Björk - Biophilia (2011)

Anders dan Eric heb ik geen aversie tegen het stemgeluid van Björk. Het past ook prima bij de muziek. Het is meer dat ik haar eigenzinnige manier van zingen (en het accent) nu wel gehoord heb. Ik ben er, zoals ik al zei, een beetje op uitgeluisterd. Dat betekent overigens niet dat haar ferme nr. 5 positie in mijn top 10 in gevaar is. 'Vespertine' blijft een übergeweldige plaat. Idd feeëriek - in de goede zin van het woord - en op momenten ook breekbaar gezongen.

En ik blijf zeker benieuwd naar dit nieuwe album....

En daar zit 'm de clou. Je kunt een waanzinnig ingewikkeld en knap muziekwerk maken maar muziek moet je wel raken. Overigens vind ik je heel genuanceerd in je mening. Je geeft ook aan dat je enkele nummers wel kunt waarderen en zelfs prachtig vindt. Maar het is in de kern gewoon niet jouw muziek.

Dat is heel herkenbaar. Ik heb ook een Björk-off periode gehad. Ik denk dat dit geldt voor de meeste artiesten met een zeer kernmerkend stemgeluid, zoals ook b.v. Antony.

Vat nét niet die emotie van Homogenic, maar blijft wederom overeind! Mutal Core is de nieuwe Pluto!

Is die vreselijke manier van zingen nog steeds hier aanwezig, of heeft ze dat afgeleerd?

Zodra ze net zo zingt als Celine Dion laat ik je het wel weten.

Ze heeft nu een heel zware stem en bromt een beetje in het rond als een soort Tom Waits...

Aah, we gaan het persoonlijk maken

Bjork ken ik niet zo heel goed, alleen de wat bekendere nummers zijn mij bekend. Heb ook een cd van haar geprobeerd weet alleen niet meer welke, maar na 3,4 nummers kon ik er echt niet meer luisteren. Ik ben nu de cd "Debut" aan het luisteren en moet zeggen dat hij me tot nu toe erg mee valt en dat ik me tot nu toe nog geen enkele keer geërgerd heb. Eens kijken of ze dat de hele cd vol kan houden.

Lijkt me een prima strategie. Als je Debut echt wat vindt kun je altijd nog meer gaan luisteren, die albums lopen niet weg.

Hier en hier mooie filmpjes met daarin de maak en het gebruik van de bijzondere instrumenten die gebruikt zijn op dit album.

Ik luister het album nu via NPR en het doet me een beetje denken aan Julia Stone tot nummer 3. En dan ineens, uit het niet, snoeiharde Drum & Bass. Heerlijk, wat een verrassing! Ben benieuwd naar het vervolg van het album...

Ik vind het heel moeilijk om erin te komen, ik heb het nu al drie keer geprobeerd. Zelfde heb ik met Volta. Het is steeds dat ik sommige stukken van nummers heel goed vind, maar de rest niet. Ik denk dat de muziek mij niet zo ligt, maar de artiest Bjork wel (videos-visuals/performances/kunst/films/projecten). Misschien later!

Tof trouwens dat uitbrengen van het album viadie iPad app!

Oke, mijn eerdere vergelijking met Julia Stone gaat na het beluisteren van het geheel totaal niet meer op. Dit is mijn eerste keer dat ik een Björk album hoor en ik ben echt ontzettend verrast. Wat een diversiteit en durf. Hier hou ik wel van. Straks nog maar even een keer goed luisteren in de trein. Wie gaat mij vertellen welke andere platen ik absoluut moet gaan beluisteren van haar?

Ik zou zeggen sowieso Homogenic (divers, veel electronica) en aansluitend Vespertine (sfeervol en meer ingetogen, maar ook veel electronisch gepruttel ).

Medúlla zou ik je alleen aanraden als je echt weg bent van Björk's stem en als je van experimenteel houdt. Dit album is voornamelijk opgebouwd uit stemmen en wordt niet door iedereen gewaardeerd. Ik persoonlijk vind het waanzinnig, wat mij betreft blijft dit dan ook veruit haar beste album. Mocht je eraan beginnen, schuif het dan in ieder geval niet te snel terzijde, maar geef het de tijd.

Debut en Post zijn wat 'poppier' maar ook zeker de moeite waard (het nummer "Hyper-ballad" van Post blijft toch een van mijn favorieten). En Volta bevat ook genoeg moois, maar vind ik iets wisselvalliger. Ik denk dus dat je met de twee eerstgenoemde de beste start maakt (vooral als je een portie electronica wel weet te waarderen ).


PS mooie filmpjes Ramonr! Geeft toch weer een andere kijk op dit bijzondere album.

Dit is het derde album dat ik van Björk probeer. Na Volta en vervolgens Homogenic te luisteren werd ik echter telkens niet omvergeblazen. Het nummer Earth Intruders op Volta vind ik daarentegen wel heel erg goed en de hele sfeer op Homogenic heeft toch een bepaalde aantrekkingskracht op me wat maakt dat ik het toch af en toe wel eens luister.

Een nieuw album van Björk moet dan toch even beluisterd worden. Ik begin dan ook aan Biophilia vol goede moed. Met het inzetten van Moon, het eerste nummer, weet ik gelijk weer wie Björk ook alweer was. Ze is apart, klinkt vaak dissonant en voor velen is het niet om aan te horen. Ik heb met dit nummer ook weer moeite zoals ik dat tot nu toe met Homogenic en Volta ook heb gehad.

Ditmaal staat er helaas geen nummer à la Earth Intruders op. Het is ongrijpbaarder dan ooit hoewel ik de stem van Björk weer onovertroffen mooi vindt. Waarom gaat ze niet iets doen met harmonieuze muziek? Een gitaartje zou haar stem helemaal niet misstaan toch? Waarom dit door sommigen als pop wordt beschouwd begrijp ik in het geheel niet.

Ik ben echter wel heel tevreden met het nummer Crystalline. Enerzijds heel lieflijk, maar de scherpte die overal op dit album terug te vinden is daarnaast ook heel prominent aanwezig. Die drums aan het nummer zijn ook niet minder dan fantastisch te noemen. Hier kan ik wel aan wennen.

Het niveau van Crystalline wordt verder helaas alleen in Cosmogony gehaald. Dit is echt prachtig gezongen in combinatie met een prachtige instrumentatie. Dit zonder dat de aparte stijl van Björk verdwijnt. Het is met afstand het mooiste nummer van de plaat.

Björk is een artiest die me om de een of andere manier altijd weer weet te grijpen, tijdens het luisteren heb ik heel vaak de aandrang om iets anders op te zetten, maar als ik doorgezet heb en het album is afgelopen, dan ben ik toch blij. Het geeft een soort van voldoening, net als het lezen van een moeilijke, maar interessante tekst. Het is in het begin leuk om te lezen, in het midden verlies je je aandacht en naarmate je bij het einde komt, begint de lol en de voldoening toch om de hoek te kijken.

klik

Ik vind het juist het meest toegankelijke album van haar in 10 jaar tijd. Haar laatste paar platen kon ik vrij weinig mee maar dit klinkt wat mij betreft als een "return to form". Uiteraard experimenteel zoals we van haar gewend zijn, maar gestructureerd genoeg om als pop te beschouwen dus ik zie het probleem niet zo.

Het feit dat deze muziek niet catchy is, is voor mij de reden waarom ik aan de kwalificatie als 'pop' twijfel. En juist dat je dit als experimenteel beschouwt spreekt wat mij betreft de definitie van popmuziek tegen...

Ach, het is natuurlijk allemaal relatief. Wat mij betreft zit dit aan de experimentele kant van de popmuziek. Dit is toch veel te gestructureerd en toegankelijk om "avantgarde" te noemen? Of moeten we een heel nieuwe categorie voor mevrouw ontwikkelen? Nee, ik vind pop/electronic de lading wel dekken eigenlijk.

Ik doelde meer op dat pop in het genre wat mij betreft wel weggelaten kan worden. Het elektronische element in haar muziek is wel duidelijk aanwezig in tegenstelling tot pop. Avant-garde zou ik het inderdaad ook weer niet noemen. Maar je hebt natuurlijk gelijk, alles is relatief

Ik ben meteen verkocht bij de eerste beluistering. Mutual Core, Moon en Crystalline zijn al instant klassiekers. De rest klinkt veelbelovend en heel toegankelijk, die instrumentatie met die mengeling van klassiek en electronica, heerlijk! Zou wel eens een van mijn favorieten van het jaar kunnen worden ...

Ik vind dit plaatje nou toch niet echt toegankelijk hoor, alle nummers hebben natuurlijk wel een thema maar ik kan me voorstellen dat de mensen die toegankelijke muziek zoeken hier toch echt geen geduld voor hebben.
De helft van t album had ook voor mij meerdere luisterbeurten nodig om het op waarde te schatten, dat is nou niet echt wat toegankelijke muziek inhoud. Die snap je na de eerste (paar) luisterbeurten al.
Debut en Post zijn de toegankelijke albums van Björk, deze IMO absoluut niet. Wel is het een top 10 kandidaat voor de jaarlijstjes. Wat een magistraal uurtje muziek is dit toch!

Soms moet ik tegen mezelf zeggen dat ik misschien ietsje objectiever moet oordelen. Dit is het geval bij deze plaat. Ik ben namelijk een beetje verliefd op Björk. Zo een heel klein beetje. Van de lichtjes behoudende reactie toen ik deze voor het eerst hoorde, blijft nog weinig over. She's just done it again. Klasseplaat met absolute toppers Virus, Moon, Cosmogony en Mutual Core. En oh ja, aangezien de objectiviteit toch maar de subjectieve benadering van het collectief is, hoef ik me geen zorgen te maken. Ik mag best een beetje meer van Björk houden dan van al de rest. En deze plaat bijgevolg met het hele hart quoteren.

Cosmogony is wel heel mooi. Wowow.

Het blijft een lastige plaat, al vind ik hem wel erg sterk. Toch had ik de eerste keer wat moeite met alle geluiden, ze leken zo simpel. Björks zang is als vanouds geweldig, haar manier van zingen blijft altijd heel bijzonder. Nummers als Thunder en Crystalline doen m'n hart sneller kloppen, al zit er ook een enkel nummer in waar ik niet bepaald warm of koud van word. De uitbarsting in Mutual Core is dan weer wel heel erg vet. Ik denk dat ik het album nog wat tijd moet geven en een kans moet geven om nog verder te groeien. Het is sowieso een heel erg boeiend album, maar het heeft me nog niet in één keer helemaal kunnen overtuigen.

Nieuwe Björk: driemaal gedraaid en onmiskenbaar. Krijg prompt de vraag waarom ik dit wel kan waarderen en Joanna Newsome - Ys heb wegggedaan vanwege piepkrijtjes op schoolborden stem?

Voorlopig op 3,5 *

Doet me op de één of andere manier nogal aan Sonnets/Unrealities XI denken, en dan vind ik die (veel) mooier. Vind deze net wat doorsnee, mist wat spanning, wrevel, etc.. Zelf heel erg verliefd op Virus, had zo op Vespertine gekund.

Verder vind ik Biophilia weer heel erg fijn, voor mij een beetje de logische uitkomst van Vespertine + Medúlla + Volta, met het zwaartepunt bij Vespertine aangevuld met elementen van M en Vo. Voorlopige hoogtepuntjes (maar eigenlijk is 'ie helemaal smakelijk) zijn dus Virus, Crystalline (goed, die kenden we al een tijdje) en Mutual Core. Vind zelf het rijtje Vespertine t/m Volta (en nu dus Biophilia) in zijn geheel super, maar wat Biophilia wel voor heeft op Volta (en deelt met Vespertine en Medúlla) is w.m.b. de kracht als album. Zoals al eerder opgemerkt inderdaad een geheel - een echt album - dat vooral in zijn complete vorm heel mooi is. Dat heb ik in Volta wel een beetje gemist. In Vespertine-Medúlla-Biophilia heb je w.m.b. een prachtig drieluik en sowieso het beste van Björk (niets tegen Debut t/m Homogenic, uiteraard, maar dat zijn voor mij echt platen met pieken en dalen, en zeker geen albums in de zin van).

Ik las deze week een stuk in de Volkskrant over dit album. Het werd, geloof ik, een meesterwerk genoemd, maar het was vooral toegespitst op die apps. Die zijn een soort combinatie van ruimte, muziek en spelletjes? In heb onthouden dat je in één app toonhoogtes kunt veranderen.

Op het plaatje zagen die apps er wel een beetje lelijk uit. Volgens mij staat dit concept nog heel erg in de beginschoenen. Uitwerking wint het niet van het idee, maar origineel is het wel, denk ik.

Ik vind dit geen speciale plaat, wel een mooie hoes..daar beoordelen we hier helaas niet op.
Ik hoor vooral veel geprobeer en zelfs 'dub-step" op Crystalline...
Het is alleen geen plaat die ik zo af zou zetten, de muziek is wel degelijk interessant te noemen.
Vooral de instrumentatie vind ik 'apart' en dat maakt de plaat net weer iets beter.
Dan komen we op de zang, de zang is aardig te verteren, soms vraag ik mij een beetje af of ze misschien ergens last van zou hebben, maar het heeft zeker zijn charmes. Voornamelijk zeurderig, laat ik het daar op houden.
Op Moon heb ik eigenlijk het idee dat ze een beetje aan het vast lopen is, of "lagged".

3,5*

Toch wel een beetje spijt dat ze vaarwel heeft gezegd tegen de homogenic periode

In hoeverre is deze plaat te vergelijken met vroeger werk?
Ik vind dit wel wat, behalve die stem die steekt me ook na 10 jaar nog steeds tegen. De muziek en sfeer op zich is altijd prachtig.

Moest nu een Patrick Watson, Andrew Bird Of Tom Waits dit zingen was het helemaal super geweest.

PS ik ken dus enkel wat van de kleine hits die ze had in de jaren 90