The Doors - Strange Days (1967)
mijn stem
843 stemmen
Verenigde Staten
Rock
Label: Elektra
-
Strange Days (3:09)
-
You're Lost Little Girl (3:03)
-
Love Me Two Times (3:16)
-
Unhappy Girl (2:00)
-
Horse Latitudes (1:35)
-
Moonlight Drive (3:04)
-
People Are Strange (2:12)
-
My Eyes Have Seen You (2:29)
-
I Can't See Your Face in My Mind (3:26)
-
When the Music's Over (10:59)
-
People Are Strange [False Starts & Studio Dialogue] * (1:57)
-
Love Me Two Times [Take 3] * (3:19)
toon 2 bonustracks
totale tijdsduur:
35:13
(40:29)
0
geplaatst: 6 oktober 2006, 15:18 uur
Door het succes van de single Light my fire zagen de Doors kans om nog in hetzelfde jaar een vervolg op te nemen voor hun debuut. Strange days was het resultaat, een album dat grotendeels de opzet van dat debuut kopieerde. De meeste nummers op het album waren dan ook al in dezelfde periode geschreven als die van het debuut, alleen lijkt het erop dat de beste van het stel al waren opgeëist. Je zou dus kunnen spreken van een slap aftreksel, maar in het geval van Strange days zijn dergelijke kwalificaties uit den boze. Hoewel niet zo perfect als The doors, is ook dit album weer vergeven van diezelfde ongrijpbare magie die de Doors tot één de grootste cultbands ooit heeft gemaakt.
Prachtige nummers te over: de titeltrack, met de beroemde beginregel: "Strange days have found us, strange days have tracked us down". Manzarek is weer ouderwets op dreef in dit nummer, alsook in Love me two times, een werkelijk onweerstaanbaar liedje met een briljante orgelsolo. Dan hebben we natuurlijk nog het onheilspellende You're lost little girl, als wilde de zanger het meisje in kwestie nóg banger maken. People are strange en My eyes have seen you zijn de laatste twee meesterwerkjes op het album. Unhappy girl en I can't see your face in my mind zijn erg fijne liedjes maar weten het hoge niveau niet vast te houden.
Eén van de minste momenten op het album is het begin van Moonlight drive, met zijn koddige orgelloopje, waardoor de geweldige spanning die was gecreëerd in het voorafgaande (briljante) Horse latitudes, een demonische invocatie met angstaanjagend dissonant pianospel en een steeds bezetener schreeuwende Morrison (hier werkelijk in zijn favoriete rol als sjamaan),volledig teniet wordt gedaan.
Het klapstuk is When the music's over, de lange afsluiter (en daarmee parallel aan The end op het eerste album). Een briljant orgeldeuntje begint deze lange rit door Morrison's psyche, met zijn typische, metafysische teksten ("Cancel my subscription to the ressurection", "Before I sink into the big sleep, I want to hear the scream of the butterfly"). Heel geduldig en toegewijd wordt Morrison door zijn band begeleid naar de onvermijdelijke climax. Het nummer culmineert met de onsterfelijke tekst: "We want the world and we want it.... Now... Now?.... NOW!!!"
Strange days heeft trouwens ook een fantastische hoes, een prachtige voorstelling van een groepje circusartiesten op straat, die erg mooi aansluit bij de albumtitel.
Jammergenoeg heeft dit geweldige album (ook in mijn beleving) altijd in de schaduw moeten staan van het debuut. Toch is het iedere keer weer een blij weerzien. 4,5/5
Prachtige nummers te over: de titeltrack, met de beroemde beginregel: "Strange days have found us, strange days have tracked us down". Manzarek is weer ouderwets op dreef in dit nummer, alsook in Love me two times, een werkelijk onweerstaanbaar liedje met een briljante orgelsolo. Dan hebben we natuurlijk nog het onheilspellende You're lost little girl, als wilde de zanger het meisje in kwestie nóg banger maken. People are strange en My eyes have seen you zijn de laatste twee meesterwerkjes op het album. Unhappy girl en I can't see your face in my mind zijn erg fijne liedjes maar weten het hoge niveau niet vast te houden.
Eén van de minste momenten op het album is het begin van Moonlight drive, met zijn koddige orgelloopje, waardoor de geweldige spanning die was gecreëerd in het voorafgaande (briljante) Horse latitudes, een demonische invocatie met angstaanjagend dissonant pianospel en een steeds bezetener schreeuwende Morrison (hier werkelijk in zijn favoriete rol als sjamaan),volledig teniet wordt gedaan.
Het klapstuk is When the music's over, de lange afsluiter (en daarmee parallel aan The end op het eerste album). Een briljant orgeldeuntje begint deze lange rit door Morrison's psyche, met zijn typische, metafysische teksten ("Cancel my subscription to the ressurection", "Before I sink into the big sleep, I want to hear the scream of the butterfly"). Heel geduldig en toegewijd wordt Morrison door zijn band begeleid naar de onvermijdelijke climax. Het nummer culmineert met de onsterfelijke tekst: "We want the world and we want it.... Now... Now?.... NOW!!!"
Strange days heeft trouwens ook een fantastische hoes, een prachtige voorstelling van een groepje circusartiesten op straat, die erg mooi aansluit bij de albumtitel.
Jammergenoeg heeft dit geweldige album (ook in mijn beleving) altijd in de schaduw moeten staan van het debuut. Toch is het iedere keer weer een blij weerzien. 4,5/5
0
geplaatst: 6 oktober 2006, 16:24 uur
Ik vind Moonlight Drive juist wel een aardig nummer, maar je hebt gelijk dat het wel erg afronteert met Horse Latitudes. Slechte volgorde. Maar dat mankeert wel vaker aan de platen van The Doors.
Goede recensie!
Goede recensie!
0
geplaatst: 6 oktober 2006, 17:12 uur
orbit schreef:
Ik vind Moonlight Drive juist wel een aardig nummer, maar je hebt gelijk dat het wel erg afronteert met Horse Latitudes. Slechte volgorde. Maar dat mankeert wel vaker aan de platen van The Doors.
Goede recensie!
Ik vind Moonlight Drive juist wel een aardig nummer, maar je hebt gelijk dat het wel erg afronteert met Horse Latitudes. Slechte volgorde. Maar dat mankeert wel vaker aan de platen van The Doors.
Goede recensie!
Ik vind Moonlight drive verder ook een prima nummer hoor, het is alleen die vreemde volgorde die mij inderdaad niet zint.
0
geplaatst: 11 november 2006, 22:58 uur
Check het meer dan leuke filmpje voor Strange Days.. hét beste Doors-nummer eigenlijk wat mij betreft, al is dat moeilijk kiezen 
0
geplaatst: 8 januari 2007, 21:16 uur
@Paalhaas, jij zou reviewer moeten worden, prachtig hoe jij deze schitterende plaat beschrijft. Alleen ga ik niet met jou akkoord als je zegt dat er een paar nummers zijn die wat zwakker zijn. Ik vind namelijk elk nummer op dit album subliem. Een Doorsplaat waardig. 5*
0
geplaatst: 24 februari 2007, 01:39 uur
5 Sterren, omdat ik dit met hun debuutalbum het sterkste album vind. Alleen Horse Latitudes kan me niet bekoren.
0
yoeridedeygere
geplaatst: 24 februari 2007, 12:39 uur
idd zijn Strange Days en The Doors hun twee sterkste albums, Horse Latitudes kan me wel degelijk bekoren het is niet het meest muzikaal hoogstaande nummer maar het geeft perfect jim weer
0
geplaatst: 22 april 2007, 20:37 uur
Dit is echt een mooi album. vooral When The Music's Over dat begint met het orgeltje van Manzarek. Dan komt er wat getingel op de drums van Densmore bij en dan de schreeuw van Morrison en dan het mooiste: de jankende gitaar van Robbie Krieger. Verdere favorieten: Strange Days, Moonlight Drive en People Are Strange. In heel wat duisterdere sferen dan het debuut.
0
geplaatst: 10 mei 2007, 23:29 uur
Daar sluit ik me geheel bij aan! Het enige Doors album dat van mij de volle 5 krijgt!
0
geplaatst: 11 mei 2007, 20:22 uur
Wat mij betreft samen met the Soft Parade de minste van the Doors. Het enige nummer van dit album wat in mijn denkbeeldige Doors top 20 zou komen zou People are Strange zijn.
When the Music's Over is, hoewel een goed nummer, mijn minst favoriete lange Doors nummer. Het heeft niet iets te weinig om het lijf om de volle 11 minuten te rechtvaardigen. De meeste andere nummers zijn te vergelijken met tracks van het eerste album, maar dan net even wat minder.
Slecht wordt het natuurlijk nooit, (Het is tenslotte wel the Doors) maar meer als 3,5 ster kan ik deze niet geven.
When the Music's Over is, hoewel een goed nummer, mijn minst favoriete lange Doors nummer. Het heeft niet iets te weinig om het lijf om de volle 11 minuten te rechtvaardigen. De meeste andere nummers zijn te vergelijken met tracks van het eerste album, maar dan net even wat minder.
Slecht wordt het natuurlijk nooit, (Het is tenslotte wel the Doors) maar meer als 3,5 ster kan ik deze niet geven.
0
yoeridedeygere
geplaatst: 20 mei 2007, 11:03 uur
ik heb hem laten stijgen van nummer 3 tot nummer 1 in mijn top 10.
Waarom? Ieder nummer staat op zich, ieder nummer is een klassieker. Genieten van begin tot eind, er is geen enkel moment dat het stilvalt
Waarom? Ieder nummer staat op zich, ieder nummer is een klassieker. Genieten van begin tot eind, er is geen enkel moment dat het stilvalt
0
geplaatst: 20 mei 2007, 12:51 uur
Deze verdient gewoon een top250 notering! Heb hem gister op een feestje nog eens gehoord, en we waren het er mee eens dat dit dé Doorsplaat is 
0
geplaatst: 21 mei 2007, 21:22 uur
Ben het met je eens, toch wel het beste wat The Doors hebben voortgebracht.. Staan niet de bekendste nummers op maar als geheel wel het beste album. Kan namelijk geen slecht/iets minder nummer opnoemen van dit album…
Moet alleen altijd bij People Are Strange, en dan bij het gitaarsolootje na 1 min 30 denken aan Bassie en Adriaan in Griekenland... Zal wel nostalgie zijn (B&A waren namelijk vroeger zeer goede vrienden)...
Verder een en al respect voor deze plaat en zit er zelfs over te denken om hem de 1e plaats te geven in m'n top 10...Maar ja U2 staat er al vanaf dag 1, ook zonde om die te laten zakken..
Moet alleen altijd bij People Are Strange, en dan bij het gitaarsolootje na 1 min 30 denken aan Bassie en Adriaan in Griekenland... Zal wel nostalgie zijn (B&A waren namelijk vroeger zeer goede vrienden)...
Verder een en al respect voor deze plaat en zit er zelfs over te denken om hem de 1e plaats te geven in m'n top 10...Maar ja U2 staat er al vanaf dag 1, ook zonde om die te laten zakken..
0
geplaatst: 30 mei 2007, 21:15 uur
Volgens mij de beste Doors-plaat. Al de nummers hebben iets mysterieus, dat wat je in andere doors-platen niet hebt (al blijven die ook geniaal) . Op een zwoele zomeravond zet ik deze plaat telkens opnieuw op.
0
EVANSHEWSON
geplaatst: 31 mei 2007, 19:44 uur
orbit schreef:
Deze verdient gewoon een top250 notering! Heb hem gister op een feestje nog eens gehoord, en we waren het er mee eens dat dit dé Doorsplaat is
Deze verdient gewoon een top250 notering! Heb hem gister op een feestje nog eens gehoord, en we waren het er mee eens dat dit dé Doorsplaat is
Haast akkoord ! Vind debuut "The Doors" nog een ietsiepietsie beter, maar het is echt een foto-finish hoor/zulle
("hoor" voor de Nederlanders en "zulle" voor de Vlamingen)
4.5 sterren dan maar, zeker ???? **** 1/2
0
geplaatst: 24 juni 2007, 21:05 uur
Net aangeschaft , na de eerste 2 luisterbeurten vind ik dit de minste van de doors tot nu toe , voorlopig houd ik het op een 3*.
Maar het kan nog meer worden. L.A. Woman vond ik eerst ook niet geweldig. Nou wel
Maar het kan nog meer worden. L.A. Woman vond ik eerst ook niet geweldig. Nou wel
0
geplaatst: 21 juli 2007, 19:23 uur
Een soort 'broertje van', maar niet minder.
Onvergetelijke hoes ook.
4,5.
Onvergetelijke hoes ook.
4,5.
0
geplaatst: 6 augustus 2007, 16:24 uur
Paalhaas schreef:
Door het succes van de single Light my fire zagen de Doors kans om nog in hetzelfde jaar een vervolg op te nemen voor hun debuut. Strange days was het resultaat, een album dat grotendeels de opzet van dat debuut kopieerde. De meeste nummers op het album waren dan ook al in dezelfde periode geschreven als die van het debuut, alleen lijkt het erop dat de beste van het stel al waren opgeëist. Je zou dus kunnen spreken van een slap aftreksel, maar in het geval van Strange days zijn dergelijke kwalificaties uit den boze. Hoewel niet zo perfect als The doors, is ook dit album weer vergeven van diezelfde ongrijpbare magie die de Doors tot één de grootste cultbands ooit heeft gemaakt.
Prachtige nummers te over: de titeltrack, met de beroemde beginregel: "Strange days have found us, strange days have tracked us down". Manzarek is weer ouderwets op dreef in dit nummer, alsook in Love me two times, een werkelijk onweerstaanbaar liedje met een briljante orgelsolo. Dan hebben we natuurlijk nog het onheilspellende You're lost little girl, als wilde de zanger het meisje in kwestie nóg banger maken. People are strange en My eyes have seen you zijn de laatste twee meesterwerkjes op het album. Unhappy girl en I can't see your face in my mind zijn erg fijne liedjes maar weten het hoge niveau niet vast te houden.
Eén van de minste momenten op het album is het begin van Moonlight drive, met zijn koddige orgelloopje, waardoor de geweldige spanning die was gecreëerd in het voorafgaande (briljante) Horse latitudes, een demonische invocatie met angstaanjagend dissonant pianospel en een steeds bezetener schreeuwende Morrison (hier werkelijk in zijn favoriete rol als sjamaan),volledig teniet wordt gedaan.
Het klapstuk is When the music's over, de lange afsluiter (en daarmee parallel aan The end op het eerste album). Een briljant orgeldeuntje begint deze lange rit door Morrison's psyche, met zijn typische, metafysische teksten ("Cancel my subscription to the ressurection", "Before I sink into the big sleep, I want to hear the scream of the butterfly"). Heel geduldig en toegewijd wordt Morrison door zijn band begeleid naar de onvermijdelijke climax. Het nummer culmineert met de onsterfelijke tekst: "We want the world and we want it.... Now... Now?.... NOW!!!"
Strange days heeft trouwens ook een fantastische hoes, een prachtige voorstelling van een groepje circusartiesten op straat, die erg mooi aansluit bij de albumtitel.
Jammergenoeg heeft dit geweldige album (ook in mijn beleving) altijd in de schaduw moeten staan van het debuut. Toch is het iedere keer weer een blij weerzien. 4,5/5
Door het succes van de single Light my fire zagen de Doors kans om nog in hetzelfde jaar een vervolg op te nemen voor hun debuut. Strange days was het resultaat, een album dat grotendeels de opzet van dat debuut kopieerde. De meeste nummers op het album waren dan ook al in dezelfde periode geschreven als die van het debuut, alleen lijkt het erop dat de beste van het stel al waren opgeëist. Je zou dus kunnen spreken van een slap aftreksel, maar in het geval van Strange days zijn dergelijke kwalificaties uit den boze. Hoewel niet zo perfect als The doors, is ook dit album weer vergeven van diezelfde ongrijpbare magie die de Doors tot één de grootste cultbands ooit heeft gemaakt.
Prachtige nummers te over: de titeltrack, met de beroemde beginregel: "Strange days have found us, strange days have tracked us down". Manzarek is weer ouderwets op dreef in dit nummer, alsook in Love me two times, een werkelijk onweerstaanbaar liedje met een briljante orgelsolo. Dan hebben we natuurlijk nog het onheilspellende You're lost little girl, als wilde de zanger het meisje in kwestie nóg banger maken. People are strange en My eyes have seen you zijn de laatste twee meesterwerkjes op het album. Unhappy girl en I can't see your face in my mind zijn erg fijne liedjes maar weten het hoge niveau niet vast te houden.
Eén van de minste momenten op het album is het begin van Moonlight drive, met zijn koddige orgelloopje, waardoor de geweldige spanning die was gecreëerd in het voorafgaande (briljante) Horse latitudes, een demonische invocatie met angstaanjagend dissonant pianospel en een steeds bezetener schreeuwende Morrison (hier werkelijk in zijn favoriete rol als sjamaan),volledig teniet wordt gedaan.
Het klapstuk is When the music's over, de lange afsluiter (en daarmee parallel aan The end op het eerste album). Een briljant orgeldeuntje begint deze lange rit door Morrison's psyche, met zijn typische, metafysische teksten ("Cancel my subscription to the ressurection", "Before I sink into the big sleep, I want to hear the scream of the butterfly"). Heel geduldig en toegewijd wordt Morrison door zijn band begeleid naar de onvermijdelijke climax. Het nummer culmineert met de onsterfelijke tekst: "We want the world and we want it.... Now... Now?.... NOW!!!"
Strange days heeft trouwens ook een fantastische hoes, een prachtige voorstelling van een groepje circusartiesten op straat, die erg mooi aansluit bij de albumtitel.
Jammergenoeg heeft dit geweldige album (ook in mijn beleving) altijd in de schaduw moeten staan van het debuut. Toch is het iedere keer weer een blij weerzien. 4,5/5
Wat een prachtige album bespreking , Paalhaas .
geweldig .
0
yoeridedeygere
geplaatst: 11 augustus 2007, 08:26 uur
Jim Morrison wilde de band niet meer op foto op de hoes... alhoewel het op al de albums er na ze wel weer op de hoes stonden
0
DonDijk
geplaatst: 5 september 2007, 12:30 uur
Heerlijke -bij tijd en wijle freaky- cd waar inderdaad de hoes ook aan meewerkt. Vind hem (nog) niet zo stormachtig als hun debuut waarbij ik eigenlijk na 1 luisterbeurt al omver werd geblazen. (en dat is goed, 
)
Paalhaas' recensie
)Paalhaas' recensie
0
jean maurice
geplaatst: 15 september 2007, 17:57 uur
The Doors hebben eigenlijk geen slecht album gemaakt, maar dit album en het debuut samen met LA Woman blijven toch mijn favoriet, dit is inderdaad een hele mooie trip uit de late sixties en ongelofelijk invloedrijk is deze muziek geweest op de latere new wave
0
geplaatst: 15 september 2007, 18:01 uur
Ik hoor er niet veel van terug in de latere new wave, maar een grootse plaat is dit zeker! En voor die tijd een buitengewoon donkere sound en ditto teksten. Geen enkele doorsplaat kan hieraan tippen.
0
geplaatst: 4 oktober 2007, 21:15 uur
Vandaag weer 's geluisterd, maar ik kan er niet echt bij, deze plaat. Het is allemaal niet slecht (mijn 3,5 blijft staan, al is het een krappe), maar ik mis een beetje de overtuigingskracht in de dramatiek. Hoe getormenteerder de voordracht, hoe beter, volgens mij...
0
Feeder
geplaatst: 4 oktober 2007, 23:27 uur
Staat voor mij op gelijke hoogte met hun debuut. De betere cd eruit halen is een onmogelijke opgave. 'The Doors' heeft de beste songs maar deze 'Strange days' heeft de beste sfeer. Het zijn hoe dan ook 2 van de beste albums die ik ooit gehoord heb en ik zal ze hopelijk nog lang mogen koesteren.
0
geplaatst: 4 oktober 2007, 23:55 uur
En dat getormenteerd zal me verder worst wezen.. bij mijn weten was Morrison net zo getormenteerd hier als bij het debuut, namelijk amper (tenzij je miskend dichter als getormenteerd beschouwd). De sfeer op deze plaat is echter donkerder en psychedelischer en intrigeerd me meer dan de sfeer op het debuut. Qua composities ontlopen ze elkaar weinig verder, dus voor mij blijft dit hun sterkste.
* denotes required fields.