SuperHeavy - SuperHeavy (2011)

Toen ik over deze samenwerking hoorde, was ik zeer benieuwd. Werkt het ook echt en versterken de groepsleden elkaar ook nog eens? Het blijkt dat Superheavy een blije positieve zeer gevarieerde plaat is geworden vol met fraaie muziek met verschillende ritmes en geluiden uit verschillende werelddelen tot één mooi geheel gesmeed. Dat is Superheavy van de formatie SuperHeavy, bestaande uit Mick Jagger, Joss Stone, Damian Marley, Dave Stewart en A.R. Rahman. Deze groepsleden zorgen voor veel kwaliteit en ervaring en een eigen insteek, waarbij opvalt dat het geheel der delen inderdaad leidt tot een sterk eigen geluid van dit album.

Het knalt er gelijk heerlijk in met titelsong Superheavy, waarbij al die ritmes en stemmen een heerlijk nummer vormen. Unbelievable op Indische ritmes wordt gezongen door Mick Jagger. Mick Jagger is op dit album ouderwets in vorm. Het doet wat met songs als hij ze zingt. Hij wordt daarbij verdienstelijk gesteund door Joss Stone en Damian Marley.
Miracle Worker is de wat gladde wat zoete single, die stiekem toch best lekker smaakt als je 'm op de radio voorbij hoort komen. Met het reggae ritme waarop wordt gezongen, zou het zo een top 10 hit uit de jaren '80 kunnen zijn.

Energy daarentegen doet wat het zegt: een zeer energiek nummer met heerlijke gitaren en harmonica, één van de beste nummers van het album. Hier komt de band samen: het opent met de zangrap van Damian Marley gevolgd door het sterke refrein van Jagger en Stone samen. Die stemmen passen trouwens voortreffelijk bij elkaar, één van de pluspunten van dit album.
Satyameva jayathe is mierzoet: net als de hapjes en snoepjes die je in het Oosten kan krijgen. Gevaar is wel dat het glazuur van je tanden springt. Het past in de sfeer van Slumdog Millionaire, de Oscarwinnende film die in India speelt met muziek van A.R. Rahman.

One Day One Night neigt eerder wat naar the Stones met een zeurende Mick Jagger in de lead. Als Damian Marley meedoet moet ik ineens aan Jagger met Peter Tosh denken. Totdat de Indische violen van Rahman erin komen. Hé de Stones piano zet aan, net als de gitaren van Dave Stewart en Joss Stone doe mee aan een heerlijke climax van dit prachtnummer.
Dit wordt gevolgd door de countrypop van Never Gonna Change, weer met Mick Jagger in de lead. Het past in de sfeer van Jagger's geslaagde solo project van lang geleden: Wandering Spirit. Gezongen op een akoestische gitaar van Dave Stewart: mooi liedje.
Op het reggae achtige Beautiful People doet iedereen vrolijk mee. Jagger heeft de lead, gevolgd door Marley. Joss Stone vult hen mooi aan in het refrein. Echt zo'n heerlijk gitaartje vormt de bridge.

Rock Me Gently is een juweel van een nummer. Het opent met Marley begeleidt door sterke percussie en een subtiel orgeltje. De fraaie accenten zijn van Joss Stone. Dan gaat het nummer 'lopen' en kom ik dan toch met de naam van zijn vader: Bob Marley's ritmes vormen hier de basis. En wat een prachtige gitaarsolo van Stewart. Met z'n allen gaat het naar een mooie finale toe van deze song.
Bam: gitaargeweld volgt op I Can't Take It No More. What the f*** is going on? zingt Stone. En Jagger haalt ouderwets uit naar politici en ander tuig. Maar de hoofdrol is toch echt voor Dave Stewart hier op gitaar en synthesizer. Synthesizer? Verdomd, dit is een sort of Eurythmics nummer.
Dit was een schitterend slotnummer geweest, maar er volgen er nog twee. I Don't Mind is gebaseerd op toetsen en violen. Een rustig liedje gezongen door Jagger en Stone, met een stukje Damian. Nu ik het vaker hoor, vind ik het toch wel erg mooi.
World Keeps Turning lijkt erop gezet voor de Amerikaanse markt. Wat is dit nou voor een mierzoete tekst op het einde? Ik druk iets eerder op de stopknop.

Dit is één van de beste popalbums van 2011. De basis wordt gevormd door de prima ritmes van Damian Marley en de rijke aankleding van de nummers door A.R. Rahman. Mick Jagger is in topvorm, Joss Stone zingt uitstekend, met diepte en dynamiek. Dit miste je juist op haar eigen album van 2011 LP1. Dave Stewart kan je duidelijk nog steeds om een boodschap sturen: zijn uitstekende gitaarspel is vaak de basis van de songs. En ja, niet onbelangrijk, er staan heel wat prima nummers op. Creatief is er gebruik gemaakt van de verschillende insteken van de groepsleden uit de hele wereld. Zonder dat het een ratjetoe is geworden, integendeel: ze versterken elkaar juist. Tot slot valt op dat uitgezonderd het slotnummer en een beetje de single dit album heel wat minder commercieel is dan ik vantevoren verwachtte. Dat pleit ook nog eens voor het prima Superheavy.

DeLuxe editie:
Op de DeLuxe editie staan nog eens vier nummers. Mahiya heeft een originele Indische drumbasis, waarbij Joss Stone de uitstekende vocals verzorgt. Warring People heeft een echt mengsel van stijlen. Lekker lopende gitaren en Indische violen dragen de vocals, nu verzorgt door Mick Jagger. De bridge is Indische muziek van Rahman, gevolgd door Damian Marley. Een prima kookpotje van stijlen dit nummer!

Joss Stone goes Jamaica op Common Ground. Samen met Damian Marley en een oh zo fijn pianootje krijg je een erg prettig nummertje, zeker als ene Mick Jagger en een piepklein viooltje ook nog mee gaan doen. Tot slot volgt er een Indisch synthesizerbeatje, met een half rappende Jagger op Hey Captain. Marley rapt vrolijk verder en Joss Stone dikt het refrein nog even lekker aan.
Conclusie: ga voor deze DeLuxe versie, het is de moeite waard.

Deze daarstraks uit de bus gevist en hij staat nu op.

Tja, niet echt mijn smaak.
Er staan een paar aardige nr's op, maar het meeste vind ik niet echt geweldig.
Sowieso houd ik niet van Reggae.
Uiteraard als Stonesfan gekocht voor Jagger en in mindere mate ook voor Joss Stone, maar haar bijdrage vind ik niet echt opvallend.
Possitieve uitschieters op deze plaat zijn:

Miracle Worker
Beautiful People
I can't take it no more
Hey Captain

SuperHeavy is één van de meest bijzondere en opmerkelijke formaties ooit, dacht ik zo. Ik ken namelijk geen enkele andere samenstelling waarvan de artiesten zo divers zijn, plus ook nog eens van goede huize komen. Alleen daarom is dit al één van de meest interessante releases van 2011. Vooral het feit dat Joss Stone deel uit maakt van deze formatie, trok me over de streep om dit album een luisterbeurt te geven. In het moment is het best een fijn plaatje om op te zetten, het voelt ook best eigentijds aan. Toch vind ik wel dat uit dit album niet echt blijkt dat je te maken hebt met vakmensen. Joss Stone blinkt uit in het soul genre, Mick Jagger blinkt uit in het rock genre, Damian Marley, die blinkt uit in het reggae genre, en A.R. Rahman blinkt uit in het componeren van Indiase nummers. En Dave Stewart? Tja, die zal vast en zeker ook wel ergens in uitblinken, als gitarist valt hij me echter nauwelijks op op dit album.

Maar waar ik vooraf ietwat bang voor was, blijkt ook wel een beetje gegrond te zijn bij dit album. Hoe goed ze als individuen ook mogen zijn, als gezamenlijke groep komt niet het beste in hen naar boven. De vocalen zijn naar mijn mening nogal ondergeschikt aan de instrumentatie (ik vind dat er te weinig samenspel is), de instrumentatie schijnt een belangrijke rol te moeten innemen op dit album, zo lijkt het wel. En als die instrumentatie nou continu van hoog en veelzijdig niveau was, dan had mij dat niet uitgemaakt, maar nee. De veelzijdigheid die de debuut single Miracle worker laat horen, is alleen nog maar terug te vinden in Beautiful people en Rock me gently. Op de andere nummers wordt er hier en daar een Indiaas riedeltje of een vleugje ska/reggae toegevoegd, maar daar blijft het bij. Dan is er nog I can’t take it no more ook nog wel een aardig aanwinst op het album, al is het ‘gewoon’ een doorsnee rocknummer. Ik vind de stem van Jagger wel op het randje, daar heb ik wel vaker last van op dit album. Soms is het té. De andere nummers luisteren goed weg, zonder dat het echt indruk op je zal maken. World keeps turning hadden ze wat mij betreft achterwege kunnen laten, wat een EO-geneuzel (!). Bah.

Leuk om eens gehoord te hebben. Vooral als je van te voren niet al te veel verwacht van dit album, zal het wel een meevaller zijn. De namen die hierop meedoen scheppen echter hogere verwachtingen dan dat het album uiteindelijk weet waar te maken. Al met al een voldoende voor deze 'SuperGroup'.

Drie sterren.

Het is een supergroep, een samenwerking tussen Mick Jagger, Joss Stone, Damian Marley, Dave Stewart en A.R. Rahman. Een verrassende combinatie, de schorgerockte stem van Mick met het soulgeluid van Stone en de reggae van Marley. Daarnaast ook nog een voor mij onbekende Indiër en nog Dave Stewart. Wat moet dit nou worden?

De artiesten die deze groep mogelijk maken zijn daarnaast ook niet bepaald mijn favoriete artiesten. Ik heb het nooit zo gehad met The Rolling Stones, niet zo met de soul van Joss Stone en ook niet zo met de reggae van Damian Marley. Toch hoor ik positieve reacties van alle kanten, onder andere van Leo Blokhuis, en maakt de combinatie me erg nieuwsgierig.

Het eerste nummer, tevens het titelnummer, klinkt veelbelovend. Het is duidelijk dat Damian Marley veel zeggenschap heeft gehad bij het schrijven van dit nummer. Dit blijft het gehele album ook het geval. Het doet me verder goed om de stem van Stone regelmatig te horen. De single Miracle Worker is catchy, fris en fijn.

Het album is door de diversiteit aan genres die vertegenwoordigd heel erg afwisselend. Hoewel de invloed van Marley wel heel sterk naar voren komt is iedere artiest goed vertegenwoordigd en al ben ik niet meer zo te spreken over de versleten stem van Mick Jagger, de energie die in het nummer Energy uit de speakers wordt gepompt door een samenzang van Jagger en Stone is tekenend voor het enthousiasme waarmee deze groep aan de slag is gegaan.

Ik kan concluderen dat dit een zeer geslaagd experiment is. Ik vind de artiesten afzonderlijk maar zo-zo, maar tezamen hebben ze een fantastisch album weten te produceren. Wat mij betreft gaan ze vaker dit soort grappen maken.

klik

Deze plaat stond heel even op nr. 1 in Nederland en Mick Jagger zit in de groep: dat moest wel iets zijn. Nou, ik vind het dus helemaal niks. Mengeling van stijlen? Het is vooral reggae/rock met die vreselijke Damian Marley. De nummers gaan bij mij stuk voor stuk het ene oor in en het andere weer uit. Op het einde is er vrijwel niks blijven hangen. Misschien dat Mick Jagger de Stones maar weer eens bij elkaar moet roepen om nog één keer een laatste studiopoging te doen. Dit project is naar mijn mening complet geflopt. Werkelijk onbegrijpelijk dat Rolling Stone hier 4 sterren voor durft te geven.

2* sorry Mick

Geluisterd omdat het plaatje in mijn moeder's auto lag en ik daarmee nog wel eens lange afstanden afleg. En ja, Mick Jagger he!

Het viel me alleszins mee. Mick Jagger's bijdragen zijn leuk en Joss Stone is ook aardig te pruimen, al doet ze mij normaal gesproken weinig. Daardoor staan er best een paar nummers op die ik, op zijn tijd, best eens lekker vind om te luisteren. De plaat zal ik niet gauw weer in zijn geheel opzetten, daar word ik echt te simpel van. Maar het album heeft dus wel zijn momentjes, zoals de single 'Miracle Worker'.

Jammer dat we, na de eerste track waarop iedereen even zijn momentje krijgt, Rahman amper meer horen. Ik houd wel van die Indische klanken, maar op een paar tracks na, waar hij weer even iets meer naar de voorgrond mag treden, horen we hem maar weinig.

Dat dan - helaas - weer in tegenstelling to karikatuur van zichzelf, Damian Marley. "Super effy, super effy," met z'n spliff en z'n vibe.
Ik ben sowieso geen groot reggae fan, maar wanneer ik wel naar reggae luister, dan graag reggae die nog ergens over gaat, zoals The Congos en The Abyssinians.

Met een beetje goede wil krijgt het album drie sterren.