menu

Kasabian - Velociraptor! (2011)

mijn stem
3,69 (291)
291 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Columbia

  1. Let's Roll Just Like We Used To (4:47)
  2. Days Are Forgotten (5:21)
  3. Goodbye Kiss (4:04)
  4. La Fee Verte (5:47)
  5. Velociraptor! (2:51)
  6. Acid Turkish Bath (Shelter from the Storm) (6:01)
  7. I Hear Voices (3:58)
  8. Re-wired (4:44)
  9. Man of Simple Pleasures (3:51)
  10. Switchblade Smiles (4:13)
  11. Neon Noon (5:20)
  12. Pistols at Dawn * (5:18)
  13. Julie & the Moth Man * (5:39)
  14. Black Whistler * (3:41)
toon 3 bonustracks
totale tijdsduur: 50:57 (1:05:35)
zoeken in:
avatar van west
3,5
MarcoB schreef:
eerste indruk is zeer positief


Daar is 'ie dan, één van de albums waar ik het meest naar heb uitgekeken in 2011! Hun vorige album West Ryder Pauper Lunatic Asylum was mijn favoriete album van het jaar. Hoe klinkt Velociraptor! ?
Een Velociraptror is trouwens een vleesetend roofdier uit de dinotijd. In Jurrasic Park van Steven Spielberg spelen ze een hoofdrol in de zeer spannende slotscenes, oa in de keuken (niet te missen overgens!). Dat belooft wat voor deze plaat...

Let's Roll Like We Used Too begint leuk, het album begint met een gong. Het is een heel aardig nummer, wat qua toon past bij hun laatste album. Het tweede nummer echter, Days Are Forgotten, grijpt verder terug naar hun debuut: een heerlijke beat en een semi-rap. Dat klinkt beter, een goede single ook. Goodbye-kiss is een retro popliedje, wel aardig, wel met mooie violen. In La Fee Verte zitten die violen ook samen met veel andere instrumenten. Het is een soort van troubadourslied, wat eindigt in na na na, na na na na na.... ook wel aardig, meer niet.

Gelukkig is dan die Velociraptor daar: erg lekker typisch Kasabian nummer. Daar zit al een Oosterse swing aan, die je helemaal terughoort in Acid Turkish Bad. Kijk: dat is nou eens een origineel en sterk nummer. Op een fantastische beat wordt er sterk gezongen, tot bewust vals aan toe. Weer een heerlijk beat in I Hear Voices, met als basis een donker jaren '80 synthesizer geluid. Dit past natuurlijk prima bij de tekst.

Ok, leuk allemaal, maar ik verwacht nog meer. En dat komt: Re-wired is echt verrukkelijk. Hit me harder, I'm getting re-wired! Wat een mooie sound heeft dat nummer en wat loopt het lekker. Super. Op Man of Simple Pleasures gaat het tempo een stuk omlaag. Na alle versnellingen is dat prima en het refrein van het nummer is erg mooi. Ook langzame nummers van Kasabian kunnen erg goed zijn.

Switchblade Smiles begint met een zuigende synthesizer. Is dit acid house? Oh nee, daar zul je de gitaar hebben. Kasabian maakt dancerock, dit nummer is meer dance dan rock. Lekkere dance muziek overigens: Can you feel it coming?
Neon Noon brengt eerst rust, het heeft een erg mooi akoestisch begin. Dan wordt er een jaren '80 synthesizertje in gegooid met een lekkere beat. Zo ontstaat een pracht van een nummer, een fraaie afsluiter.

Opvallend aan dit album is dat Side B erg goed is en Side A net wat minder. Ook daar staan goede nummers op, maar ook een paar wat mindere songs: Goodbye Kiss & La Fée Verte. Maar alles bij elkaar dus meer dan genoeg moois om van te genieten.
De band gaf zelf aan dat dit album een mooie ontwikkeling voor hen is, maar ik hoor vooral nummers die teruggrijpen naar vroeger werk en naar vroeger (jaren '80 synthesizers bijvoorbeeld). Daar is op zich helemaal niks mis mee. Wel is het niet de stap voorwaarts die West Ryder Pauper Lunatic Asylum wel was. In ieder geval houden ze op sommige nummers het hoge niveau van dat album vast. En dat is toch weer knap en maakt dit album zeker de moeite waard.

avatar van aERodynamIC
4,0
Ik heb een rare verhouding met Kasabian: het debuut was smullen en typisch zo'n ontdekking van een onbekend, veelbelovend bandje. En toen kwam die tweede en geloofde ik het op dat moment al weer. Bij West Ryder Pauper Lunatic Asylum keek ik even de kat uit de boom maar dat album won meer en meer aan kracht bij elke nieuwe luisterbeurt en het bijwonen van een optreden (Watt, Rotterdam) kon niet meer uitblijven. Ik heb me daar kostelijk vermaakt en draaide rond die tijd heel erg veel Kasabian.

Toen werd het weer stil en werd bekend dat de nieuwe Velociraptor! zou gaan heten. Er was iets meer belangstelling van mijn kant dan de vorige keer door dat optreden maar toch ook niet zo dat dit nu het album was waar ik het meest naar uitkeek.

De vooruitgesnelde nummers Days Are Forgotten en Switchblade Smiles wisten me snel in te pakken en ik kon zeggen er toch meer en meer zin in te krijgen.
Nu is het dan zo ver. Velociraptor! is te beluisteren en doet wat het moest doen: de verwachtingen inlossen. Gelukkig waren ze niet extreem hoog gespannen noch nonchalant de schouders over ophalend en dat speelt natuurlijk wel een rol.

Dit nieuwe album laat horen dat de band er in slaagt om pakkende nummers te schrijven met soms wat soul (Goodbye Kiss) en ook wel een hoop Beatle-esque momenten. De groove van het debuut komt heel af en toe de hoek om kijken en zo krijgen we een bonte toverbal voorgeschoteld met de krenten uit de Kasabian pap.
Voor elk wat wils kunnen we wel zeggen.

Dat kan gevaarlijk zijn omdat je niet in een bepaalde sfeer terechtkomt maar heen en weer geslingerd in een rollercoaster genaamd Velociraptor! (lekkere titeltrack trouwens die heerlijke blazers heeft en me wat doet denken aan Adam Ant met de Red Hot Chili Peppers i.p.v. The Ants).
Het album past goed in de huidige shuffle-generatie en laat alle kanten van deze strakke band voorbij komen.

Vernieuwende Kasabian? Niet echt, alhoewel er genoeg momenten zijn waar je toch even van opveert.
Ik denk dat de heren het heel goed hebben aangepakt op deze manier. Mij weten ze er in elk geval goed mee te plezieren. Ik was wel weer eens toe aan een album dat vol staat met losse nummers en diverse sferen. Als je dat ook zoekt ben je bij deze nieuwe Kasabian aan het goede adres!

avatar van midnight boom
3,0
In 2009 brak Kasabian definitief door met het album 'West Ryder Pauper Lunatic Lunatic Asylum'. Zeer terecht. Het album bestond namelijk uit een en al hoogtepunten. Trage en Snelle nummers werden perfect afgewisseld. Twee jaar later is Kasabian terug met Velociraptor. De titel mag dan vele malen toegankelijker zijn dan die van 'West Ryder', het niveau van die plaat wordt niet gehaald. Dit komt doordat het album zeer moeizaam op gang komt. Dat is doodzonden want Velociraptor bevat behoorlijk goede nummers.

Waar in 2009 Underdog je meteen bij je kladde pakte doet 'Let's Roll Like We Used To' dat totaal niet. Het nummer krabbelt maar wat voor. En eigelijk zijn 'Goodbye Kiss' & 'La Fee Verte' ook ondermaats. De openings nummers zijn onnodig moelijk. Waarom? Tja, dat vraag ik me ook af. Het album komt zo behoorlijk moeizaam op gang. Velociraptor! begint voor mij pas echt bij het titelnummer. De vier nummers ervoor zijn skip-materiaal (Days Are Forgotten is wel aardig).
Even vooruit spoelen dus. Want vanaf nummer vijf staat er nog een aantal zeer fraaie momenten op je te wachten. Re-Wired is bijvoorbeeld ontzettend aanstekelijk. Na een luisterbeurt al een Kasabian Klassieker. Een nummer waarop in 2012 de hele festival weide mee staat te springen. Single Switchblade Smiles is ook een 'instant Kasabian klassieker', wat een heerlijk, perfect in elkaar gestoken nummer. Dat heeft Serge Pizzorno weer geweldig gedaan. De (te) Arrogante Tom Meighan mag dan wel de frontman zijn, alle ideeën komen uit de hoed van Pizzorno. Alle ideeën. Zowel Muzikaal, tekstueel als op het gebied van de arrangementen. Hij staat dan ook zeer terecht vier keer op de coole albumcover. Op de door Pizzorno gezongen afsluiter Neon Noon hoor je dat hij net zo goed kan zingen als Meighan.
Hoewel het album zeer moeizaam op gang komt kunnen we op Velociraptor toch spreken van een vernieuwende Kasabian plaat. Maar toch klinkt het allemaal typisch als Kasabian. Hoe dat zo? Nou er wordt geëxperimenteerd met Harde Synthesizers (Switchblade Smiles), Stampende Electronica (I hear Voices) en Oosterse klanken (Acid Turkisch Bath). Maar je hoort Kasabian er toch goed doorheen.
Dit en de goede tweede helft maakt Velociraptor toch een genietbare opvolger van 'West Ryder Pauper Lunatic Lunatic Asylum'. Maar wel een die in de schaduw staat van zijn oudere broer (geboren in 2009).

van: http://daanmuziek.blogspot....

avatar van aerogp1
4,5
Na een hoop luisterbeurten vind ik dit toch wel een prima album. Switchblade Smiles gaf me heel weinig hoop, maar de rest van de plaat is echt prima te verteren! Een groeier.

Kortom: They're at it again, let's roll how we used to

4*

4,0
Hoewel Kasabian mijn insziens nog nooit een fantastisch album heeft afgeleverd, blijft de band me altijd wel enigszins boeien. Zo is het een routine om iedere nieuwe release even te beluisteren. Zo is het dit jaar de beurt aan Velociraptor! Het vierde album ondertussen.

Dit plaatje doet echter gelijk wat de andere platen niet lukten, het wekt mijn interesse. Het legt gelijk een soort van spanning aan de dag met een paar nummers die hetzelfde niveau als het debuut plus een klein extraatje hebben. Zo zijn Goodbye Kiss, La Fee Verte stuk voor stuk favorietjes.

De typische, droge stijl van Kasabian is ook op dit album weer goed te horen. Het album laat je door een woestijn wandelen met hier en daar een cactus. Ondertussen zijn de klanken van een band die ergens achter een zandduin staat te jammen duidelijk hoorbaar. Als je dan een hagedis weg ziet springen, is het duidelijk dat ze Velociraptor! spelen.

Kasabian heeft met dit vierde album laten horen dat er geen sprake is van oprakende inspiratie. De nummers zijn over het algemeen net een stukje beter dan op de voorgangers. De nummers hebben net wat meer potentie om te blijven hangen. Mijn interesse in Kasabian groeit met de plaat. Deze plaat zet een grote stap voorwaarts. De progressie die de band wat mij betreft boekt vormt een enorm pluspunt.

klik

avatar van IllumSphere
3,0
Ik ben waarschijnlijk één van de raarste leden hier op deze site. Ik noem mezelf een liefhebber van het indiegenre , maar toch blijf ik bezig met het ontdekken van bands die ik al in het begin van mijn ontdekking in de indie wereld moest hebben gehoord. Dit geldt ook voor Kasabian. Een band die zich het liefst ziet geplaatst worden in het label 'indie', althans dat vermoed ik toch. Het is wat raar om te beginnen met hun jongste album, maar toch vind ik dit een verstandige keuze. Waarschijnlijk omdat averechts doen voor mij het normaalste van de wereld blijkt te zijn.

Ik weet van Kasabian eigenlijk niks, behalve dat ze bekend zijn in de indie wereld. Zo blijkt op Last.fm. Daarom zul je van mij eigenlijk weinig feiten horen. Wat ik tot nu toe vind van het album is dat het goed klinkt. Dat is namelijk het belangrijkste. Maar goed klinken staat niet gelijk aan een kwalitatief goed album. Is dat album kwalitatief goed of klinkt het enkel goed ?

Het album begint met Let's Roll Like We Used To, een nummer die begint met een gong en iets Mexicaans. Totdat de stem de sfeer naar een ander dimensie brengt. Het klinkt goed en vind het zeker één van de betere nummers van dit album. Het tweede nummers 'Days are forgotten' klinkt totaal iets anders dan het eerste, maar verliest niets van de sfeer die ik ook had bij het eerste nummer. 'Goodbye Kiss', een romantisch liedje over een kus die de afscheid inluidt. Dit klinkt eigenlijk ook goed. La Fée Verte, Frans voor 'de groene fee', begint wat wazig totdat de ietwat rustige stem van frontman Tom Meighan begint met zingen. Ook hier is het geen uitzondering op de regel en is dit weer een nummer waar we weer kunnen genieten. De titelnummer 'Velociraptor' is iets anders van wat we tot nu toe hebben gehoord, niets rustigs, maar het ietwat hardere werk. Niets mis mee natuurlijk, al past dit niet echt bij wat ik tot nu toe heb gehoord. Niet zo een groot probleem, want anders kwam het wat eentonig, maar in mijn ogen toch een foutieve inschatting van Kasabian. Maar wat er nu na 'Velociraptor ' komt vind ik het beste nummer van dit hele album. 'Acid Turkish Bath' noemt dit mooie nummer. Hier kan ik weinig over zeggen, omdat het simpel niets mis doet. 'I Hear Voices', ''Re-wind' en 'Man of simple pleasures' zijn ook nummers waarover ik weinig kan zeggen, vanwege het feit dat ze ook allemaal goed klinken. Als er dan toch een nummer slecht mag zijn, dan mag het 'Switchblades Smiles' zijn. Dit nummer heeft te weinig om handen om leuk te klinken en daarom doet hij wat onder dan de rest. 'Neon Noon' is dan wel weer goed.

Kwalitatief is het eigenlijk ook wel en daarom krijgt hij een score boven het gemiddelde. Helaas is het niet perfect, waardoor een vijf een niet al te goede keuze is. Ik hou het dan wel op een vier, aangezien een 4,5 in mijn ogen te hoog gegrepen is.

avatar van JoaMuse
4,0
Kasabian laat op dit album meerdere gezichten zien. Je kan er verschillende invloeden in horen. Ik moet tijdens het beluisteren van dit album onder meer denken aan The Beatles (La Fee Verte), Kaiser Chiefs (Velociraptor!), The Chemical Brothers (Switchblade Smiles) en Red Hot Chili Peppers (zo hier en daar).

Het album begint goed met Let's Roll Just Like We Used To, een song waarin vooral de trompetten en de slepende zang opvallen. Het daaropvolgende Days Are Forgotten is een sterke rocksong, met dynamische strofes en lange noten in het refrein. Het weemoedige Goodbye Kiss is een heel mooi nummer en m'n persoonlijke favoriet van het album. In La Fee Verte wordt naar Lucy in the Sky with Diamonds van The Beatles gerefereerd. Velociraptor! is vrij kort maar erg energiek. Een echt springnummer om helemaal los op te gaan. In het veel rustigere Acid Turkisch Bath vallen de strijkers op. Tot en met Man of Simple Pleasures klinkt het allemaal prima en twijfel ik tussen 4* en 4,5*. De laatste twee nummers maken de keuze makkelijk. Switchblade Smiles is een mislukt electronica-experiment en Neon Noon vind ik tamelijk slaapverwekkend, dus vier sterren lijken me wel voldoende.

Maar om met een positieve noot af te sluiten: Kasabian zet hier een album neer dat eigenzinnig en een tikje experimenteel is, maar ook toegankelijk en zelfs erg catchy op bepaalde momenten. Velociraptor! is een sterke en veelzijdige plaat waar ik met veel plezier naar luister.

avatar van Rick T
4,0
Niet zo goed als het vorige album. Waar Ryder na 1 luisterbeurt al aangaf dat de schijf top was, doet deze er iets langer over. Toch was dit een van mijn favoriete albums dat jaar. De openingsplaat is gelijk erg episch en zou niet misstaan als een James Bond plaat. Days Are Forgotten is ook erg lekker.

Bij Goodbye Kiss lijkt het verval echter aanstaande. Als een Kasabian nummer niet rocked, dan is de zang gelijk heel erg zeurderig en dan vind ik het ook echt helemaal niks. Bij Goodbye Kiss is dit dus het geval. La Fee Verte met zijn Beatles-feel en referenties maakt dat echter weer dubbel en dwars goed.

In tegenstelling tot veel mensen vind ik Velociraptor ook echt slecht. Het nummer zeurt echt in mijn oren. Van Acid Turkish Bath ben ik ook geen fan, al kan ik de diversiteit wel waarderen. I Hear Voices vind ik echt geweldig. Heerlijk chillen. Re-Wired is sterk en zing je meteen mee, zoals we van Kasabian gewend zijn.

Laatste hoogtepunt is Switchbade Smiles. Dit album is niet zo goed als het voorgaande, maar nog altijd heeeeeel lekker.

avatar van Film Pegasus
3,0
Kasabian is voor mijn één van de vele indierockbands van de 21e eeuw die ik vooral ken van naam, maar waar ik niet meteen een nummer op kan plakken. In gedachten was dit voor mij ook eerder indiepop met een gitaartje er bij, maar met het album te luisteren is het toch iets meer rock. Al is het ook nergens bijzonder en is de groep toch wat inwisselbaar met andere tijdsgenoten uit het zelfde genre. Niets origineel dus, maar ook niet slecht. Een uitloper van de Britpop, maar dan wat strakker.

Gast
geplaatst: vandaag om 23:47 uur

geplaatst: vandaag om 23:47 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.