SuperHeavy - SuperHeavy (2011)

Tja, Rolling Stone(s) en Mick Jagger...

Bestaat dat blad nog? Bij mij in de buurt heeft geen boekhandel het nog liggen.

Geen idee hoe het met dat blad gesteld is maar ik kom het overal tegen. Hoe dan ook vind ik een 5 van Revolver ietwat overgewaardeerd.

Hier ook al zoveel gezeur over de samenwerking, net als bij Reed en Metallica. Voor de jongere muzikanten een mooie kans om met een ouwe rot samen te werken en voor Mick gewoon lekker om bezig te blijven met muziek op wat voor manier dan ook. Hij doet gewoon waar hij zin in heeft en gelijk heeft hij nu het nog kan. De beste man is al 68 hoor, zijn gezondheid zal het muziek maken niet voor eeuwig toelaten. Heb dit overigens nog niet gehoord, maar verwacht niet dat mijn mening hierover zal veranderen, zelfs niet als het volkomen k*t klinkt. Dan hebben ze vast een leuke tijd gehad tijdens het maken ervan: het is ze gegund.

Miracle Worker heb ik gecheckt en daaruit blijkt duidelijk dat ze dit vnl. met veel plezier doen en het klinkt best leuk, vind ik.

Een zeer gevarieerd album (wat wil je met zulke diverse artiesten), en daardoor veel verschillende indrukken. Niet allen even positief. Sommige nummers komen wat geforceerd stoer over, zoals I Can't Take It No More, met de hele nare openingsschreeuw van mevrouw Stone: 'what the fuck is going on?!' . Af en toe vind ik het weer een iets te hoog EO vs. Heal the World gehalte hebben: Miracle Worker, Beautiful People, World Keeps Turning bijvoorbeeld vind ik ronduit verschrikkelijk. Maar enkelen klinken dan weer zeer goed, met name die waar Jagger een grote rol heeft. Wat zeurt zijn stem heerlijk in One Day One Night, en hij is ook ouderwets in vorm met Never Gonna Change. Hoogtepunt is voor mij het nummer I Don't Mind, zeer sterk en hier is ook Marley eindelijk een keer goed.

Al met al een vrij matige plaat, met enkele uitschieters en goed voor 2*

Dat is ook mijn hoogtepunt van het album. Idd zijn de nummers waar Jagger een grote rol heeft een stuk beter maar ik vind het hele album wel vrij vermakelijk vandaar dat ik het hoger beoordeel.

Weet niet zo goed wat ik van dit album moet vinden.

Als ik Marley hoor, dan moet ik teveel aan Shaggy en Sean Paul denken, en dat doet me echt geen reet.

Joss Stone is een leuke dame om naar te kijken, en kan supergoed zingen, maar normaal gesproken is haar muziek echt mijn niet niet.

Mick Jagger maakt dit project boeiend. Als zijn stem te horen is in deze nummers, is het gelijk leuk voor me.
Interessant ook, omdat het "modernere" muziek is als we van hem gewend zijn.

Voorlopig 3 sterren, omdat het lang niet zo tegenvalt is ik van te voren dacht, maar ook omdat ik nog niet zo goed weet wat ik met deze plaat aanmoet.

Geluisterd omdat het plaatje in mijn moeder's auto lag en ik daarmee nog wel eens lange afstanden afleg. En ja, Mick Jagger he!

Het viel me alleszins mee. Mick Jagger's bijdragen zijn leuk en Joss Stone is ook aardig te pruimen, al doet ze mij normaal gesproken weinig. Daardoor staan er best een paar nummers op die ik, op zijn tijd, best eens lekker vind om te luisteren. De plaat zal ik niet gauw weer in zijn geheel opzetten, daar word ik echt te simpel van. Maar het album heeft dus wel zijn momentjes, zoals de single 'Miracle Worker'.

Jammer dat we, na de eerste track waarop iedereen even zijn momentje krijgt, Rahman amper meer horen. Ik houd wel van die Indische klanken, maar op een paar tracks na, waar hij weer even iets meer naar de voorgrond mag treden, horen we hem maar weinig.

Dat dan - helaas - weer in tegenstelling to karikatuur van zichzelf, Damian Marley. "Super effy, super effy," met z'n spliff en z'n vibe.
Ik ben sowieso geen groot reggae fan, maar wanneer ik wel naar reggae luister, dan graag reggae die nog ergens over gaat, zoals The Congos en The Abyssinians.

Met een beetje goede wil krijgt het album drie sterren.

Ten tijde van verschijnen maar laten liggen, dit album, maar voor een spotprijsje is het natuurlijk leuk meegenomen. Ik vind dit wel een verfrissende samenwerking met een aardig resultaat als gevolg. Leuke mix van karakters en stijlen.

En een tikkeltje verslavend.

Het zonnetje schijnt dus tijd om de zomerse vibes nog eens boven te halen.. Echt een fijn zomeralbum!

Na jaren weer eens opgezet.

Het is wel vermakelijk,maar Jagger zijn stem is in de laatste jaren wel iets veranderd..zeker als ie harder zingt. (Dit is goed te horen op de oude Stones albums die ineens een stapel nieuwe songs hebben waarbij Jagger ee vocalen alsnog heeft toegevoegd)
Dat schreeuwerige hoor je veel op dit album en dat vind ik niet altijd fijn..(en ik ben een liefhebber van zijn geluid.

Gelukkig hoor je op never gonna change dat hij t nog wel kan

Het blijft voor mij interessant door Jagger. De vele varianten in stijl zijn soms leuk, soms wat storend.

Maar genoeg voor een voldoende.