The Doors - Strange Days (1967)

Door het succes van de single Light my fire zagen de Doors kans om nog in hetzelfde jaar een vervolg op te nemen voor hun debuut. Strange days was het resultaat, een album dat grotendeels de opzet van dat debuut kopieerde. De meeste nummers op het album waren dan ook al in dezelfde periode geschreven als die van het debuut, alleen lijkt het erop dat de beste van het stel al waren opgeëist. Je zou dus kunnen spreken van een slap aftreksel, maar in het geval van Strange days zijn dergelijke kwalificaties uit den boze. Hoewel niet zo perfect als The doors, is ook dit album weer vergeven van diezelfde ongrijpbare magie die de Doors tot één de grootste cultbands ooit heeft gemaakt.

Prachtige nummers te over: de titeltrack, met de beroemde beginregel: "Strange days have found us, strange days have tracked us down". Manzarek is weer ouderwets op dreef in dit nummer, alsook in Love me two times, een werkelijk onweerstaanbaar liedje met een briljante orgelsolo. Dan hebben we natuurlijk nog het onheilspellende You're lost little girl, als wilde de zanger het meisje in kwestie nóg banger maken. People are strange en My eyes have seen you zijn de laatste twee meesterwerkjes op het album. Unhappy girl en I can't see your face in my mind zijn erg fijne liedjes maar weten het hoge niveau niet vast te houden.

Eén van de minste momenten op het album is het begin van Moonlight drive, met zijn koddige orgelloopje, waardoor de geweldige spanning die was gecreëerd in het voorafgaande (briljante) Horse latitudes, een demonische invocatie met angstaanjagend dissonant pianospel en een steeds bezetener schreeuwende Morrison (hier werkelijk in zijn favoriete rol als sjamaan),volledig teniet wordt gedaan.

Het klapstuk is When the music's over, de lange afsluiter (en daarmee parallel aan The end op het eerste album). Een briljant orgeldeuntje begint deze lange rit door Morrison's psyche, met zijn typische, metafysische teksten ("Cancel my subscription to the ressurection", "Before I sink into the big sleep, I want to hear the scream of the butterfly"). Heel geduldig en toegewijd wordt Morrison door zijn band begeleid naar de onvermijdelijke climax. Het nummer culmineert met de onsterfelijke tekst: "We want the world and we want it.... Now... Now?.... NOW!!!"

Strange days heeft trouwens ook een fantastische hoes, een prachtige voorstelling van een groepje circusartiesten op straat, die erg mooi aansluit bij de albumtitel.

Jammergenoeg heeft dit geweldige album (ook in mijn beleving) altijd in de schaduw moeten staan van het debuut. Toch is het iedere keer weer een blij weerzien. 4,5/5

Was het debuut nog duidelijk een lange trip veroorzaakt door de consumptie van allerlei drugs.
Strange Days is duidelijk de Cold Turkey van de volgende dag.
Het koortsachtig op zoek gaan om opnieuw te scoren.
Beangstigende kijk op een nuchter leven.
Het besef dat door het te snelle succes geen weg meer terug is.
Realiteit en droombeelden zullen verweven worden tot een vliegend tapijt.
Zoals de albumhoes al aan geeft; het leven is een groot circus.

Jim Morrisson is hier duidelijks op zijn sterkste.
Hij beseft dat het niet goed met zijn lichamelijke en psychische gesteldheid is, maar durft dat niet onder ogen te zien.
You’re Lost Little Girl gaat eigenlijk over zichzelf.
Jim, de vreemdeling die zijn eigen leven binnen stapt.
Een kluizenaar in zijn koninkrijk der hagedissen.
In de nacht actief en overdag het liefste weg kruipen onder een steen.

Ontwaking uit deze nachtmerrie.
Jezus, red ons na het optreden.
Laat de lampen gedoofd na het slotakkoord.
Nooit meer in het spotlicht schitteren.
Omringt door groupies en cocaïne.

Het verliep allemaal anders.
Jim Morrisson werd een sterfelijke legende.
De oppergod van de vrije jaren 60.
Die op 3 juli 1971, al badend in een badkuip, gewassen van alle onschuld, de deur zou openen naar zijn eigen paradijs.

Als ik de discussie hier zo lees, zou Strange Days een van de beste Doorsalbums moeten zijn. Als het niet de beste is, tenminste. Dit album was echter nooit een van de albums die ik zelf tot de betere Doorsalbums rekende. Voor mijn gevoel werd het niveau van het debuut, Morrison Hotel en L.A.Woman hier niet gehaald.
Na een weekend intensief beluisteren van deze plaat heb ik mijn mening niet kunnen herzien.
Op Strange Days staat weliswaar een aantal prima nummers, zoals You're Lost Little Girl, Moonlight Drive en My Eyes Have Seen You, maar als geheel vind ik het album toch niet zo goed werken. Daarvoor staan er net een paar te zwakke nummers op, zoals People Are Strange (dat ik een beetje onaf vind klinken, het eindigt bijvoorbeeld nogal abrupt voor mijn gevoel) en I Can't See Your Face in My Mind. Daarbij doorbreekt Horse Latitudes, hoewel ik dat 'nummer' op zich wel de moeite waard vind, de sfeer die heerst op de rest van het album op een onaangename manier.
Daarnaast vind ik When the Music's Over een twijfelgeval. Op zich is het een uitstekend nummer, maar door zijn lengte en plaats op het album (niet door de opbouw) dringt de vergelijking met The End zich nogal nadrukkelijk op. Die vergelijking wint The End dan toch met glans waardoor ik dit nummer steeds zie als 'dat andere nummer van meer dan 10 minuten'.

Na 'The Doors' klinkt dit album wat ingetogener, de toetsen van Manzarek lijken wat minder nadrukkelijk aanwezig te zijn. Zoals gezegd: een paar echt goede nummers, maar als geheel mist dit album toch wat.

3.0*

Na het bijzondere debuut kwam het vervolg en de kwaliteit werd er niet veel minder op.
Strange Days, You're Lost Little Girl, Love Me Two Times, Unhappy Girl, Moonlight Drive en People Are Strange zijn van het hetzelfde hoge niveau als het debuut,
Horse Latitudes is een typisch voorbeeld van de dichter die in Morrison zit en is met de absurde teksten exemplarisch voor deze kant van The Doors.
My Eyes Have Seen You en I Can't See Your Face in My Mind vind ik OK, maar wel van een andere orde en deze nummers zijn de reden dat ik een halfje aftrek.

En dan: het magnum opsu van de band. Het briljaten When the Music's Over.
Dit is 1 van de allerbeste nummers ooit gemaakt. Kenmerkend voor The Doors is het een aantal nummers ineengegoten die wel een schitterend geheel vormen. Het gospel-achtige gebrul van Morrison gecombineerd met soms hypnotiserende klanken maken van dit nummer een waar kunstwerk.
Alleen voor dit nummer is het kopen van dit album al de moeite waard.

Je zal maar een vervolg moeten maken op debuutplaat The Doors. De band kwam in hetzelfde jaar nog met Strange Days, een album wat alweer op dat hoge niveau zat. Razendknap dus. De onmiskenbare Doors sound is verpakt in 8 sterke tot uitstekende songs, waarbij Love Me Two Times en People Are Strange er nog eens uitspringen.

Maar dan volgt nog één van de beste nummers ooit: het intense When the Music's Over. Dit sublieme meesterwerk van de heren wordt weer schitterend opgebouwd, van zacht naar hard en terug, van rust naar geschreeuw en weer terug. Dit wordt perfect neergezet door het ijzersterke spel van de band en een absoluut uitblinkende Jim Morrison. En dat dan ook nog eens 11 minuten lang.

Over lekkere toetjes gesproken: het hoofdgerecht krijg je er als laatste ook nog eens bij. Daarom verhoog ik deze ijzersterke plaat naar 5,0*. Dankzij een uitgave op RSD 2015 nu ook op geremastered mono vinyl te horen.

The Doors is eigenlijk 1 van de weinige band in mijn platen collectie waar ik zowat elk nummer wel goed van vindt. Deze plaat is , niet de maar zeker 1 van mijn favorieten van de band.
De albums van the Doors blijven min of meer op 1 constante lijn maar op dit album is de sfeer voor mijn gevoel toch net weer iets anders . Strange, dat zegt de titel al en de hoes past er goed bij.
Alhoewel sommige beter als de ander,ook op dit album eigenlijk geen slecht nummer te vinden.

Meer dan uitstekende nummers als Strange Days ,You're Lost Little Girl ,Love Me Two Times ,
Moonlight Drive en People Are Strange maken het geen slechte aankoop.

Het gekke is, When the musics over,daar heb ik dan persoonlijk weer niet zo veel mee. Ik heb de neiging hem te skippen.

Tja, ik geef hem de 5 sterren want ik vind het een top album en een erg sterke uit de albums van the Doors.

Een fantastisch vervolg levert The Doors hier af. Het enige puntje van kritiek is dat ze het fenomenale debuut in mijn ogen niet overtroffen hebben. Dat neem ik de heren uiteraard niet kwalijk. Strange Days is een album dat ik ook tamelijk grijsgedraaid heb. De opener zet direct de juiste sfeer neer: dromerig, psychedelisch. Ik let bij dit nummer altijd op de baspartijen. Vind ik heerlijk vreemd klinken hier. Dit album is een logische voortzetting van het debuut. Ieder nummer is weer goed, al steken er weer een paar er met kop en schouders bovenuit. People Are Strange en When The Music Is Over zijn daar goede voorbeelden van. The Doors zijn nog altijd sterk op dreef hier.


Tussenstand:
1. The Doors
2. Strange Days

Ik had ergens het idee dat The Doors geen echte bassist hadden maar dat de toetsenist alles speelde, dus de ontdekking die Douglas Lubahn heet is een verrassing. Fantastisch bassist, helemaal op de eerste helft van het album. Ik moet echter toegeven dat ik tegen het einde veel minder euforisch ben dan ik aan het begin van de plaat was. Dit komt vooral door de afsluiter, die ik zelfs vervelend vind in vergelijking met het machtige The End van het debuut. Het kabbelt heel veel en heeft nog een behoorlijk stuk zelfplagiaat naar Light My Fire. Ik hoor dan toch echt liever de bekendere tracks als Love Me Two Times of People Are Strange. Het debuut is voor mijn gevoel toch een stuk spetterender.

Nog steeds wel een goed album, niet daarvan.

Tussenstand:
1. The Doors
2. Strange Days

Legendarische band, markante zanger, geweldige songs en briljante albums. Zo zou je in een paar woorden The Doors kunnen typeren. In het begin van 1967 verscheen hun titelloze debuutalbum en alsof het ze geen moeite kostte, brachten ze nog geen 10 maanden later de opvolger van “THE DOORS” uit, “STRANGE DAYS”.
Dit album verscheen op 25 september van dat unieke muziekjaar 1967 en het album groeide uit tot één van de beste albums van The Doors, maar maakt ook terecht deel uit van de soundtrack van 1967.
De band met Jim Morrison, Ray Manzarek, Robby Krieger en John Densmore brak begin 1967 door met de geweldige en tot een klassieker uitgegroeide single “LIGHT MY FIRE” en in de slipstream van die single werd ook het debuut warm ontvangen.
Met producer Paul A. Rothchild ging de band vanaf mei 1967 de studio in en nam daar de 10 songs op die op het nieuwe album zijn verschenen. Als bassist werd Doug Lubahn gerekruteerd en de 10 songs die op dit album te vinden zijn, zijn allemaal eigen composities. Er wordt met het titelnummer afgetrapt, een heerlijke uptempo popsong met geweldig toetsenwerk van Manzarek. “YOU’RE LOST LITTLE GIRL” begint met een lekker basloopje en het nummer ontwikkelt zich als een gevarieerde song, doordat het tempo een paar verandert. Het bluesy “LOVE ME TWO TIMES” is uitgegroeid tot een klassieker in het oeuvre van de in Los Angeles geformeerde band. Lekker tempo, Densmore die een stevige basis neerlegt en Manzarek die een prachtige solo laat horen. Dan volgen twee korte liedjes, het net geen 2 minuten durende “UNHAPPY GIRL”, een vrolijk uptempo nummer en daarna komt het wat vreemde, anderhalf minuut durende “HORSE LATITUDES”. “MOONLIGHT DRIVE” laat prachtig, subtiel gitaarwerk van Krieger horen en heeft een bluesy feel, “PEOPLE ARE STRANGE” is een soort ballad met een wals ritme en een mooie gitaarsolo. “MY EYES HAVE SEEN YOU” heeft een typisch Doors feel, apart ritme, prachtige instrumentatie en een tekst met veel herhalingen. “I CAN’T SEE YOUR FACE IN MY MIND” heeft een rustig begin, heeft een wat beklemmende sfeer en subtiel gitaarwerk, prachtig nummer. Het is de opmaat voor het slotakkoord en wat voor een slotakkoord, het ruim 11 minuten durende, soms vreemde, krachtige, bluesy, psychedelische “WHEN THE MUSIC’S OVER”. The Doors in absolute topvorm, alle 4 muzikanten krijgen in dit epos de kans om hun kunnen te showen en dat gebeurt in overvloed. Het is een zeer passend slot voor het album, dat geen zwakke momenten kent.
“STRANGE DAYS” was in de korte carrière van The Doors met Jim Morrison als karakteristiek boegbeeld het tweede album. Er zouden er nog 4 volgen alvorens Morrison kwam te overlijden in Parijs in juli 1971. Eigenlijk is elk album van The Doors een klassieker en hebben ze allemaal hele gave en bijzondere songs en dat maakt deze band tot een uitzonderlijk topband!

Het titelloze debuut van The Doors was meteen een schot in de roos en waar andere bands dan soms in een kramp schieten omdat ze met de opvolger eenzelfde status willen bereiken, dachten ze bij The Doors: weet je wat? We brengen gewoon onze tweede plaat in hetzelfde jaar als ons debuut uit. Een gevaarlijke zet, want je kan wel eens met wat net-niet ideeën overblijven en even lijkt dat het geval te zijn. In tegenstelling tot het debuut is Strange Days echt wel een groeiertje. Er zijn een aantal nummers die meteen als een huis staan (Love Me Two Times, Moonlight Drive en People Are Strange) maar bij een aantal anderen duurde het toch even vooraleer het spreekwoordelijke kwartje viel. When the Music's Over is het eerste nummer dat overstag ging (wat een fijne epische afsluiter eigenlijk, daar hadden The Doors toch echt wel patent op) maar ook My Eyes Have Seen You met die geweldige laatste strofe waarin Morrison de woorden in een sneltempo uitspuwt om te eindigen met een continu herhalende "endless roll" is de moeite. Het zijn dat soort momentjes die achteraf nog uren en soms zelfs dagen in mijn brein durven rondspringen. Horse Latitudes is uiteindelijk het zwakke nummer op de plaat, dan vind ik het soortgelijke Petition the Lord with Prayer uit The Soft Parade indrukwekkender. Is die Original Mono Album mix trouwens de moeite? Ik heb zelf enkel de 40th Anniversary in huis.