M83 - Hurry Up, We're Dreaming (2011)

Waar de trend een steeds kortere speelduur van een album is, komt M83 dit najaar juist met een album van wel geteld één uur en twaalf minuten verdeeld over twee schijfjes..
De eerste luisterbeurten bevallen mij goed en met Midnight City (single?) wordt wat mij betreft een mooi staalkaartje afgegeven. Staat dus ook maar gelijk in bestelling.
YouTube - M83 'Midnight City' audio (HQ)

Zou het niet langer zijn? 72 minuten past ook op 1 schijfje. Midnight City is inderdaad de eerste single.

Heel veel dubbelcd's passen op één schijfje. Denk aan Prince's Sign ‘O’ The Times. Het geluid voelt zo groots aan dat het gewoonweg twee cd's verdient.

Muzikaal lang niet mis op zijn beste momenten maar teveel zinloze filler en van die irritant eenvormige theatraal-schreeuwerige Panda Bear-esque vocalen op een aantal nummers waarmee M83 net iets te hard zijn best wil doen om aansluiting te vinden bij de hippe jongens anno 2011 vormen toch een serieuze domper op het luisterplezier. Belofte die Saturdays = Youth en de ijzersterke lead-single Midnight City met zich meebracht (gewoon één van de sterkste nummers van 2011) wordt dus helaas niet helemaal ingelost. Lichte tegenvaller.

Theatraal, dat omschrijft dit werk uitstekend. Het wil zó graag hip zijn...

Hij wil niet zo hip zijn als de andere zogenaamde 'hippe jongens' van 2011.
Dit is gewoon de muziek die hij altijd al heeft gemaakt. dus Gonzales was de grote jongen van 2003, waar de andere grote "hippe jongens" van nu een voorbeeld van kunnen nemen.

Ik was zooo benieuwd naar dit album. vanaf 2008 al!
Niet dat Saturday = Youth een flop was.. maar dat was niet het werk wat we van Gonzales gewend waren.
Before The Dawn Heals Us is natuurlijk het beste was hij gemaakt heeft. Dit album gaat er weer een beetje naar toe. Vooral het eerste nummer is zo erg mooi, en zet weer hetzelfde soort geluid neer als wat we op BTDHU hoorde.
Ik hoopte dat hij weer die richting op ging, en ja hoor, hij doet het.
Er staan alleen wel wat missertjes op.

Kortom: Als hij gewoon 1 disc uitbracht met daarop alleen maar goede en mooi gecomponeerde nummers als BTDHU of DCLSLG. Dan had het 5 sterren gekregen.
Over de gehele linie van de 2cd's staan er 12 steengoede nummers op. 1 disc vol dus.

Midnight City is het beste dat ik ooit van M83 gehoord heb.
Fantastisch einde!

Net daarom dat het doodjammer is dat hij nu andere hippe jongens wil achternalopen door die faux-Afrika-light schreeuwerige manier van zingen over te nemen in een aantal nummers. Zijn muziek heeft dat niet nodig en het past er ook helemaal niet bij.

Oke op zo'n manier begrijp ik het. Dat is inderdaad het enige jammere eraan.

Ik weet ook niet goed wat ik van die schreeuwerige zang moet denken.

Heel aangename plaat, ambitieus en ze slagen er zeer goed in om een bepaalde sfeer neer te zetten. De zang stoort niet echt vind ik persoonlijk.

Het is wel Heel Veel Geluid. Op het eerste gehoor een paar nummers die er duidelijk positief uitschieten met daaromheen heel veel geluidjes die maar weer niet willen bijblijven maar tijdens het luisteren varieren tussen uitstekend en irritant maar wel uitnodigen tot vastbijten. Een glorieuze overwinning óf misser, over een tijdje hoop ik het te weten.

Wie is trouwens die gast vocalist die op heel dat album zingt ? Het is jammer dat Antony Gonzales niet zelf zingt.. zoals hij dat op Saturday = Youth deed.. bij het wonderschone Graveyard Girl en Kim & Jessie.

Het allerjammere eraan.. is dat het niet een album geworden is als Before The Dawn Heals Us en Dead Cities, Red Seas & Lost Ghosts. Lekker instrumentale chaos en schitterende dromerige shoegaze!!

Deze maand komt alweer het zesde album van M83 uit, een album dat ik, nadat ik Before the Dawn Heals Us uit 2005 goed had bevonden, zeker moest proberen.

Hurry Up, We're Dreaming laat een heel ander geluid horen dan het bovengenoemde album. Ik vind dat er over het geheel duidelijk een sfeertje hangt dat ik veel aantref in de populairdere muziek uit de jaren tachtig. Dit is bijvoorbeeld sterk voelbaar in het nummer Reunion.

Op het eerste gehoor is dit veel makkelijker luisterbaar dan Before the Dawn Heals Us. Er staan leuke melodietjes op en is veel lichter verteerbaar. De single Midnight City en het Intro in samenwerking met Zola Jesus zijn wel toppertjes. Het spookt echter wat minder zoals nummers als Car Chase Terror en in mindere mate Moon Child. Het is kortgezegd wat vrolijker dan die nummers.

De elektronica lijkt ook wat verder weg te zijn ten koste van de pop. Minder synths, minder beats, maar veel meer jaren tachtig en meer vocalen. Briljantie zoals voorkwam op Before the Dawn Heals Us ontbreekt helaas. Hoewel dat album vaker geluisterd moest worden voor het een beetje doordringt, is dat namelijk wel een klasse of drie beter.

Het gemis van de elektronica, het duistere spookachtige tintje en het experiment maakt Hurry Up, We're Dreaming geen bijzondere plaat. Het is in principe het dertiende album in het dozijn of het vijfde wiel aan de wagen. Het had niet gehoeven naar mijn mening. Toch is het geen verspilde tijd om dit album eens op te zetten, het luistert net als die andere twaalf uit het dozijn toch wel lekker weg. Echt grijpen zal dit album me echter nooit.

klik

Ik heb een hele tijd tussen deze twee geschipperd. De ene keer vond ik het hele album maar een gigantische zeepbel, de andere keer wist de overrompelende geluidsbrij mij helemaal in te pakken. Uiteindelijk is de balans de positieve kant uitgeslagen

Mmm, ik heb hem nu nog een keer of wat geluisterd maar hij groeit zeker niet meer...

Mooi album weer! Zal vast BNM worden

Dat heb je goed voorspeld

Ja natuurlijk, als je je er al speciaal je vocalen naar AnCo voor modelleert... dat soort onvoorwaardelijke toewijding om er zelfs je eigen album voor in de prak te rijden moet beloond worden natuurlijk.

Midnight City is de absolute uitschieter van het album, wat een nummer zeg!

Hé een nieuwe M83, ga 'm binnenkort maar eens checken dan.

ik snap de vergelijking met animal collective wel, maar in tegenstelling tot AM kan ik de stem van deze Gonzalez prima hebben!

En nummers als echoes of mine en outro doen me trouwens nog meer denken aan het betere werk van arcade fire!

Anno 2011 is het 'mode' om een kort album te maken. 'Mode? Ja, daaaaaggg'. Dat zal Anthony Gonzalez, frontman van de Franse elektroband M83, gedacht hebben. Gonzalez maakt met zijn band namelijk gewoon tegen de 'mode' in een dubbelalbum van een uur en 12 minuten. 'Beste meneer Gonzalez, een goede zet'. Hij legt een creatief ei, Hurry Up We're Dreaming is namelijk een redelijk geweldige plaat geworden.

Hurry Up We're Dreaming bevat in totaal 22 composities, eerlijk verdeeld over twee schrijfjes. Wie single Midnight City heeft gehoord, wist al even dat het zesde M83 album een release was om in de gaten te houden. Het nummer is een echte wereldsong. De dromerige zang en melodie passen perfect bij de harde synthesizers. Het nummer is niet voor niets al vijf keer grote kandidaat geweest voor de song van de week. Een van de beste songs van het jaar. Maar Hurry Up We're Dreaming bevat meer moois. Ik noem er een paar: Wait, New Map & Ok Pal zijn bijvoorbeeld ook hoogtepuntjes.

Het was even een haat-liefdes verhouding tussen mij en dit album. De ene keer ben ik laaiend enthousiast de andere keer vind ik het album maar zo-zo. Sommige nummers zijn mooi maar ook een beetje opvullertjes. De grote kracht van Hurry Up We're Dreaming is dan ook wel het geheel. In het geheel past elk liedje namelijk perfect. Het album weet over de gehele linie te boeien en heeft een bepaalde spanningslading over zich heen, dit maakt het geheel bijzonder. Bijzonder, maar ook vermoeiend. Er wordt namelijk veel gewisseld tussen mooi en rustig en harde en brute synths. Soms is het zelfs een muur van geluid, en ja... dat kan ervoor zorgen dat het veel energie van de luisteraar kost. Maar die energie betaalt zich zeker uit, want dit album is een ware belevenis!

Wat opvalt is dat M83 hip wil zijn. ik ben niet de eerste die het opvalt. Gonzalez en co hebben goed opgeld wat in indie-kringen 'populair' is. gebruik van Saxofoon, dromerige zang en zorgen voor een indrukwekkend geheel. Het is allemaal al eens eerder gedaan. Animal Collective maakte qua sfeer een 'soortgelijk' album in 2009 met Merriweather Post Pavilion, ook dienen zei als indirecte inspiratiebron (luister maar eens naar Soon, My friend). Soms klinkt het album ook behoorlijk jaren '80 achtig maar Storend is het niet.
Verder is Hurry Up We're Dreaming een groeiplaat van jewelste. Ik vind het geheel steeds beter worden en vind steeds meer sfeerstukken prachtig. Ik zal dan ook niet ontkennen dat ik het een aanrader vind.

Conclusie: je moet er even goed voor gaan zitten, even doorzetten, maar dan is de conclusie onvermijdelijk: Hurry Up We're Dreaming is een bijzonder fraai album.

van: http://daanmuziek.blogspot....

Wat vinden jullie trouwens van Raconte-Moi Histoire? Ik vind het wel een lieflijk nummer. Je kan het natuurlijk cheesy vinden, maar ik las ergens dat er een grote-mensen-boodschap achter zit. Voorts deed M83 al veel met kinderen, dromen, jeugd, nostalgie, dus ik vind het in ieder geval bij hem passen.

En het ritme is heerlijk. Zo hoempa hoempa door de weide.

Ik wil nu gaan snowboarden met dit album op. Lijkt me episch.
Episch is trouwens het juiste M83 woord.

precies ja!

De eerste vier nummers zijn echt prima, maar daarna moet ik de hoogtepunten er toch echt uit gaan zoeken. Vooral de nummers met Pitchforkvocals bevallen me niet echt. De CD had wat mij betreft twee keer zo kort kunnen zijn, ik denk niet dat het aan sfeer ingeboet zou hebben en mijn beoordeling zou een stuk hoger zijn. Ik wil het niet slecht noemen, maar het had voor mij een stuk beter kunnen zijn. Als ik een selectie zou maken kom ik wel rond de 4* uit, met de huidige albumstructuur ben ik met 3* nog redelijk ruim.

vreemd dat je dan nummer 5, wait niet meeneemt. dat is ook echt een hoogtepuntje! en nummer 6 met die kikker vind ik ook niet slecht..
I/n eerste instantie vind ik m ook een beetje lang , maar als ik m helemaal afluister komt er telkens weer ergens een hoogtepuntje bij.

Ja, dat hoor ik vaker van Wait. Ik heb het album nu een keer of drie-vier beluisterd, maar hij viel me niet direct op als geweldig. Ik zal het album zeker nog wel eens luisteren, want ondanks dat er wat mij betreft veel fillers opstaan, luistert het toch vrij gemakkelijk weg.

Dit is het eerste album dat ik heb gekocht van M83. Ik hoorde onlangs "Midnight City" op de radio, toen ik 's nachts naar huis reed. Ik vond het een prachtig nummer. Op het lied volgde er tevens een interview met enkele van de bandleden. Ze vertelden onder meer over het feit dat Mellon Collie & the infinite sadness van Smashing Pumpkins één van hun grootste inspiratiebronnen voor dit album was. Niet qua muziek, wél qua gevoel en epicness, om het zo te zeggen Die omschrijving verkocht me helemaal! Ik ben blij dat ik het album gekocht heb, en ik nog enkele andere M83-albums voor de boeg heb!