Alice Cooper - Welcome 2 My Nightmare (2011)

Leuk, nooit geweten dat Alice mee deed bij de Amerikaanse versie van Hole in the Wall.

Ben erg benieuwd naar deze nieuwe. Inmiddels heeft hij 1 nummer al live gespeeld: I'll Bite Your Face Off. Best een lekker nummer, een pakkend riff en leuk gitaarwerk.

Alice Cooper - Live 2011 Download Festival - I'll Bite Your Face Off (Pro Shot) - YouTube

Op Amazon zijn geluidssamples te horen van alle nummers. Klinkt veelbelovend. Pakt me meer dan "Along Came A Spider". Deze ga ik dan ook zeker meteen aanschaffen, terwijl ik dat gevoel bij ACAS niet direct had..

Tja hoe gaat dit uitpakken. Ik ben een groot fan van deel 1, dus dit is zoiezo verplichte kost. Ben benieuwd.

Als gigantische Alice-fan (lees: Alice-freak) kijk ik hier natuurlijk naar uit! En heb dan meteen ook maar de fanpack besteld. Al ben ik weer echt pissed dat er zoveel verschillende versies ervan bestaan. Je kunt ze allemaal naar hartelust eens bekijken op http://www.alicecooper.com .

Verder speelt ook Orianthi mee in de band voor de W2MN tour (nog niet op het album)! Daar ben ik ook benieuwd naar, want ik heb een dubbel gevoel over haar intrede. Aan de ene kant is het wel een vrij goede gitariste die haar mannetje kan staan als 'axe-woman'. Maar aan de andere kant zie ik haar met haar wuivende blonde lokken echt niet passen in het Alice Cooper plaatje. Maar zoals gezegd, ik ben heel benieuwd naar wat het geven zal.

Een blondje op het podium vraagt er om om vermoord te worden door Alice. In mijn 'beeld' van Alice moet daar een ruige rockband staan, geen blonde meid. Maar goed.. ik ga er vanuit dat Cooper weet wat hij doet.

Wat dit album betreft:

I Am Made Of You
Begint met het bekende riedeltje van Steven, gaat daarna over in een mooie ballad. Gebruik van auto-tune op Cooper's stem (het "Cher"-effect). Het is even wennen, maar past wel bij dit nummer.

Caffeine
Stevige rocker, geschreven door een lid van Buckcherry. Alice wordt 's nachts lastig gevallen ("every night they come for me"), maar met caffeine blijft hij wakker. Catchy refreintje.

The Nightmare Returns
"I won't go to sleep because it's crazy, what happens to me in the night" - korte inleiding op de nachtmerrie. Ook hier keert het riedeltje van "Steven" weer terug, gevolgd door een kort instrumentaal intermezzo.

A Runaway Train
Alice voert de snelheid wat op met deze snelle rocker. Simpel akkoordenschema (A-G-D), maar met wat smakelijk gitaarwerk komt Cooper er mee weg. "I'm sleeping in the graveyard, on the wrong side of the dirt". Eindigt met het geluid van een botsing - waarschijnlijk verongelukt de trein. Op de achtergrond hoor je iemand jennen.

Last Man On Earth
Muzikaal echo's van Some Folks van de eerste Nightmare. Swingt. "I don't know why my world came crashing down, I just woke up in lonely town. Een trombone, een viool en banjo vergezellen Cooper op deze wandeling door een verlaten stadje. Hij kan alles doen en laten wat hij wil, want "there ain't no one to bother me".

The Congegration
Een stampende rocker, waarin Cooper bij vlagen klinkt als Liam Gallagher. Ook muzikaal zou dit nummer niet misstaan hebben op "Morning Glory?" van Oasis. Welcome to the congregation, I hope we meet your expectation. Een gesproken gedeelte volgt, deze keer niet Vincent Price. Het nummer eindigt met een voorzichtig: "Excuse me, Sir. Is there a bathroom here?"

I'll Bite Your Face Off
De single, stevig geïnspireerd door jaren '70 Stones.

Disco Bloodbath Boogie Fever
Zoals de titel al zegt: een disco-nummer. Een beetje de "I Was Made For Lovin' You" van Alice. Een macaber mannenkoor galmt mee, terwijl Cooper zingt: "Bodies here, bodies there, piles of bodies everywhere. On the chairs, on the door, Disco bloodbath on the floor".

Ghouls Gone Wild
Heerlijke jaren '70 rocker, is een verre achterneef van "Summertime Blues" van Eddie Cochran. "We're getting kinda hungry and we came here for a bite". Het refrein blijft meteen in je hoofd zitten. Mijn favoriet van de plaat!

Something To Remember Me By
Volgens Cooper een van de beste nummers. Het is een ballad. In de coupletten een beetje een 13-in-een-dozijn ballade, met een opbouw naar een groots refrein. I just want to give you something to remember me by. Aardig nummer.

When Hell Comes Home
Een wat donkerder nummer, volgens mij van een oude demo van Michael Bruce (Alice Cooper Group). Een terugkerend riff, terwijl Cooper in een sinistere stem zingt. Gaat over huiselijk geweld - vader slaat moeder. "Mommy hides her bruises all the time. She always makes excuses, but I know that she's lying. Mommy she's that everything is fine. Cooper "is tired of being afraid" en besluit er wat aan te gaan doen. "Daddy's gonna get a big surprise".

What Baby Wants
Rock meets pop, hier zingt Ke$ha op mee. De zanglijn in de coupletten doet me een klein beetje denken aan de zanglijn van "Seven Nation Army". "You've got razorblades instead of teeth". Ze gaan elkaar romantisch te lijf, maar Cooper sneert: "Baby, I've seen worse than that".

I Gotta Get Out Of Here
Klokkengelui opent deze laid-back feeling good track. Simpel akkoordenschema weer (C-G-D) , maar goed, Cooper weet het zo te verpakken dat hij er mee weg komt. Zoals de titel al aangeeft, Cooper wil weg uit de nachtmerrie. "I wanna know how this nightmare ends / Somebody please wake me up and get me out of this place". De auto-tune maakt zijn opwachting weer in het achtergrondkoortje, dat citeert uit Bruno Mars' "Grenade" of KISS' 'Say Yeah". Halverwege het nummer komt een koor uit de lucht vallen, dat zingt: "What part of Dead don't you get?". Heerlijk catchy, Cooper stribbelt tegen: "That's a little drastic don't you think?" De kerkklokken eindigen het nummer...

Underture
Een prachtig instrumentaal stuk, bestaande uit fragmenten van diverse nummers van deze en de eerste "Welcome To My Nightmare". Van "Years Ago" tot "Ghouls Gone Wild" en van "The Awakening" via "Only Women Bleed" naar "Something To Remember Me By". Erg goed gedaan en een schitterende afsluiter voor dit album.

Deze blaast "Along Came A Spider" wat mij betreft compleet omver. Prima werk van Cooper!!

Ik vind de recensie van Towser over het algemeen zeer accuraat, maar heb toch enkele randbemerkingen:

1. Vermeldenswaard op 'I Am Made Of You' is het knappe, bluesy Snowy White-achtige gitaarwerk. Benieuwd wie dit zou kunnen zijn...

2.De strofen van 'A Runaway Train' zijn m.i. een bewerkte, wat meer up-tempo versie van zijn 'Dance Yourself To Death' uit Flush The Fashion (1980) met daarboven een nieuw refrein en een heel leuke solo die zo uit een nummer van countryster Brad Paisley zou geplukt kunnen zijn.

3. 'Last Man On Earth' moet inderdaad refereren aan 'Some Folks', maar persoonlijk heb ik dat laatste altijd al een overbodig nummer gevonden op de originele WTMN, en deze versie dus ook!

4. Ik had eveneens een sterk Oasis-gevoel bij 'The Congregation', maar het nummer doet me toch ook sterk terugdenken aan ander, ouder Alice Cooperwerk, al ben ik er nog niet uit welk...

5. Ik heb zo mijn bedenkingen bij het 'Disco Bloodbath Boogie Fever'-gedoe: goed geproducet, uiterst grappig, maar het lijkt wel een Kabouter Plop-nummer. Mixed Feelings!

6. We beschikken blijkbaar over dezelfde bagage, want 'Ghouls' is ook in mijn ogen inderdaad een Summertime Blues-doorslagje.

7. 'Something To Remember Me By' is, zoals je terecht stelt het protoype van een tearjerker, maar ik vind dat Cooper in deze niche een beetje onderschat (onbekend) is en al aantal erg knappe ballads op zijn palmares heeft staan, waarvan deze dus het meest recente wapenfeit is. Spijtig dat hij ze zo weinig live speelt; heb jij hem 'How You Gonna See Me Now' ooit op een podium weten brengen?

8. 'When Hell Comes Home' doet mij opnieuw wat verlangen naar de vroegere AC-group met hun niet te evenaren sound (Killer - BDB). Ik heb me al dikwijls afgevraagd wat het resultaat zou zijn mocht de oude AC-groep opnieuw gaan samenwerken, maar dit had ik niet verwacht: een wat donker nummer met een typische Rage Against The Machine-riff, die pas na een aantal beluisteringen zijn echte pracht loslaat. Erg knap gezongen ook. Het einde verwijst wel wat naar de obligate slotakkoorden van de live-uitvoering van 'I'm Eighteen'. Toch één van mijn favorieten op de CD.

9. 'What Baby Wants' vind ik echter dé revelatie van de plaat en ik vrees er ook een beetje voor dat dit het enige nummer is met echte hitpotentie (al hoeft dat niet echt voor een Alice Cooperalbum). Had ik 'Beat It' van Michael Jackson nooit gehoord, dan vond ik dit nummer waarschijnlijk de max, maar nu vind ik dat het er teveel schatplichtig aan is (zelfs het begin van de solo). Misschien als revanche voor het Vincent Price-plagiaat? Ik heb de zijstapjes van Cooper altijd weten te appreciëren, en dit is zeker één van de beste. Top!

10. 'I Gotta Get Outta Here' doet me dan weer terugdenken aan nummers als 'Is Anyone Home', een beetje in de stijl van The Byrds of The Traveling Willburys, alleen krijgt het einde een kanjer van een outtro mee. Typisch Alice: puik werk.

11. Wat de bedoeling van 'The Underture' zou kunnen zijn, is mij een immens raadsel. Ik hoop dat deze potpourri à la James Last ergens als moeilijk toegankelijk verborgen track op de CD komt te staan. Moest ik geen onvoorwaardelijke AC-fan, dan zou ik termen als 'ballast' en 'belachelijk' gebruikt hebben. Zeker geen idee van The Coop zelf, vermoed ik zo.

Ik ben ook wel blij dat ik blijkbaar niet de enige ben die 'Along Came A Spider' zo'n draak vindt (de trailers en de videoclips waren fenomenaal, maar daar bleef het spijtig genoeg bij!) en was wat verontrust wanneer Alice het over een mogelijke opvolger had... Ben ik even blij dat Bob Ezrin blijkbaar van hetzelfde idee was.

En nog even dit: 'De gustibus non disputandum est', maar geef mij toch maar Orianthi: inderdaad een frêle blondine, maar wel eentje uit de Steve Vai-school. Ik vrees (?) ervoor dat Orianthi een categorie hoger speelt dan de te vervangen Damon Johnson.

De gitaarsolo op I Am Made of You komt van Tommy Denander.

Mijn dank. Het verhaal van deze nachtmerrie wordt me, hoe meer ik de plaat beluister, steeds duidelijker.



Nee, vind het inderdaad vreemd waarom hij een van zijn grootste hits nooit live heeft gespeeld. Misschien té persoonlijk voor hem, of het kwam live niet over.. wie weet..



Ik vind "I'll Bite Your Face Off" en zéker "Ghouls Gone Wild" wel hitpotentie hebben.



Ik vind het echt een geweldig nummer. Ik word er vrolijk van.

De nieuwe Alice valt zeker weer in de smaak. Ik werd een beetje huiverig van het electronisch getinte I Am Made of You, maar gelukkig werd die gauw opgevolgd door het nummer Cafeïne, dat iets meer in de smaak viel. Hierna bleef de lijn wat meer constant en neemt Cooper de luisteraar weer mee door een reisje in zijn wereld. Een erg vermakelijke reis voor de Alice Cooper fans kan ik wel zeggen! Zeker weer een aanrader.

Ik ben I Am Made of You nu weer eens aan het beluisteren en het heeft meer weg van moderne pop met van die verschrikkelijke electronisch vervormde stemmen. Al klinkt dit gelukkig wel wat beter. Die piano riffs hebben wel wat.

Heeft hij wel gedaan, tijdens de tour van From the Inside. Dat heette The Strange Case of Alice Cooper, en is zelfs uit op videocassette . Daar speelt hij How You Gonna See Me Now live. Al is inderdaad algemeen geweten dat Cooper How You Gonna See Me Now niet graag live speelt. De precieze reden ontglipt me nu even. En al die recensies van dit album doen me zo verlangen naar de release ! Principieel (en dan zeker bij Alice Cooper) wacht ik liever met luisteren tot ik de artwork en dergelijke in handen heb.

Beste Wyverex, ik weet wel dat Alice 'How You Gonna See Me Now' gebracht heeft in zijn 'Strange Case'-tour, maar dat was in zijn vel-over-been-periode: de man was toen niet capabel om iets deftigs uit zijn strot te krijgen.

Ik heb nog wel een bootleg uit die periode 'Mad House Rock', maar heb die hoogstens 5 keer gedraaid. Telkens ik die videobeelden of CD bekijk/beluister heb ik een soort plaatsvervangende schaamte: Alice, naar adem snakkend na elke vier lettergrepen, meer reciterend dan zingend, en Davey Johnstone als would-be-hardrocker op gitaar: onvoorstelbaar afgrijselijk gebracht (Ik heb trouwens nooit begrepen waarom hij ooit heeft toegelaten dat die Strange Case gecommercialiseerd mocht worden!?)

Ik wou enkel zeggen dat ik hem het nummer hij na zijn voorzichtige come-back (Constrictor - 1986) nooit live heb weten brengen. Is hij trouwens met die 'Strange Case'-tour in Europa Geweest? Ik kan het mij niet herinneren. Soit, hij is al een tijdje terug onder de levenden en ik kijk nog steeds halsreikend uit naar nieuw werk en ik moet zeggen dat deze W2MN zeker de moeite is!

Dat is waar, GuyVV! Hij was misschien wel afgekickt bij From the Inside maar hij hervalde dan toch en hij leek inderdaad niet zo gezond en fris. Maar ik dacht, ik zeg het even, zo weet iedereen dat er toch iets bestaat waar hij How You Gonna See Me Now brengt.

Madhouse Rock was inderdaad geen van zijn beste periodes, maar dan daag ik je uit om In Paris uit '81 (als je die toevallig hebt, of kent) uit te zitten . Daar is hij letterlijk vel over been. En daar heb ik pas echt plaatsvervangende schaamte gevoeld. Maar ik vond het toch leerrijk om te zien want als je dat allemaal bekijkt zie je zo wat er allemaal door zijn hoofd moest afgespeeld hebben. Op zich vind ik het geen slechte zaak dat er daar allemaal beelden van bestaan en dat die zijn uitgebracht.

Met Madhouse Rock is hij niet in Europa geweest. Er waren wel shows gepland (in Londen dacht ik maar dat ben ik niet zeker, allezins in Europa), maar die waren gecancelled.

Alice geeft achtergrond informatie over alle nummers Mooi gemaakt!

Ik wacht trouwens met kopen totdat de fanpack beschikbaar is. Daar staat als bonustrack "Under the Bed" op. Die live-tracks hoeven wat mij betreft niet zo.

Die fanpack is toch al een heel eind beschikbaar? Of wil je hem ipv te bestellen gewoon in de winkel kopen. En die achtergrond info is inderdaad leuk gemaakt .

Yeah, een nieuwe Alice Cooper! Begin nu net aan de luisterbeurt. Wel jammer van die afschuwelijke autotune in het eerste nummer, waarom?!

Naar mijn menig het beste album van Alice Cooper sinds 1975. De terugkeer van Bob Ezrin achter de knoppen heeft goed uitgepakt en enkele kenmerken van de oude Alice zijn weer waarneembaar. Het album is ook erg afwisselend en van constante kwaliteit.

Lastig om een beoordeling te geven nog, er zitten enkele pareltjes tussen. Underture is een prachtige knipoog naar het eerste deel !

Ik vind het wel spijtig en onbegrijpelijk dat 'Under The Bed' niet gewoon op de standaard-CD staat; je merkt gewoon dat het nummer gewoon uit de setlist gesleurd is: tekstueel is het gewoon een nieuw fragment uit de nachtmerrie en met de weerkerende thema's uit 'The Black Widow' en 'Welcome To My Nightmare' (de akoestische gitaarintro) zou het perfect tussen de andere nummers gepast hebben. Er staan trouwens slechtere (of beter: minder goede) nummers op de CD.

Nu ik het album een paar honderd keer beluisterd heb geef ik Von Helsing volmondig gelijk: dit is inderdaad één van de betere Alice Cooper-albums sinds lang!

Na het horen van de openingstrack wist ik niet of ik nu naar de prullenbak moest lopen of de repeat knop aan moest zetten. Ik koos voor de middenweg en deed niks . Bovenstaande uitgebreide analyses hebben me weer binnenboord getrokken en ik ga me hieraan wagen; dat betekend minimaal een paar luisterbeurten (stuk of 5) om het een echte kans te geven. Al heb ik een donkerbruin vermoeden (ook gezien het gemiddelde) dat jullie niet de meest subjectiefste luisteraars zijn

Niks mis mee, enthousiasme over muziek is het mooiste wat er is; zeker als ik over een tijdje terugkom en ik 4 sterren aan onze Alice geef. Inmiddels ben ik al een paar tracks verder en moet zeggen dat het steeds beter wordt; maar of het me ook nachtmerries gaat bezorgen is de vraag. Met Caffeine morgenvroeg in auto wordt ik wel wakker, werkt beter dan echte cafeïne als je het mij vraagt.

Het eerste nummer is eigenlijk een prachtig nummer hoor ik nu, toch wel een beetje jammer van de autotune.

Maakt deze man nog steeds muziek?

Alice is alleen niet zo actief. Dit is namelijk pas zijn 27ste studio album.

Inderdaad, ouwe Alice is lang niet meer zo actief als vroeger . Als hij maar 200 optredens doet in een jaar zal het veel zijn . En het is 'pas' zijn 26e

GEWELDIGE PLAAT! IJzersterke "comeback" na de wat mindere platen Along came a Spider en Dirty Diamonds. Echt fantastisch, luisteren!

Hallo Von Helsing, volgens de credits is de solo op 'I Am Made Of You' van Steve Hunter!

Ik had echt geen flauw idee wat ik te horen zou krijgen, nadat ik het album geheel out of the blue had besteld via Amazon.

De prijzen voor nieuwe cd's liggen zo laag (8 pond 95) dat er een tijd is aangebroken dat je "voor die paar euro" met liefde ook albums aanschaft die normaal niet zo snel in je winkelwagentje zouden liggen.

Ergo, ik heb (behalve wat compilaties) geen enkel album van Alice Cooper en heb verder geen enkele weet van zijn muziek, behalve dan wat hij op single heeft uitgebracht in de periode 1971-1980.

Te laat is het nooit om ergens nog aan te beginnen, is een bekende stelling die ik aanhang.

Helemaal vanuit het niets was de aanschaf overigens niet, ik had, uiteraard, mij eerst op deze pagina ingelezen. En jullie hadden gelijk: een geweldig rockalbum, geheel naar de beste Alice Cooper tradities (wat ik er dan van ken) en misschien zelfs beter dan dat.

Afgezien van de aantrekkelijkheid van de ijzersterke composities en het sterke spel van de muzikanten, viel mij één ding vanaf het begin direkt op: Alice z'n stem.

Om de waarheid te zeggen hoor ik menig oude rocker passeren; zelden hoor ik nog een stem die nog zo dicht bij de originele sound zit als die van Alice Cooper. Zoals het nog klonk in bijvoorbeeld 1973. Laag, hoog, werkelijk geen enkele sleetsheid is te ontdekken. Zou je School's out er tussen plakken valt het alleen op vanwege het gedateerde geluid. Niet vanwege de vocalen.

Dat maakt voor mij dit album tot een prima ontdekking voor 2011, een van de betere platen van het jaar.

Prachtige comeback CD, betrap mezelf erop dat ik hem er toch wel de 3 dagen een keer beluister! Chapeau, Alice! 4.5*

Dat fanpakket is trouwens ook om te smullen: een "School's Out"-pin, een poster, gezichtsmasker, twee bonustracks (w.o. "Under the Bed", die wat mij betreft gewoon op het album had moeten staan) en een superdik magazine. CD is ook prachtig vormgegeven. Echt waar voor je geld.

Het album bevalt me, na een fiks aantal draaibeurten, nog steeds uitstekend. "The Congegration" blijft een ontiegelijk lekkere stamper (met een knipoog naar het "School's Out" drumritme) en ik ben nog steeds helemaal verliefd op "I Gotta Get Outta Here", met die heerlijke Travelling Wilbury's-feel. "Bite Your Face Off" - swingt en raspt als een tierelier.

In een recensie op DaMusic.be wordt "Disco Bloodbath Boogie Fever" omschreven als: "alsof Kim Wilde brutaal verkracht wordt door een kozakkenlegertje"..

Volgens mij gaat deze plaat nog niet snel vervelen.