hij de afgelopen 45 jaar nog had afgeleverd, we zullen het nooit weten helaas. De paar albums die hij heeft gemaakt zijn het ontdekken echter zeker waard, met Imagine voorop. Erwin Zijleman

En hoeveel sterren geef je dit album op MuMe

4,5