Noel Gallagher's High Flying Birds - Noel Gallagher's High Flying Birds (2011)

Het verhaal gaat dat Noel Gallagher de laatste jaren zijn beste nummers voor zichzelf heeft bewaard. Vol verwachting keek ik, als voormalig Oasis fan, uit naar zijn solo album 'after Oasis' wat hij - bescheiden als altijd - Noel Gallagher's High Flying Birds heeft genoemd.

Het opent met Everybody's On The Run, waarvan ik al de schitterende versie van koor en violen ken. Die doen ook mee op de albumversie, vooral verderop in het nummer. Wat ook opvalt is dat Noel zo goed zingt hier. Het is een fraai bombastisch nummer geworden: erg mooi.
Dream On heeft de Morning Glory sound: hé, daar zat ik op te wachten. Je hoort de Beatles er ook weer in terug en het eind met de 'toeters' is leuk. Ouderwets goed dus.

If I Had A Gun, een single, is meer een simpel liefdesliedje, maar wel een mooi en pakkend popliedje. Als je het vaker hoort, wordt het beter. The Death Of You And Me, nog een single, vind ik nog wat beter klinken. Het heeft een pracht van een sfeer en een speels middenstuk en einde, waarbij je je ineens in New Orleans bevindt.

Het nummer met de geweldige titel (I Wanna Live in a Dream in My) Record Machine begint me toch mooi zeg. Gitaar, zang en violen zetten de toon, gevolgd door een Rolling Stones-achtig koor: You Can't Always Get What You Want, daar is dit nummer enigzins aan gelinkt. Als dan ook nog een geweldige gitaarsolo volgt, dan is dit één van de mooiste nummers van 2011.
Het bezwaar wat je hoort tegen What A Life! (ook een single) is dat het commercieel, Coldplay style, klinkt. Ja, ok, so what? Het is wel gewoon een lekker nummer. Niks mis mee wat mij betreft. Wel vind ik de b-side van deze single: Let the Lord Shine A Light On Me een fantastisch nummer. Het had ook heel mooi gepast op dit album. Mis dat nummer niet.

Soldier Boys and Jesus Freaks heeft een lekkere catchy basis. Mooie trompet ook! Broken Arrow gaat lekker catchy door, alleen nu weer met die mooie violen. Fraai einde heeft dit nummer. (Stranded on) The Wrong Beach is straight rock 'n roll. Gewoon een prima nummer. Stop the Clocks was de titel van een recent (2006) verzamelalbum van Oasis.... wel humor dat de slottrack zo heet. Het begint rustig, maar transformeert vervolgens in een heerlijke chaos onder leiding van een snerpende gitaarriff. Prettig einde!

Tjonge zeg. Noel stelt bepaald niet teleur: wat een klasseplaat! Je moet er toch maar aan gaan staan na de breuk met je broer en je band. Hoewel hij zelf aangeeft dat dit ook verfrissend gewerkt heeft en dat kan je inderdaad horen. Hij maakt nu van meer stijlsoorten en instrumenten gebruik, wat een mooie variatie aan de plaat geeft. Maar de basis blijft die heerlijk Rock 'n Roll, waar hij al sinds de jaren '90 één van de voormannen van is.

In de categorie 'leuke verrassingen' vandaag: de ontdekking dat Noel Gallagher een project onafhankelijk van zijn broer Liam is gestart. De broers hadden al vaker ruzies, maar in 2009 besloten ze dan toch echt uit elkaar te gaan. Dit lijkt definitief bevestigd met de nieuwe band van Noel. Maar wat moeten we hiervan verwachten? Welke kant van Oasis zullen we terugzien in het album van dit kwartet?

De eerste tonen maken voor mij meteen duidelijk dat dit een album in het verlengde van Oasis is, maar dan zonder Liam en met wat andere bandleden om Noel te ondersteunen. De songs worden net als bij Oasis gewoon door Noel geschreven, vanzelfsprekend natuurlijk, en het geluid is gewoon weer oud en vertrouwd zeurderig. (I Wanna Live in a Dream in My) Record Machine is naar mijn mening van ongekend niveau. Champaign Supernova wordt geëvenaard wat mij betreft.

Het lijkt echter wel of Noel op dit album volledig zijn eigen gang heeft kunnen gaan en alsof hij zijn beste nummers voor een zelfstandig project heeft bewaard. Er staan namelijk behalve het al genoemde nummer nogal wat briljantjes op. Voorbeelden zijn Everybody's On the Run en Stop the Clocks. Met het nummer Dream On lijkt er vervolgens uit te komen wat hij in samenwerking met zijn broer niet kon. Het heeft over het geheel genomen wat meer body.

Ik kan niets anders maken van dit album dan dat ik het een revelatie vind. Ik was altijd al erg gecharmeerd van Oasis, maar wat ik nu toch hoor is eventjes een klasse beter. Na Dig Out Your Soul leek Oasis zijn hoogtepunt te hebben bereikt, het was kortweg het beste album dat ze geproduceerd hebben. Het beste wat je kan doen op je hoogtepunt is stoppen, iets wat Oasis heeft gedaan. Dit betekent echter nog niet dat het het hoogtepunt van Noel was, iets wat hij misschien wel heeft geweten. Het ego van Noel is zo groot dat hij het beste heeft bewaard voor zichzelf.

klik

Goeie plaat van Noel Gallagher. U weet wel, de broer van Liam, eens verenigd in Oasis, nu van elkaar gescheiden door onderlinge ruzies en het nijpende vraagstuk wie nu het grootste talent is van de twee - kortom: wiens ego het grootst is. Liam Gallagher bracht al een plaat uit met zijn nieuwe band, Beady Eye, waarin nog enkele ex-leden van Oasis zitten, als ik me niet vergis. Op Noel's nieuwe plaat was het net wat langer wachten, maar dat loonde ook de moeite. Waar Beady Eye niet echt in slaagt, slaagt Noel Gallagher wel in: aanstekelijke popmuziek maken, met oog voor subtiliteiten en details.

Zo. De eerste paragraaf heb ik besteed aan het vergelijken met Beady Eye, maar je moet ergens ophouden, natuurlijk. Noel Gallagher's High Flying Birds (niet bepaald een bescheiden bandnaampje), met het gelijknamig debuut dus. Tien nummers, waaronder enkele verrassend goeie, frisse rocknummers, wat ik niet had verwacht. Noel verrast me hier toch wel een beetje, want al klinkt het bij vlagen très Oasis, toch weet hij zich te onderscheiden van het werk van de zelfverklaarde opvolgers van The Beatles.

De opener, 'The Death of You and Me', Soldier Boys and Jesus Freaks', allemaal sterke songs. Ze zouden stuk voor stuk een waardevolle toevoeging zijn aan het oeuvre van Oasis. Jammer genoeg staan er ook enkele nummertjes op die me net te makkelijk lijken. '(Stranded on) the Wrong Beach' is daar een voorbeeld van. Een net te simpel popnummer, zonder er mee weg te komen.

Leuk zijn vooral de details, zoals de mooie blazers in 'The Death of You and Me'. De openingsregel in 'Soldier Boys and Jesus Freaks', die naar The Kinks verwijst. Dat soort dingen. Daar kikkert een mens van op. Noel Gallagher's High Flying Birds wens ik nog een lang leven toe, en dat ze hoog mogen vliegen!

3,5 sterren

Eerlijk gezegd waren mijn verwachtingen vrij laag voor dit album. De reden hiervoor kan ik niet geven, maar dat ik het grotendeels mis had is mij nu wel duidelijk. Een meesterwerk is dit absoluut niet, een te groot aantal nummers ligt weliswaar lekker in het gehoor, maar blijven daarnaast ook niet echt hangen. Dit geldt echter niet voor (I Wanna Live in a Dream in My) Record Machine, wat dan ook het hoogtepunt is van dit geslaagde album.

Prettige poprock, natuurlijk onvermijdelijk in de stijl van Oasis. Maar gelukkig wel wat vlotter en energieker. Vrijwel alle songs klinken lekker en het album kent geen zwakke broeders. Heel wat single-kandidaten in ieder geval. Smaakt zeker naar meer; meneer Gallagher mag wat mij betreft nog wel even doorgaan.