SuperHeavy - SuperHeavy (2011)

Dat laatste kan je natuurlijk vinden, hoewel in sommige nummers heel wat 'pit' is terug te vinden, maar 13 in een dozijn dat zijn de nummers nou juist helemaal niet.

Hij staat nu voor het eerst op, bevalt erg goed! Krijg spontaan zin om er een jointje bij te roken

Daar kan ik me nou niks bij voorstellen als ik naar jouw avatar kijk...

Haha, ik snap dat het zo lijkt maar ik ben altijd wel erg van de Keith-kant geweest van de Stones, dus dat Mick zoiets doet verrast mij heel erg. Het was altijd Keith die experimenteerde.

Hij staat inmiddels voor de tweede keer op, een voorlopig geef ik hem 3,5*

Ik zit hier met een deluxe edition waar nog veer extra songs opstaan. Ik kom nog wel terug op de toegevoegde waarde hiervan want ik heb het nog niet geluisterd.

Zijn zeker de moeite waard Bartjeking.

Oh mensen, wat is Mick Jagger weer ouderwets bezig zeg. Vleugjes Stones komen je tegemoet, omcirceld door de soulvoice of Joss Stone. Zij zingt weer met de diepgang van haar debuutalbums. Damian Marley, waarvan ik alleen de vader kende, zorgt voor echt goede ritmes en prima zangraps. Oscarwinnaar Rahman geeft de finishing touch en soms meer aan het bijzondere geluid en Dave Stewart zet prima gitaren en synthesizers neer. En samen bij elkaar klinkt dat erg prettig.

Inmiddels voor mij 1 van de platen van 2011. Ik verhoog 'm naar 4,5*

Ik an een heel betoog opzetten, maar bespaar me al het typewerk en zeg: Chapeau West. Jij schrijft exact wat ik voel bij het beluisteren. Ik vind het een heerlijk, enrgiek album met een paar fantastische nummers waarin Stone en Jagger ongekende hoogten bereiken met een fantastische (Jamaicaanse?) rythmsectie als basis.
Dave Stewart = het cement tussen drie toppers die lekaar tot grote hoogte brengen.
Favorieten: One day, one night/ Common ground/ I can''t take it no more ( wat een intro!!) en Energy.
Slecht en volstrekt overbodig± Woirld keeps turning wat een bagger. Grappig, maar niet meer dan dat: Miracle worker

Dank je beezz. Jouw beschrijving en avatar mogen er ook wezen!

Nu vond ik 'Miracle Worker' al geweldig maar nu blijkt dat het vergeleken met de rest, zelfs 1 van de mindere nummers is. M.a.w. dit album is echt een pareltje. Perfecte balans tussen de verschillende muziekstijlen. Kan hier nog wel een tijdje naar luisteren.

Los van Mick Jagger heb ik eigenlijk helemaal niets met deze artiesten. Joss Stone kan wel zingen, maar haar muziek is niet mijn ding. Eurythmics en Damian Marley vind ik zelfs vreselijk. Rahman ken ik niet, maar ik heb wel wat met indische (klassieke) muziek.

Op zich biedt het album wel wat je vooraf zou kunnen verwachten: een mix van rock, soul, reggae met indische invloeden. Duidelijk is wel dat rock en reggae de boventoon voeren en dat de indische klanken wat weggestopt worden. Ze kiezen er toch iets te beredeneerd voor om het wel toegankelijk genoeg te houden. Rahman doet eigenlijk een beetje voor spek en bonen mee. Al met al is het niettemin een gevarieerde mix gebracht door vaardige muzikanten.

Damian Marley mag van mij echter z'n mond wel houden, en ik heb ook niets met reggae. In de media wordt een beetje de indruk gewekt dat Mick Jagger de leider van de groep zou zijn, maar ik heb nou niet echt het gevoel dat hij dé frontman is. Zeker niet dé leadzanger. Over het algemeen is hij goed op dreef en hij is duidelijk degene met de meeste persoonlijkheid. Jammer dat de andere vier echter nog niet tegen Sir Mick durven te zeggen dat het beter klinkt als hij niet zo overdreven doet in 'One Day One Night'.

Een plaat die bij vlagen verrassend uit de hoek kan komen, maar die naarmate het einde steeds vaker een beetje gewoontjes klinkt. Na een nummertje of zeven heb ik het eigenlijk wel weer gehoord.

2* in De Gelderlander. 3,79* hier. Ik ga er tussenin zitten.

Zojuist de deluxe versie met 4 bonustracks besteld. Hoorde de single vanochtend op de radio en dat klonk erg lekker. Moest een beetje aan het nummer denken dat Jagger destijds met Peter Tosh heeft opgenomen (titel even ontschoten).

Ben zeer benieuwd naar de rest, want is een tijd geleden dat ik een cd zonder het eerst te luisteren heb gekocht.

Duidelijk verhaal Stijn over de plaat. Alleen vind ik dat je Rahman echt tekort doet. Ik pik er even Unbelievable uit: vol met muziek van Rahman. En wat te denken van Satyameva Jayathe en Mahiya? Misschien zijn zijn accenten en nuances bij andere nummers en orchestratie minder direct te horen, maar minstens zo belangrijk.

Leo Blokhuizen hoorde ik inderdaad ook al vol lof spreken in DWDD over Rahman. Misschien treedt hij niet zozeer op de voorgrond zoals Jagger en Stone, maar bij de beats en sfeer had Rahman wel degelijk een dikke vinger in de pap.
Datgene wat ik nu heb gehoord (zo'n 5 nummers) is erg lekker te noemen en niet zo'n alledaags popschijfje. Overigens werd in diezelfde DWDD-aflevering aangegeven dat er mogelijk zelfs een tourneetje inzit. Lijkt mij wel interessant om deze 5 in Paradiso o.i.d. te zien .

Ik ben er bij!

Nog een Rahman nummer: Warring People. En met overduidelijke invloed: Hey Captain. Erg lekker trouwens.

Kan er wel inkomen, maar naarmate de cd vordert neemt de invloed van Rahman af. In het begin hoor je hem duidelijk. Daarna wordt de cd ook wat meer doorsnee.

Op zich heeft SuperHeavy mijn verwachtingen wel overtroffen, maar ik ben er ook weer niet ondersteboven van.

Ik vind dit album weinig aan , veel te veel verschillende stijlen door elkaar en nergens een uitblinker.
Sommige vinden miracle worker een leuk liedje , maar dan hoor ik Jagger vroeger veel liever angie zingen daar is hij echt voor gemaakt.
Vergeleken met de Stones vind ik dit project met Jagger maar flut.

Is ook appels met peren vergelijken, aangezien het een totaal andere stijl is en de Stones geen 'project' is. Tevens maakt het geluid van de Stones meer dan alleen de stem van Jagger. Om dan vervolgens zijn stem te vergelijken met een nummer die hij bijna 40 jaar geleden heeft opgenomen is al helemaal opmerkelijk te noemen.

Ik kan mij echter wel voorstellen dat sommige luisteraars dit project niet kunnen waarderen vanwege die verschillende stijlen. Voor mij maakt dat juist aantrekkelijk om naar te luisteren en nu ik de cd helemaal heb gehoord is dit een echt groei briljantje.

SuperHeavy is één van de meest bijzondere en opmerkelijke formaties ooit, dacht ik zo. Ik ken namelijk geen enkele andere samenstelling waarvan de artiesten zo divers zijn, plus ook nog eens van goede huize komen. Alleen daarom is dit al één van de meest interessante releases van 2011. Vooral het feit dat Joss Stone deel uit maakt van deze formatie, trok me over de streep om dit album een luisterbeurt te geven. In het moment is het best een fijn plaatje om op te zetten, het voelt ook best eigentijds aan. Toch vind ik wel dat uit dit album niet echt blijkt dat je te maken hebt met vakmensen. Joss Stone blinkt uit in het soul genre, Mick Jagger blinkt uit in het rock genre, Damian Marley, die blinkt uit in het reggae genre, en A.R. Rahman blinkt uit in het componeren van Indiase nummers. En Dave Stewart? Tja, die zal vast en zeker ook wel ergens in uitblinken, als gitarist valt hij me echter nauwelijks op op dit album.

Maar waar ik vooraf ietwat bang voor was, blijkt ook wel een beetje gegrond te zijn bij dit album. Hoe goed ze als individuen ook mogen zijn, als gezamenlijke groep komt niet het beste in hen naar boven. De vocalen zijn naar mijn mening nogal ondergeschikt aan de instrumentatie (ik vind dat er te weinig samenspel is), de instrumentatie schijnt een belangrijke rol te moeten innemen op dit album, zo lijkt het wel. En als die instrumentatie nou continu van hoog en veelzijdig niveau was, dan had mij dat niet uitgemaakt, maar nee. De veelzijdigheid die de debuut single Miracle worker laat horen, is alleen nog maar terug te vinden in Beautiful people en Rock me gently. Op de andere nummers wordt er hier en daar een Indiaas riedeltje of een vleugje ska/reggae toegevoegd, maar daar blijft het bij. Dan is er nog I can’t take it no more ook nog wel een aardig aanwinst op het album, al is het ‘gewoon’ een doorsnee rocknummer. Ik vind de stem van Jagger wel op het randje, daar heb ik wel vaker last van op dit album. Soms is het té. De andere nummers luisteren goed weg, zonder dat het echt indruk op je zal maken. World keeps turning hadden ze wat mij betreft achterwege kunnen laten, wat een EO-geneuzel (!). Bah.

Leuk om eens gehoord te hebben. Vooral als je van te voren niet al te veel verwacht van dit album, zal het wel een meevaller zijn. De namen die hierop meedoen scheppen echter hogere verwachtingen dan dat het album uiteindelijk weet waar te maken. Al met al een voldoende voor deze 'SuperGroup'.

Drie sterren.

Dave Stewart is volgens mij vooral uitblinker in het weer enthiousiast maken van oude rockers. Zo heeft hij Bryan Ferry, Ringo Starr, Stevie Nicks, Tom Petty, Mick Jagger etc. weer in de goede richting te pushen. Een soort mental coach van de rock elite
Natuurlijk was hij de helft van de Euritmics, één van de succesvolste Engelse bandjes uit de jaren 80. Zijn solo platen zijn erg goed te pruimen, hoewel weinig verkocht. En is hij producer, componist van een aantal wereldhits, en voorloper in heel veel projecten voor goede doelen in Afrika. Dus Dave Stewart is vooral onder de artiesten zelf graag gezien.

YouTube - Dave Stewart - The Blackbird Diaries Trailer

Je vergeet de synthesizers en de composities van Dave. Sweet Dreams are made of these.

...who am I to disagree?

Je zult vast en zeker gelijk hebben, maar ik zie hem niet echt als een essentiele toevoeging in deze formatie.

Misschien niet zo zeer qua muzikale invloed, maar hij is wel de oprichter en spil in het geheel. De lijm die alles bij elkaar houdt

... everybody's looking for something. (en daar was Dave met SuperHeavy...)

Die Lennox zag het al aakomen. Ze waarschuwde Stewart nog zo, "Some of them want to use you!"

Maar goed, die Dave wilde niet luisteren. Hij vond zijn heil immers bij de jongere, en veel mooiere Joss Stone. Maar even serieus, ik heb de CD net nog een keer opgezet, en ik vind dat Joss Stone te weinig op dit album te horen is. Ik had haar graag wat vaker een nootje horen zingen. Van alle vocalisten is zij overduidelijk het allerbeste, ja toch? Ze kan die heren nog wat leren, op vocaal gebied welteverstaan. Ik zal het album nog wel 'n paar keer opzetten, kijken of die drie magere sterren verhoogt kunnen worden.

Je moet het een paar keer horen maar dan kruipt nagenoeg ieder nummer ook wel in je bloed.
Geweldig fijne combinaties die naar voren komen en Miracle Worker leek het juweel van het album te zijn maar blijkt in vergelijkig met andere tracks op het album slechts een kristal aan de kroonluchter.
Unbelievable, Energy, Beautiful People, Warning People, Common Ground zijn stuk voor stuk kneiters en de overige tracks zijn voor mij iets minder maar zeker niet slecht.

Nu the stones en Eurythmics niet meer op tour lijken te gaan ga ik mijn hoop vestigen op een SUPERHeavy tour, man man wat ga ik voor de internet deur liggen voor kaartjes.

Luister overigens ook het solo album eens van David A Stewart (Blackbird diaries) want dan zul je horen dat Dav ook bij Superheavy een groot aandeel eeft met name op het producers vlak (en uiteraard de gitaar)

Ik zet in op 4,5 ster

Wooow Angelo: ene Mick Jagger hoef je niet veel te leren op vocaal gebied.
Ik ben ook een fan van de stem van Joss, maar zeker ook van die van Mick Jagger. En die zingt ouderwets goed op dit album. En de stemmen versterken elkaar ook nog eens, wat juist één van de pluspunten van dit album is.

Na het 1 keer gehoord te hebben, moet ik toch zeggen dat ik eigenlijk alleen maar wacht, totdat Mick Jagger en Joss Stone weer stukje zingen. Al dat gehiphop en gereggea doet mij hier vrij weinig, maar ik zal het nog wel een paar kansen geven.

Ik ben ook niet kapot van dhr. Marley; hij is zelfs storend. Zonder zijn rapachtige reggea hadden hier zomaar 4 sterren in kunnen zitten. De kwaliteiten van Mick en Joss staan buiten kijf. Die van Dave Stewart wat mij betreft ook; zijn dit jaar uitgebrachte soloalbum "The Blackbird Diaries" vind ik in ieder geval erg goed (ik moet hem nog beoordelen, maar zit zo tussen de 3.5* en 4*). Over Rahman heb ik niet echt een mening, kende hem eerlijk gezegd ook niet dus voor mij persoonlijk is het in ieder geval geen superster. Ik geef hem nog wel een paar kansen, maar ik hoop dat ze Damian terug naar Kingston sturen.

Maar ja dat is natuurlijk ook smaak; Marley-fans zullen misschien wel hetzelfde zeggen over Zijne Koninklijke Hoogheid Mick Jagger.

Enkele weken geleden trok de single Miracle Worker al mijn aandacht, lekker nummer! Heerlijk gezongen door Jagger en Stone, vindt Marley iets minder.... Gewoon doorsnee reggea zanger...

Na het heerlijke Miracle Worker, enkele dagen geleden de hele cd aangeschaft.

Openings nummer Superheavy knalt je speakers uit, heerlijk opzwepend.Unbelievable, Miracle Worker en Energy (heerlijk refrein!) zijn gewoon lekkere uptempo nummers. Satyameva Jayathe is een nummer waarbij ik niet stil kan blijven zitten. Bij One Day One Night wordt er gas terug genomen.
Never Gonna Change is een geweldig mooi nummer, Jagger in topvorm! Bij Beautiful People gaat het tempo weer omhoog, leuk nummer, niks nieuws.... Rock Me Gentle, heerlijke wissel zang tussen Marley en Stone. I Can't Take it is een leuk rock nummer, niks mis mee, maar niet bijzonder. Het rustige I Don't Mind past goed tussen het geheel. De afsluiter op de normale uitgave, World Keeps Turning, is een waardige afsluiter van een heerlijk album. Een lekker sloom nummer dat lekker "lazy" naar het einde toewerkt.

Voegen de 4 extra nummers nog wat toe bij de deluxe edition? Ik zeg nee....
Mahiya brengt je even in de sprookjes van duizend en een nacht, gevolgd door Warring People, dat weer lekker rockt. Common Ground klinkt een beetje zenuwachtig, maar Stone tilt het nummer naar een net voldoende niveau..... Marley helaas niet... Tja, Hey Captain... uptempo en aardig..

Naar mijn idee een geslaagde samenwerking, zeker met de muzikale toevoeging van Stewart, laten we die zeker niet vergeten!!! Aan de normale versie heb je zeker genoeg, aangezien ik vindt dat de 4 extra nummers weinig tot niets toevoegen aan het album.

4 Sterren voor dit album, zeker omdat de combinatie van verschillende muziek stijlen voor mij goed uitpakt!