SuperHeavy - SuperHeavy (2011)

Miracle Worker klinkt iig al fantastisch! Heerlijk soundje.

Het is een leuk zomers nummertje maar ook niet meer dan dat.

Eens met Kill_illuminati. Ik vind het best leuk maar niet bijzonder.
Ik weet eigenlijk niet wat de intentie is van deze band, volgens mij is het gewoon lol hebben, en als ze dan met nummers als Miracle Worker komen ben ik tevreden.

Miracle worker is een simpel deuntje waar ik normaal gesproken geen reet aan zou vinden, maar de heer Jagger maakt m super aantrekkelijk!

De manier waarop ie 'm zingt... heerlijk!

Fixxxxxxx, trickssssss... zoals het bij Jagger hoort. Hij draagt deze band naar mijn mening dan ook compleet!

Ik verwacht niet al te veel van het album...

Of Mick Jagger er nu wel of niet inzit maakt voor mij niet uit. Het blijft een matig nummertje met een zeer simpel deuntje. Lennon had je het net zo goed gevonden als het niet Jagger was maar pietsnot die het op dezelfde manier zong? Want ik krijg het idee dat je het alleen leuk vindt door Jagger.

Dat heb je goed begrepen... Jagger maakt het nummer nog interessant voor mij...

Een week of wat geleden zijn er nog drie andere nr's vrij gegeven en daar vond ik niet veel aan.
Vooral veel Indiaase invloeden door Rahman.
Wat vreemd is, omdat hij er pas in een later stadium als laatste is bijgekomen, maar zijn invloed blijkt dus erg groot te zijn.
Niet echt mijn smaak.

Lees toch eens goed voordat je begint te klagen. Lennon zegt precies wat jij nu zegt..

Ik heb het goed gelezen. Het gaat mij erom dat mensen het al snel goed vinden klinken als een van hun idolen is. Stel dat die vocalen van een ander waren geweest, hadden mensen het dan net zo goed gevonden?

Jagger is geen idool voor me, maar zijn deel in dit nummer maakt het gewoon ok.

Ik heb het ook niet zo op rap, maar als prince een rapnummer maakt vind ik het vaak wel ok omdat ik zijn stem in muziek bewonder... dus inderdaad een ruknummer kan goed worden gemaakt door de uitvoerder....

Oh dit lijkt me echt 10x niets, de combinatie artiesten snap ik ook niet helemaal..

I Don't Mind is een mooi nummer, de rest vind ik maar zozo..

Ondanks dat ik niet veel van de plaat verwacht, ben ik wel nieuwschierig. Miracle Worker is het voorproefje. Eigenlijk een heel flets doorsnee nummer. En toch zit er heel veel energie en een positieve vibe in dat nummer.

Leuke plaat, wordt ook beter naar het einde toe, maar niet bepaald een hoogvlieger. Maar plezier straalt er zeker van af bij deze zeer vreemde mix van artiesten.

Zeer vreemde mix = zeer geslaagde mix. Een enigzins uniek album, met door die mix een geheel eigen sound. Klinkt regelmatig echt aangenaam. En wat goed uitgevoerd zeg! Mick en Joss samen = raak. Boven alles uit, toch weer: Mick Jagger. Wat een pure klasse druipt er weer van hem af!

Op één of andere bizarre wijze is Mick Jagger de laatste jaren nogal in een hoekje geduwd alsof het een vervelend mannetje zal zijn geworden. Daarom vind ik het juist voor hem te gek dat hij nu, via goede muziek en niet door het gooien van modder, weer van zich laat horen. Het zegt iets over Jagger als persoon. Deze plaat deels gehoord. Je moet het absoluut niet met Let it Bleed vergelijken, maar deze plaat opzichzelf beoordelen. Mijn eerste indruk is een plaat waar je blij en positief van word, en dat is ook wat waard. En Dave Stewart is sowieso te gek, wat hij ook doet, die man kan bij mij nooit stuk.

Toen ik over deze samenwerking hoorde, was ik zeer benieuwd. Werkt het ook echt en versterken de groepsleden elkaar ook nog eens? Het blijkt dat Superheavy een blije positieve zeer gevarieerde plaat is geworden vol met fraaie muziek met verschillende ritmes en geluiden uit verschillende werelddelen tot één mooi geheel gesmeed. Dat is Superheavy van de formatie SuperHeavy, bestaande uit Mick Jagger, Joss Stone, Damian Marley, Dave Stewart en A.R. Rahman. Deze groepsleden zorgen voor veel kwaliteit en ervaring en een eigen insteek, waarbij opvalt dat het geheel der delen inderdaad leidt tot een sterk eigen geluid van dit album.

Het knalt er gelijk heerlijk in met titelsong Superheavy, waarbij al die ritmes en stemmen een heerlijk nummer vormen. Unbelievable op Indische ritmes wordt gezongen door Mick Jagger. Mick Jagger is op dit album ouderwets in vorm. Het doet wat met songs als hij ze zingt. Hij wordt daarbij verdienstelijk gesteund door Joss Stone en Damian Marley.
Miracle Worker is de wat gladde wat zoete single, die stiekem toch best lekker smaakt als je 'm op de radio voorbij hoort komen. Met het reggae ritme waarop wordt gezongen, zou het zo een top 10 hit uit de jaren '80 kunnen zijn.

Energy daarentegen doet wat het zegt: een zeer energiek nummer met heerlijke gitaren en harmonica, één van de beste nummers van het album. Hier komt de band samen: het opent met de zangrap van Damian Marley gevolgd door het sterke refrein van Jagger en Stone samen. Die stemmen passen trouwens voortreffelijk bij elkaar, één van de pluspunten van dit album.
Satyameva jayathe is mierzoet: net als de hapjes en snoepjes die je in het Oosten kan krijgen. Gevaar is wel dat het glazuur van je tanden springt. Het past in de sfeer van Slumdog Millionaire, de Oscarwinnende film die in India speelt met muziek van A.R. Rahman.

One Day One Night neigt eerder wat naar the Stones met een zeurende Mick Jagger in de lead. Als Damian Marley meedoet moet ik ineens aan Jagger met Peter Tosh denken. Totdat de Indische violen van Rahman erin komen. Hé de Stones piano zet aan, net als de gitaren van Dave Stewart en Joss Stone doe mee aan een heerlijke climax van dit prachtnummer.
Dit wordt gevolgd door de countrypop van Never Gonna Change, weer met Mick Jagger in de lead. Het past in de sfeer van Jagger's geslaagde solo project van lang geleden: Wandering Spirit. Gezongen op een akoestische gitaar van Dave Stewart: mooi liedje.
Op het reggae achtige Beautiful People doet iedereen vrolijk mee. Jagger heeft de lead, gevolgd door Marley. Joss Stone vult hen mooi aan in het refrein. Echt zo'n heerlijk gitaartje vormt de bridge.

Rock Me Gently is een juweel van een nummer. Het opent met Marley begeleidt door sterke percussie en een subtiel orgeltje. De fraaie accenten zijn van Joss Stone. Dan gaat het nummer 'lopen' en kom ik dan toch met de naam van zijn vader: Bob Marley's ritmes vormen hier de basis. En wat een prachtige gitaarsolo van Stewart. Met z'n allen gaat het naar een mooie finale toe van deze song.
Bam: gitaargeweld volgt op I Can't Take It No More. What the f*** is going on? zingt Stone. En Jagger haalt ouderwets uit naar politici en ander tuig. Maar de hoofdrol is toch echt voor Dave Stewart hier op gitaar en synthesizer. Synthesizer? Verdomd, dit is een sort of Eurythmics nummer.
Dit was een schitterend slotnummer geweest, maar er volgen er nog twee. I Don't Mind is gebaseerd op toetsen en violen. Een rustig liedje gezongen door Jagger en Stone, met een stukje Damian. Nu ik het vaker hoor, vind ik het toch wel erg mooi.
World Keeps Turning lijkt erop gezet voor de Amerikaanse markt. Wat is dit nou voor een mierzoete tekst op het einde? Ik druk iets eerder op de stopknop.

Dit is één van de beste popalbums van 2011. De basis wordt gevormd door de prima ritmes van Damian Marley en de rijke aankleding van de nummers door A.R. Rahman. Mick Jagger is in topvorm, Joss Stone zingt uitstekend, met diepte en dynamiek. Dit miste je juist op haar eigen album van 2011 LP1. Dave Stewart kan je duidelijk nog steeds om een boodschap sturen: zijn uitstekende gitaarspel is vaak de basis van de songs. En ja, niet onbelangrijk, er staan heel wat prima nummers op. Creatief is er gebruik gemaakt van de verschillende insteken van de groepsleden uit de hele wereld. Zonder dat het een ratjetoe is geworden, integendeel: ze versterken elkaar juist. Tot slot valt op dat uitgezonderd het slotnummer en een beetje de single dit album heel wat minder commercieel is dan ik vantevoren verwachtte. Dat pleit ook nog eens voor het prima Superheavy.

DeLuxe editie:
Op de DeLuxe editie staan nog eens vier nummers. Mahiya heeft een originele Indische drumbasis, waarbij Joss Stone de uitstekende vocals verzorgt. Warring People heeft een echt mengsel van stijlen. Lekker lopende gitaren en Indische violen dragen de vocals, nu verzorgt door Mick Jagger. De bridge is Indische muziek van Rahman, gevolgd door Damian Marley. Een prima kookpotje van stijlen dit nummer!

Joss Stone goes Jamaica op Common Ground. Samen met Damian Marley en een oh zo fijn pianootje krijg je een erg prettig nummertje, zeker als ene Mick Jagger en een piepklein viooltje ook nog mee gaan doen. Tot slot volgt er een Indisch synthesizerbeatje, met een half rappende Jagger op Hey Captain. Marley rapt vrolijk verder en Joss Stone dikt het refrein nog even lekker aan.
Conclusie: ga voor deze DeLuxe versie, het is de moeite waard.

Ook ik was wel nieuwsgierig naar dit project. Ik vind het resultaat zeer verrassend en geslaagd. Mick laat horen nog jaren mee te kunnen. Ik vind hem beter klinken dan op de laatste platen van de Stones. De combinatie met Joss Stone is zeker geen verkeerde.

Fijne combinatie. Ik word er vrolijk van.
Misschien zelfs wel verfrissend tussen al het muzikale spul dat vandaag de dag uitkomt.

Deze daarstraks uit de bus gevist en hij staat nu op.

Tja, niet echt mijn smaak.
Er staan een paar aardige nr's op, maar het meeste vind ik niet echt geweldig.
Sowieso houd ik niet van Reggae.
Uiteraard als Stonesfan gekocht voor Jagger en in mindere mate ook voor Joss Stone, maar haar bijdrage vind ik niet echt opvallend.
Possitieve uitschieters op deze plaat zijn:

Miracle Worker
Beautiful People
I can't take it no more
Hey Captain

Ik vind album erg tegenvallen.
Hoewel Miracle worker geweldig blijft en erg lekker zomers klinkt, World keeps turning naar mijn mening het pareltje van dit album is en Common ground wel grappig klinkt, is de rest echt niet de moeite waard. Vooral de invloeden van A.R. Rahman overheersen en dat irriteert me echt heel erg op een gegeven moment!
Joss blijft het interessantst op dit album!!!!

Ik houd het vooralsnog op een veilige 3*. Er staan enkele leuke en sterke nummers op, maar ook een paar nummers die wat mij betreft niets toevoegen. Ik vind ook dat er net te weinig chemie tussen de leden is, Stone en Jagger zingen af en toe wat samen maar lijken niet echt van elkaars sterke punten te kunnen profiteren, terwijl Damian Marley met zijn reggae rap helemaal buiten de boot valt. Het is niet dat het slecht klinkt, want het blijft gewoon een sterk collectief artiesten, maar te vaak neigen nummers naar de kracht van slechts één van hen in plaats van allen.

Hoe kan je van mening verschillen zeg?!
Miracle Worker en World Keeps Turning zijn nou net de meest commerciele nummertjes gericht op de Amerikaanse markt en de MTV hitparades. Juist World Keeps Turning is voor mij HET minpunt van dit album.

En nogmaals: hoe kan je anders naar een plaat luisteren?!

Stone en Jagger vullen en voelen elkaar juist perfect aan en de reggae rap van Damian Marley is prachtig in de nummers verweven. Veel nummers zijn gebaseerd op de collectieve chemie en stijgen boven de individuele artiesten uit. Damian's ritmes, Rahman's orchestratie en diepgang, Stewart's gitaren en synthesizers, Mick Jagger op zijn best en de female intuition of Joss Stone zorgen voor een fraai geheel met een eigen geluid.

Leuke review West, ben het volledig met je eens.
Het plezier straalt er vanaf ondanks de vreemde combi.
Joss is geweldig, beter dan op haar laatste album (dat had te weinig soul)

Jammer, had meer verwacht van dit album. Vind het een beetje een dertien in een dozijn album als ik eerlijk ben. Het klinkt wel lekker zomers allemaal, maar er zit geen enkel nummer bij die me weet te raken.

Ook niet I Don't Mind?

Hum.. dertien in een dozijn kun je dit album en de nr's niet bepaald noemen.
Soul, reggae, met Indiase invloeden...... noem nog eens een paar albums van dit jaar die zo zijn.

Kies wel voor de special edition met vier extra nr's.

Dit is nu juist geen dertien in een dozijn door de leuke combinatie en afwisseling in de muziek.
Ik ga voor de 5* omdat dit misschien wel het beste album van 2011 is.
Rock me Gently is de topper van album.

Ja, het is heel leuk om zoveel stijlen op een album te horen hoor, naar ik kan niet zeggen dat door al die verschillende stijlen er ook daadwerkelijk iets unieks is neergezet. Er mist wat pit in de nummers.