The Doors - Strange Days (1967)

Zo nu en dan - door gebrek aan een metgezel - spreek ik wel eens tot mezelf. Dit zijn geen gesprekken waarvan de inhoud wordt bepaald door rationalisme, nee - hier spreekt het hart. Woorden die de romantiek van muziek dienen. Het onderwerp ditmaal was de muziek van The Doors.

"Goed zijn ze, hé?"
"Ja, maar ook een beetje freaky."
"Dat bedoel je toch wel positief mag ik hopen." zei ik.
"Ja." antwoordde ik.

Verder dan dit kwamen wij niet - niet omdat woorden te kort schoten, nee. Het was omdat de muziek de romantiek oversteeg.

The Doors... Goed zijn ze, hé? - Nee, goddelijk goed.

Getverderrie, ik heb deze cd al veel te lang niet meer geluisterd.
Zonde eigenlijk dat ik er na een te lange tijd pas weer achter moet komen hoe goed The Doors nog maar weer zijn.

Hier staan volgens mij ook een aantal van The Doors grootste klassiekers op:
1. Moonlight Drive
2. Strange Days
3. People are Strange
4. When The Music's Over

Dit zijn geloof ik toch wel de 4 nummers die op elke Doors verzamelaar staan.

Je vergeet Love Me Two Times.

Volgens mij ligt deze gewoon in het verlengde van het debuutalbum, tenminste ik heb deze gisteren ook even snel beluisterd in de cd shop, en zo klinkt deze wel. Deze kun je volgens mij wel The Doors debuut deel 2 noemen. Net zo goed en net zo lekker wegluisterend denk ik wel, met hetzelfde sfeertje en stijl van nummers erin als het debuutalbum.

Nee, hoor.

Maar klinkt ook niet als Metallica of Slayer dacht ik zo.

Alle gekheid op een stokje, volgens mij komt deze het dichtste in de buurt bij het debuutalbum.

Dat maakt het nog geen debuut deel 2 natuurlijk.

Een debuut kan maar één keer zijn natuurlijk

Wijsneus.

Mooi album, gisteren afgeschaft. Wel één van mijn favoriete albums van The Doors. Alleen Horse Latitudes had wat mij betreft er wel afgemogen. Voegt niet zoveel toe.

Meen je dat nu Horse latitudes is zo'n heerlijk nummer, gewoon al de manier waarop Morrison de woorden uitspuwt.

Nu wel, maar wie weet, misschien morgen niet. Ik vind het wel een mooi 'rustmoment', maar had liever gezien dat ze (The Doors) die 1 minuut 35 hadden toegevoegd aan Moonlight Drive. Sterker nog, dat nummer had van mij nog wel een minuut of 10 langer gemogen.

Voor de liefhebber: Robot Koch de Duitse electronica producer heeft een hele toffe versie van People Are Strange gemaakt. Hier de track met live beelden.

People Are Strange [Robot K...

Love me 2 times is geniaal, ik vind het hier het beste nummer.

Was het debuut nog duidelijk een lange trip veroorzaakt door de consumptie van allerlei drugs.
Strange Days is duidelijk de Cold Turkey van de volgende dag.
Het koortsachtig op zoek gaan om opnieuw te scoren.
Beangstigende kijk op een nuchter leven.
Het besef dat door het te snelle succes geen weg meer terug is.
Realiteit en droombeelden zullen verweven worden tot een vliegend tapijt.
Zoals de albumhoes al aan geeft; het leven is een groot circus.

Jim Morrisson is hier duidelijks op zijn sterkste.
Hij beseft dat het niet goed met zijn lichamelijke en psychische gesteldheid is, maar durft dat niet onder ogen te zien.
You’re Lost Little Girl gaat eigenlijk over zichzelf.
Jim, de vreemdeling die zijn eigen leven binnen stapt.
Een kluizenaar in zijn koninkrijk der hagedissen.
In de nacht actief en overdag het liefste weg kruipen onder een steen.

Ontwaking uit deze nachtmerrie.
Jezus, red ons na het optreden.
Laat de lampen gedoofd na het slotakkoord.
Nooit meer in het spotlicht schitteren.
Omringt door groupies en cocaïne.

Het verliep allemaal anders.
Jim Morrisson werd een sterfelijke legende.
De oppergod van de vrije jaren 60.
Die op 3 juli 1971, al badend in een badkuip, gewassen van alle onschuld, de deur zou openen naar zijn eigen paradijs.

Mooi stukje deric

Dank je

Ik vind deze, de sfeer van het album, de muziek, nog beter dan het debuut.
Favorieten zijn Strange Days, Love me 2 Times, My eyes have seen you en moonlight drive.

Niet zo sterk als het debut, die bij mij al heel wat jaartjes op nummer 1 in mijn top 10 staat. Dit album bevat wel zeer mooie songs, maar When the music's over vind ik iets minder als The End.

People are strange, moonlight drive (daar waar het eigenlijk allemaal mee begon), you're lost little girl en my eyes... zijn absolute favorieten.

De extra tracks voegen bij dit album niet echt veel toe, alhoewel het voor een fan als ik wel een leuke bijkomstigheid is.

Zonder twijfel een volgende 5 sterrenplaat van The Doors.

Uiteraard de cd met één van de hoogtepunten uit het oeuvre van The Doors, het onovertroffen When the music is over. Onnavolgbaar.

Love me two times, People are strange en Strange days zijn natuurlijk van vergelijkbare makelij, uiteraard ook zeer herkenbaar.

Ik zou graag de schoonheid van I can't see your face in my mind willen aanstippen, het wordt niet zo vaak genoemd. Maar het is slechts één van de pareltjes van deze cd.

De Doors hebben relatief gezien maar weinig cd's uitgebracht, natuurlijk ook door het overlijden van Jim Morrison. Eigenlijk zijn ze alle 6 cd's met hem een verplichte aanschaf. Het is pure muziekgeschiedenis die niet snel zal vergaan. Vervelen zal het ook nooit.

Deze nu ook beluisterd en vind vooral dit album qua sfeer wel te vergelijken met het debuutalbum. Mooie nummers ook hierop, maar wel een stuk minder uitgesproken en wat minder te onderscheiden van elkaar dan de nummers van het debuut.

Strange Days, Love Me Two Times, People Are Strange en When The Music's Over zijn ware Doors klassiekers die meestal ook wel op hun live albums en verzamelaars staan. De overige nummers zijn niet zoveel minder hoor, maar moet het eerst wat vaker beluisterd hebben om precies aan te kunnen geven wat het onderlinge verschil is.

De nummers zijn minder goed van elkaar te onderscheiden omdat het hierop nog wat zwevender klinkt dan op hun debuut, en op dit album klinken de nummers gezamelijk meer als een volledig geheel. Eigenlijk vind ik dit album zeker net zo goed als hun debuutalbum. I Can See Your Face In My Mind is ook een heerlijk relaxt nummer met een wat trippy en zweverig sfeertje erin, een nummer een beetje in de sfeer van het begin van The Music's Over.

mijn eerste 5.0, heerlijk album

Zojuist mijn eerste luisterbeurt erop zitten en ik vind het een redelijk tot goede plaat.
Ben er wel zeker van dat deze in mijn achting gaat stijgen. Vooral When You're Strange en When the Music's Over zijn blijven hangen, maar die had ik al eerder gehoord. Vond Horse Lattitudes wel wat overbodig.

Wat ik overigens jammer vind is dat veel nummers van the Doors wat aan de korte kant zijn. Bepaalde nummers mogen van mij best langer zonder dat ze minder boeiend worden.

Binnenkort een oordeel!

Iedereen heeft het bij The Doors altijd maar over de 2 toplaten van het debuut en L.A Woman als beste 2 platen van Doors.

Ik vind deze nagenoeg net zo goed als het debuut en een stuk beter dan L.A Woman.

Dat velen L.A Woman zien als tweede topplaat heeft vast te maken met een soort van afscheid en omdat dat het laatste album van The Doors met Morrison was.

@ricardo
Ik ben het zeker met je eens dat deze plaat altijd een beetje ondergesneeuwd raakt terwijl deze plaat in mijn ogen het beste Doors album is dat ooit is gemaakt.
Ik snap wel dat een nummer als 'Light my fire' of 'Riders on the storm' hier een beetje ontbreekt.. maar over de hele linie vind ik hier geen enkele misser tussen zitten.. En als persoonlijke mening wil ik daar nog even bijzeggen dat ik 'When the music's over' eigenlijk wel een van de beste Doors nummers ooit vind.. Duidelijk dus mijn favoriet.

Wel wil ik nog even een lans breken voor LA Woman, wat ook een absolute topper is, ook 5* verdient maar gewoon net niet zo briljant is als deze

Sluit me aan bij DureGast, alle nummers leiden een eigen leven ,gewoon geniale eenvoud. mijn favorieten : people are strange, you're lost little girl,strange days en last but not least when the music's over.

Voor mijn gevoel de beste van de Doors, ook al omdat er geen enkel zwak nummer op staat (zoals ik op het debuut bijvoorbeeld Take it as it comes een storende opvuller vind en ik ook niet zo dol ben op de manier waarop ze zich daar op Back door man aan de blues wagen). Hoogtepunt voor mij is het titelnummer, met dat tegelijkertijd slepende en swingende drumwerk, die fraaie zang en die zeldzaam suggestieve tekst (Morrison op z'n best). Leuke hoes ook. Alles een perfecte eenheid, het ideale huwelijk tussen psychedelica en pop. Toegankelijke underground, en de geslaagdste combinatie van de verschillende aspecten van Morrisons genie.

De titeltrack is idd echt fantastisch vooral met de zangstem met een beetje een soort van echo effect erin. Voor mij 1 van de hoogtepunten van dit geweldige album.

4 sterren voor dit vnl surrealistische album - als ze de nummers ook zo live konden vertolken dan is het album eigenlijk 5 sterren waard - maar helaas konden ze dit niet waar maken.

Songs die het live meest tot de verbeelding spreken zijn: Moonlight Drive (of course!!!!) en When The Music's Over..............

Samen met debuutalbum The Doors uit de tijd dat ze de Hemel en de Aarde uit volle overtuiging probeerden te bestormen; globaal de periode van zomer 1966 tot voorjaar 1968.