Feist - Metals (2011)

De climax van Undiscovered First is zooo verslavend

De eerste vier songs zijn buitengewoon goed en pakkend, net als de laatste acht.

Staat 'The Circle Married the Line' gewoon niet op elke versie?

Dat denk ik ook. Wat een gemis zou het zijn als dat nummer zou ontbreken
Bij mij ontbreekt 'Woe Be', maar naar het schijnt mis ik dan niets.

In de iTunesstore is nog een extra track 'Pine Moon'...

Metals poogt artistieker te klinken dan z'n voorgangers.
Voor mijn oren gaat dat te veel ten kosten van het luisterplezier.
De sombere en kale instrumentie helpen ook niet erg mee om een positief gevoel over te houden
aan een klein uur Feist anno 2011.
Samenvatting: A Wrong Wind over a Bittersweet Graveyard.

Caught A Long Wind.....wauw! Betoverend mooi!

Helemaal fan-tas-ties dit album van Feist. Was The Reminder (voor mij) bij vlagen Geniaal, dit hele album staat als een huis. Spannend, beetje duister, beetje spannend, minder mainstream, ze gaat de goede kant op. A commotion, Undiscovered First, The Bad In Eachother, How Come You Never Go There schreeuwen om een re-run re-run re-run. RE-RUN. Daarbij helpt ook nog haar live thé hebben gezien (in Brussel, dat dan weer wel). Damn. weer een verslaving erbij. En een zware dikke top tien notering voor mijn jaarlijstje.

en idd. the tracklist staat een beetje door elkaar. ze speelde live ook Pine Moon, ik dacht al waarom staat ie niet op de CD? Had ik die gemist?

Pine Moon is een iTunes only bonustrack. Er is ook nog een Amazon-only bonustrack, Woe Be.

Hier staat wel The Circle Married the Line aangegeven als bonustrack, maar ik dacht dat die op alle versies stond?

edit: dat van Pine Moon stond een paar berichten hierboven ook al...

Erg sterke plaat van Feist. Er staan enkele nummers op die erg aan PJ Harvey doen denken, maar toch heeft zij meer dan genoeg eigen smoel. Feist speelt hier met verschillende genres, gaande van pop over folk naar jazz. Gevarieerde plaat dus, die niet gauw gaat vervelen.

Anti-Pioneer is echt een geweldig nummer... Haar stem, gevoel en ritme vanaf 2:48 is echt om goosebumps te krijgen!

Van 4 naar 4,5!

Die staat inderdaad op de reguliere versie.

Vond ik Reminder een fijn plaatje, dit is toch wel een treedje hoger en een album die ik zelf in huis wil halen...op vinyl wel te verstaan. Prachtige sfeertekeningen omlijst met die mooie stem van haar. Het zou zo maar eens kunnen dat dit haar mooiste tot nu toe is. Ik houd er wel van als albums mij prikkelen en uitnodigen na afloop om weer van voor af aan te gaan luisteren. PJ Harvey is een verwijzing die ik wel kan volgen, lijntjes van Kate hoor ik er ook wel in terug, maar ze heeft genoeg eigens in huis.

Super live versie van "How come you never go there"!

Heerlijke bombast, ik durf bijna te zeggen dat deze versie beter is dan deze op het album....

YouTube - Feist - How Come You Never Go There (Live on Letterman 10-04-2011) [HD 1080p]

De zang doet me denken aan de zang van PJ Harvey. De muziek doet me denken aan de muziek van PJ Harvey. En toch is Feist op en top Feist. Deze Canadese zangeres, Leslie Feist heet ze voluit, kruist pas voor het eerst mijn pad, met haar vierde, ‘Metals’. En het bevalt me ten zeerste; Feist maakt muziek die niet in één bepaalde categorie in te delen valt, zij haalt uit verschillende stijlen haar inspiratie, en heeft uit die klei 11 nummers geboetseerd, soms groots, soms klein.

De variatie van dit album is een sterkhouder, zeker weten. Feist laat horen dat ze heel wat aankan, niet alleen met haar stem, maar ook gewoonweg als songschrijfster. Ik weet nu niet of zij ook helemaal verantwoordelijk is voor de muziek zelve, ik ga er van uit dat dit het geval is, maar hoe dan ook, die muziek zit goed. Meer dan goed, zelfs. Moeiteloos wordt er van bombast overgeschakeld op intimiteit. ‘Graveyard’ is daar een treffend voorbeeld van.

De basis van deze plaat ligt wel in de folkmuziek, denk ik, maar daarbuiten heeft Feist ook inspiratie geput uit andere traditionele muziekgenres, zoals jazz. Dat laat zich het prominentst horen op ‘Anti-Pioneer’, mijn favoriete song op deze plaat. Het nummer lijkt op het eerste gehoor maar wat te zwalpen en te sudderen, maar het is niets minder dan een, jawel, rustig nummer, met een akelig grote spanningsboog.

Andere sterkhouders zijn ‘Undiscovered First’, dat een aantal ijzersterke wendingen kent, het aanstekelijke ‘How Come You Never Go There?’ en het majestueuze, op mooie pianoklanken drijvende en zichzelf door middel van weifelende strijkers ontspinnende ‘Caught a Long Wind’. Buiten dit laatste nummer staan er nog enkele mooie rustpunten op, waaronder de afsluiter. ‘A Commotion’ is dan weer zo nerveus als de pest.

Deze Feist tapt uit verscheidene vaatjes, en doet dat bijna altijd vlekkeloos. Haar andere platen zou ik ook eens moeten gaan beluisteren, temeer ik haar origineel van ‘The Limit to Your Love’ vele malen beter vind dan de versie van James Blake, en die is al vrij goed. Feist heeft er met mij al een tijdje een fan bij, maar het heeft toch nog heel lang geduurd vooraleer ik iets nuttigs kwijt kon over het album. Dat is er nu dan toch van gekomen, en dan hangen we daar maar meteen een score aan vast:

4 sterren

Op welke manier doet haar zang en muziek je aan die van PJ Harvey denken? Ik hoor dat niet echt eigenlijk. Ben wel benieuwd of je het toe kan lichten.

Zelf heb ik dit album maar weinig gedraaid, terwijl ik echt verkocht was aan haar vorige. Door jouw review kom ik tot de conclusie dat ik hem maar weer wat vaker op moet zetten de komende tijd.

Ik zal proberen het toe te lichten, Herman.

Zoals gezegd, de zang doet me denken aan PJ Harvey, terwijl het uiteraard helemaal niet hetzelfde klinkt. Maar bij mij kwam de naam PJ Harvey in me op, omdat Feist ook soms klinkt als een onschuldig engeltje met een iel stemgeluid, dat toch ook erg snedig uit de hoek kan komen. Net als Polly Jean, weet Leslie Feist zich in allerlei vermommingen te persen, zij het subtiel, want je hoort haar er toch duidelijk in terug. Dat heeft ze wat mij betreft een beetje gemeen met PJ Harvey, en daarom moet ik vaak aan haar denken tijdens het luisteren naar deze dame. Daarnaast heb je nog wel enkele vagere redenen, maar die hebben niet zo'n groot aandeel in mijn ervaring. Daar betreft het vooral het gevoel, maar dat is moeilijker uit te leggen.

Leuk dat je 'm nog eens gaat draaien in ieder geval!

Ik grijp toch met enige regelmaat terug naar deze plaat en vind het ondertussen ook by far de sterkste van Feist. Haar manier van zingen trok me altijd wel, maar door de vorige platen werd ik echt een stuk minder gepakt. Er staan hier nummers op van een belachelijk hoog niveau, waar toch vooral How Come You Never Go There een afspiegeling lijkt van de gehele plaat: een prachtige mix tussen rauwheid, subtiliteit en intensiteit. Het enige wat er niet in terug komt, zijn de uitbarstingen van nummers als Graveyard en the Undiscovered First.

Ja, ik ben wel onder de indruk van deze plaat.

Mij doet de zang (of de manier van zingen) af en toe denken aan Carla Torgerson van The Walkabouts. En in de afsluiter Get It Wrong Get It Right even heel erg aan Joni Mitchell. Geen verkeerde namen dus Leslie Feist hoeft die invloeden wat mij betreft niet te verbergen.

Opmerkelijk dat "Cicadas and Gulls" helemaal onderaan staat in het overzicht van favoriete tracks. Wat een schitterend nummer, echt een pareltje.

Zonet weer eens Metals opgezet; blijft een prachtige plaat. Het is nu al wel lang stil ik deze zangeres. Ik hoop dat ze zit te broeden op een mooie opvolger voor deze

Die eerste track vind ik echt mooi hoe de country-roots achtige sound ineens veranderd in rustige violen met een trompetje op de achtergrond...of whatever blaasinstrument het is (sorry kan 1 niet van ander onderscheiden). De zang is mysterieus, eerlijk gezegd let ik niet eens meer op wat ze zingt.

Graveyard heeft eigenlijk een vrij kale productie maar het klinkt toch divers mede door de piano die opduikt en weer vertrekt. Na de break met de trompetten, vind ik het eigenlijk een beetje zonde om deze track zo te eindigen.
Op deze track zingt Feist veel diverser dan op de vorige track. Ik denk dat het de kracht van de plaat is dat ze weet wanneer ze diverser zingt het instrumentale deel niet te druk moet zijn en andersom, daardoor blijven alle nummers een genot om naar te luisteren.

Caught A Long Wind is een van mijn favoriete tracks op dit album. Soort van rustige balad met hele mooie zang en rustige piano. Anti-Pioneer is de nummer 2., vooral het instrumentale deel.

A Commotion is een standaard skip moment voor mij, veels te druk en irritante zang.
Bittersweet Melodies vind ik ook een gedrocht.
Undiscovered First ook een skip moment, instrumenten zijn irritant.

Gelukkig wordt het bij Cicadas And Gulls weer heel mooi.

Ontzettend goede herinneringen aan deze.

Alleen in de trein op weg naar Melbourne om daar een weekje te vertoeven, luisterend naar Feist kijk ik naar buiten en geniet ik van het gevoel van vrijheid dat ik ineens besef.