The Knack - Get The Knack (1979)

Deze plaat is natuurlijk het boegbeeld van de Amerikaanse powerpop, zoals die zo'n beetje evolueerde uit de Amerikaanse new wave.
Tussen 1978 en 1982 kwamen er ontelbare groepjes op in Amerika, die dit soort muziek maakten.
Vrolijke, meezingbare,uptempo liedjes meestal, in basisbezetting (3 gitaren en drums)
Dat is met deze ook.
My Sharona kent natuurlijk iedereen met die geweldige gitaarsolo. Haalde desondanks maar een 20e plaats in de Top 40 in augustus 1979.
Maar er staan meer leuke nummers op
Good Girls Don't (But I Do), ook zo'n vrolijk nummer, het hoekige She's So Selfish, dat halverwege helemaal een andere kant opgaat, de snelle opener Let Me Out, That's What The Little Girls Do en het van Buddy Holly bekende Heartbeat.
Maybe Tonight is een mooi ingetogen liedje.
The Knack hield er na 3 albums in 1981 mee op, kwamen weer bij elkaar in 1986, maakten een CD en hielden er in 1992 weer mee op. Men kwam echter in 1996 wederom bij elkaar en maakten nog 2 platen en traden weer op.
In 2006 werd zanger Doug Fieger tijdens een optreden onwel, waarna bij hem kanker werd geconstateerd waaraan hij in 2010 op 57-jarige leeftijd is overleden.
Sharona runt tegenwoordig een makelaarskantoor in Los Angeles.
Ikzelf word hier nog steeds heel vrolijk van en geef gerust weer 4 sterren.
Op vinyl.

Het Californische The Knack is met hun powerpop de volgende naam in mijn reis door new wave. Vorige station was de sterke derde van The Kids, die punk verruilden voor toegankelijker maar pittige (power)pop.

Die toegankelijkheid stond centraal bij The Knack, dat destijds weerzin opriep door te claimen dat ze dezelfde sensatie wilden oproepen als indertijd The Beatles deden. Anno 2024 richt ik me vooral op de muziek.
Uiteraard leerde ook ik de groep destijds kennen via My Sharona. In de Nationale Hitparade reikte het in september 1979 tot #13, waarbij in de singleversie het solodeel ontbreekt, waardoor die bijna een minuut korter is. Duidelijk een nummer dat ontstond tijdens het jammen met z'n parallelle drum-, bas- en gitaarlick.

Hierboven gaat het bijna alleen maar over dat nummer, maar ik hoor meer hoogtepuntjes op Get the Knack. Dragende krachten zijn zanger/gitarist Doug Fieger en sologitarist Berton Averre, die samen de meeste liedjes schreven. Het resulteert meestal in vrolijke, energieke powerpop, waarbij de ritmesectie van bassist Prescott Niles en vooral drummer Bruce Gary de nodige extra opwinding in het spel legt.
Tweede single was Good Girls Don't met daarin een mondharmonica; in Nederland geflopt maar ik hoorde het op de radio en het nestelde zich in mijn brein.
Andere genietmomenten: opener Let Me Out met zijn koortjes; het heeft wel iets weg van de Britse Buzzcocks. Dat lukt ook bij Your Number or Your Name, in Heartbeat de invloeden van de jaren '60 waar de groep mee koketteerde. Het ernstiger Siamese Twins (The Monkey and Me) lijkt over een ongenode verslaving te gaan en lekkere gitaarpop met goede melodie en pakkende koortjes in That's What the Little Girls Do. Zeven van de twaalf nummers, niet slecht toch?

Een groep die baat heeft bij uptempo nummers, scherp vastgelegd door de Australische producer Mike Chapman, in de jaren '70 bekend geworden door zijn Britse glamrockproducties. Niet zo goed als ze claimden te zijn, maar desondanks smakelijk. Al zit er iets in de opmerkingen die hierboven werden gemaakt over de fascinatie met jongedames. Ik houd het er maar op dat de vier van The Knack niet bedoelden wat wij vrezen.

De reis door new wave uit 1979 gaat verder. Drums and Wires van XTC besprak ik al, net als The Raven van The Stranglers. En dus land ik bij de rauwe punk van Angelic Upstarts en hun debuut Teenage Warning.

The Knack, dat is My Sharona. Omdat mijn bandje besloot het nummer te gaan spelen een aantal jaren terug, heb ik de LP tweedehands aangeschaft voor €4. Get The Knack is gewoon een leuke plaat, maar niets bijzonders anno 2025. Ik kan niet meer beoordelen hoe dat in 1979 geweest moet zijn. My Sharona vond ik geweldig, maar kan me niet herinneren de LP ooit geluisterd te hebben.

Wat nu wel helder is, zijn de invloeden die The Knack toelaat in zijn toen nieuwe powerpop. Buddy Holly's 'Heartbeat' is natuurlijk de meest evidente, maar ook allerlei jaren 60 spul komt al dan niet subtiel verwerkt voorbij. Mijn voorzichtige inschatting is dat The Knack met een aantal andere V.S. bands als The Romantics voor een kleine verschuiving in het poplandschap hebben gezorgd. Met name voor mensen die punk veel te extreem vonden, maar hun pop best met een stevige bite wilden horen. Laat ik daarom Blondie ook toevoegen vanaf 'Parallel Lines'. (Zie ook de Buddy Holly connectie hier.)

Op een paar nummers na luistert Get The Knack heerlijk weg, met een enkele uitschieter naar boven en 5 sterren voor de eeuwige hit.