Crosby, Stills & Nash - Daylight Again (1982)

Net zoals bij de vorige CSN(Y) albums valt er weinig aan te merken aan deze plaat. Het moet wel even gezegd dat niet elk nummer even goed is, maar echt mindere nummers zijn gelukkig niet aanwezig. Hoogtepunten zijn 'Turn Your Back On Love', 'Wasted On The Way', 'Southern Cross', 'Daylight Again' en vooral de twee onwijs mooie songs 'Song For Susan' en 'Delta'. Aanrader. 4/5

Dit is een best goed album. Alle 3 zetten ze mooie zanglijnen neer, en de harmonieen zijn zoals gewoonlijk schitterend. Stephen Stills zorgt verder voor mooi gitaarwerk. Nadeel is dat ik toch af en toe wat van die typische 80 sound hoor, ook is het soms net een beetje over the top wat betreft de zang. Waardoor het soms een beetje 'gay' (ja kon het niet anders omschrijven ) klinkt. Maar al met al een alleraardigst album

Heb ook nooit iets tegen de cd gehad. Ik heb wel eens gehoord dat Crosby te stoned was voor degelijke opnames, maar goed hij is uiteindelijk toch te horen en Delta mocht er best zijn. Ik was destijds (en daarom nog) eigenlijk ook gecharmeerd van de hoes, blauw en paars gefluordiseerde kleuren, ik kon er een tijd naar kijken. Wel een beetje traag en het had ook wel wat steviger gekund allemaal. Voor de rest typisch CS&N, dus daar zul je je geen buil aan vallen.

Dit album begon als een Stills/Nash project, met vocale hulp van ex-Eagle Timothy B Schmidt en Art Garfunkel - Crosby was al te ver heen op zijn drugsreis. Maar de platenmaatschappij zette SN onder druk en uiteindelijk kwam C er toch weer bij, hoewel hij er ondervertegenwoordigd is - Crosby's enige bijdrage was Delta, en dat nummer werd er voor de volledigheid een beetje tussengezet om het een beetje CSN te maken.
Het titelnummer is geloof ik eigenlijk van de grappige combinatie Stills, Nash & Garfunkel.

Ondanks dat alles, een vrij sterk album gezien de omstandigheden ... ik geef 'm een 3.5 ...

Klopt, het was eigenlijk een Stills-Nash Band album geweest. Behalve zijn achtergrondzang op de meeste nummers, doet Crosby naast 'Delta' ook de leadzang op 'Might As Well Have A Good Time' - ook een mooi nummer trouwens.

Helemaal mee eens. Wil er alleen nog aan toe voegen dat ik Since I met You niks vind. Met name de vocalen bij het refrein zijn over the top.

Helaas is er na dit album door de heren (zowel gezamenlijk met of zonder Young als solo) geen werk meer uitgebracht dat echt de moeite waard is.

Dit is gewoon niet waar. Er is misschien niet altijd even aardig gemusiceerd, maar er is de afgelopen 25 jaar echt nog wel acceptabele tot zeer goede muziek gemaakt in alle varianten die je noemt.

Smaken verschillen.

Ken je After the Storm als ik vragen mag? Zo niet, dan zou ik je die aanraden. Die zit wat mij betreft toch wel minstens op hetzelfde niveau als Daylight Again.

Ik ken After the Storm maar ben niet onder de indruk van dit album. Misschien ben ik wel, gelet op hun fantastische output in de jaren 70, te kritisch over hun latere werk.

Vanwege de schoonheid van Delta toch maar een halfje meer geven.

Ik heb zojuist het cassettebandje waar After the Storm op staat van zolder gehaald en beluisterd. Ik moet mijn eerder oordeel toch bijstellen. Hoewel deze het nivo van Daylight Again en Allies niet haalt, is het toch een verdomd aardig album. 3*

Wij hebben nog hele voorraden prachtig werk en suggesties in de aanbieding. Wil je het horen?

[quote="musicianWij hebben nog hele voorraden prachtig werk en suggesties in de aanbieding. Wil je het horen?[/quote]

Bedankt voor het aanbod maar op 4 à 5 albums na ben ik bekend met het werk van CSN&Y in alle samenstellingen.

Op kant 2 daalt het niveau behoorlijk, alleen Song for Susan en Might As Well Have a Good time zijn te pruimen. Kant 1 is minstens net zo goed als CSN, met absoluut hoogtepunt Crosby's Delta, dat het gemiddelde behoorlijk omhoog trekt.

Lekkere cd, mooie zang. luistert lekker weg.

Heb een bootleg met sessies (herfst 1981) voor dit album van gevonden. Stills en Nash, vaak zonder vocals. Wat een creatieve bloedarmoede zeg. Slechte songs vol met typische Stills clichés (aanzwengelende orgeltjes, zwakke latin-ritmes, wat nietszeggend gitaargepingel). De songs hebben niet eens pakkende riffs, geen creatieve overgangen en absoluut geen eigen smoelwerk. Het klinkt alsof Stills in vijf minuten iets in elkaar heeft geknutseld. Echt zielloos. 'Dear Mr. Fantasy' zit er deze keer bij in een versie van 14 minuten.

Je krijgt haast het idee dat je elke keer naar hetzelfde nummer zit te luisteren. Het zou me niets verbazen als ze echt niet veel meer degelijk werk dan de oorspronkelijke elf nummers hadden. Eerder werk (bijv. 'Right Between the Eyes') had niet echt op dit album gepast.

Als je dit hoort is het eigenlijk verbazingwekkend dat het album nog zo goed in orde is.

Het uiteindelijke resultaat is natuurlijk wel datgene wat telt. Je ziet bij die Demos ook: er wordt alleen op cd gezet wat de heren nog acceptabel vinden. En ik vind ook wel dat ze die creatieve vrijheid moeten krijgen: what you see is what you get...

Heerlijke plaat, luistert ontspannen een end weg, heb de vinyl versie en deze na een (misschien wel )20 tal jaren weer eens opgezet.

Ik had toen de gewoonte om de recensies uit te knippen en deze bij de plaat te bewaren, zo ook van deze.

Eeen zinsnede uit de recensie van oor destijds<<< het uiterlijk mag dan wel geknaagd hebben aan deze bejaarde hippies>>> let wel het was 1982, nu in 2013 zijn ze er nog steeds en treden nog regelmatig op, of het artistiek verantwoord is is niet van belang.

De recensie was overigens redelijk positief, maar vond het leuk te lezen dat in begin jaren tachtig muzikanten van boven de 30 als oude lullen werden gezien.

Dat was toen inderdaad de trend, althans, daar leek het op als je de zich serieus nemende muziekjournalisten mocht geloven.
Zij wilden uiteraard alleen ruim baan voor hun favoriete muzikanten van de dag (die zich verzetten tegen deze muziek) en dan paste het niet om CS&N goed te vinden. Je mag nog blij zijn dat ze waarschijnlijk knarssetandend positief waren, meestal werd het afgebrand.

Wat een bullshit eigenlijk. Het eerste album van het trio kwam uit 1969, Daylight again was pas van 13 jaar later. En als je dan ziet wat er allemaal in de tussentijd is gebeurd.

Zeker, CS&N (en hun hele generatie) was in 1982 afgeschreven ten faveure van de elektrohoppers van de dag. Bespottelijk. Het waren nog kerngezonde dertigers. Nu moet ik wel zeggen dat CSN&Y zich al wel een tijdje wat ouwelijk gedroegen. Dat was al zo Op Déja Vu. De heren waren aan het bespiegelen geslagen, kat op schoot. (Our House).

Crosby en Stills kerngezond in 1982? Die twee misbruikten e.e.a. al meer dan tien jaar in grote hoeveelheden. Crosby is niet voor niets minimaal aanwezig op dit album.

Ik ben dan eigenlijk vooral benieuwd naar hoe de productie ontvangen werd. Fans die van de sound van het debuut houden, zullen toch ook wel hun voorzichtige bedenkingen hebben gehad bij de productie van Daylight Again? Dat zou kant A meteen een stuk beter maken. Op kant B staat uiteindelijk toch te veel zwak materiaal.

Enkele quots << het drietal zingt als vanouds met hun direct herkenbare close harmony de sterren van de hemel>>><<<< Daylight again is niet meer van vandaag, maar als het ouderwets klint, als bv Wasted on the way is dat niet langer van belang>>>>>>

Kortom het werd gezien als een ouderwets goed album, iets waar ik me direct bij aanluit.

Het kan wel zijn dat de heren toen al ruim tien jaar grote hoeveelheden van wat dan ook gebruikten, als je de reactie leest bij Deja vu, met daarin een recensie van het concert dat de heren op 13 juli jl op bospop gaven, teken ik er direct voor dat ik op mijn 70 ste met zoveel passie mijn beroep nog kan uitoefenen.

Ik bedoelde het hier een tikkeltje ironisch, gezien de reputatie. Een paar jaar later raakte Crosby pas echt in de problemen. In de cel voor drugsbezit en verboden wapenbezit (was hij geen pacifist?), erg veel geluk gehad met latere vrijspraak. Kort daarop een levertransplantatie (niet vanwege de ranja) en geestelijk labiel. Ik bewonder Crosby wel om zijn talent, maar ik kan me ook voorstellen dat begin jaren '80 de opinie wat tegen begon te werken. En begrijpelijk. Het hippiesprookje was voorbij.

Toch wel een heel aardige plaat, dit album. Ik kocht hem op vinyl. Nog steeds fraaie harmonie-zang. Het drietal was minder de weg kwijt dan Neil Young op dat moment, die met Trans niet zijn sterkste plaat maakte. Wasted On The Way draaide ik erg veel in mijn radioshow op de regionale radiopiraat. Door die activiteiten ben ik ook al mijn elpees kwijtgeraakt,waaronder deze, die ik nu even laat voor wat het is. Over verslavingen gesproken.

Neil Young had het begin jaren 80 op persoonlijk gebied heel erg lastig. Al zijn tijd ging uit naar zijn zoon Ben. Dat valt niet zo heel erg op, omdat er nog wel platen verschenen, maar in de periode 1979 t/m 1982 heeft hij slechts twee keer opgetreden.

En dan vind ik het toch wel tekenend dat er in de jaren 80 uiteindelijk meer van NY verschijnt dan van CSN, die ook nog eens met zijn drieën zijn. Neil Young was zichzelf opnieuw aan het uitvinden, en dat ging met vallen en opstaan, maar het was in ieder gewaagder en unieker dan wat CSN aan het doen was. Daylight Again is eigenlijk een gemoderniseerde herhalingsoefening, alleen zat er vroeger hooguit één misser tussen.

'Wasted on the Way' is wat dat betreft ook maar een leugen. Zingen over hoe zonde het is van de verspilde tijd en dat die tijd ingehaald moet worden, terwijl er vervolgens in de komende dertig jaar slechts sporadisch muziek verschijnt. Los daarvan een goed nummer, maar de tekst is niet serieus te nemen.

Je hebt gelijk. Hun leven was op dat moment niet op orde, maar ze doen hier alsof ze die tijd achter zich gelaten hebben. Niets bleek minder waar. Denk ook aan de blamage op Live Aid.

Neil Young vond ik erg sterk en origineel terugkomen met Old Ways in 1985.

De jaren '80 waren voor een aantal artiesten niet de meest memorabele.

De productie was veelal verschrikkelijk, het aantal albums dat werd gemaakt lag vaak veel lager dan wat we gewend waren in de jaren '70, de inspiratie en het idealisme leken weg en er werd of op veilig gevaren, alles ingezet op commercie of er werd wild geëxperimenteerd. Of misschien waren ze wel gewoon de weg kwijt.
Zo slecht als in de jaren '80, inclusief het in mijn ogen verschrikkelijke Old Ways, heeft Neil Young ook nooit meer gepresteerd, als je het op decennium afrekent.

Misschien werden de artiesten die succesvol waren in de jaren '60, of die hun roots in die jaren hadden liggen, wel gemakzuchtig: alles dat werd uitgebracht wist z'n weg naar de platenverkopers gemakkelijk te vinden. De jaren '90 luidden een voorzichtig herstel in en het aardige is dat veel van die (inmiddels) oudere artiesten anno nu juist behoorlijk op dreef zijn.

David Crosby wil ik graag nog wel eens z'n huid volschelden vanwege zijn gebrek aan daadkracht, afgerekend op het aantal albums dat hij (al dan niet met anderen) daadwerkelijk heeft uitgebracht.
Ja, gebrek aan daadkracht door drugs, alcohol, verboden wapenbezit en gevangenisstraf.

Hij heeft overigens meestal wel fatsoenlijke albums uitgebracht en veelal goede nummers aan collectieve albums bijgedragen. Maar één van zijn hoogtepunten, na zijn Byrds periode en de eerste vijf jaar solo en met CS&N(&Y), is Crosby & Nash geweest. Uit 2004 wel te verstaan.

Daar zit dan 30 jaar tussen.

Daylight Again is dan nog niet eens het slechtste album van CS&N maar inderdaad: Crosby was veel te stoned om een volwaardige inbreng te kunnen leveren. Volgens mij heeft hij alleen het prachtige Delta geschreven. Die Daylight again dvd laat zien dat het live niet al te best was.

Echt zonde van de verspilde jaren, bij het grote talent David Crosby kunnen mij hierover de tranen in de ogen springen. Maar het is niet anders.

Klopt, 'Might as Well Have a Good Time' heeft David Crosby niet zelf geschreven. Het 'marketingwise' inzetten van David Crosby is een trucje waar je toch wel gemakkelijk doorheen prikt. Zet Stephen Stills, Graham Nash, Timothy B. Schmit en Art Garfunkel (plus een dikke productie) bij elkaar en je hebt uitstekende close-harmonies. Toch hoor je wel dat Crosby ontbreekt of dat hij er een beetje tussen geplakt is (omgekeerd ook op 'Might as Well Have a Good Time').

Dat geeft Daylight Again in combinatie met de productie een klinischer geluid dan CSN eerder had. En met alle respect voor Schmidt en Garfunkel, maar met Crosby klinkt CSN beter.

Crosby had eigenlijk meer talent dan Stills en Nash en in ieder geval een veel originelere stijl dan Neil Young. Zijn output afzetten tegen zijn talent schrijnt daarom inderdaad enorm.

Als Eagles adept ben ik dol op harmony vocalen en dat is bij dit album prima verzorgd.
Mij bekroop eveneens het gevoel dat dit een Stills/Nash project was gezien de geringe bijdrage van Crosby.
Doodzonde want Crosby heeft een prachtige stem, hoewel de vocale bijdrage van Schmit & Garfunkel dik in orde is.
Since I Met You vind ik een misser op dit album, de rest is goed, zeg maar genietbaar

Dat was het ook, totdat de platenmaatschappij hen verplichte Crosby mee te laten doen. Die bracht toen twee nummers in die hij voor een geannuleerd album in 1980 had opgenomen. Daar werden de stemmen van Stills en Nash overheen gezet. Verder draagt Crosby weinig bij, de harmonieën zijn bijvoorbeeld van Timothy B. Schmitt En Art Garfunkel.