M83 - Hurry Up, We're Dreaming (2011)

Deze maand komt alweer het zesde album van M83 uit, een album dat ik, nadat ik Before the Dawn Heals Us uit 2005 goed had bevonden, zeker moest proberen.

Hurry Up, We're Dreaming laat een heel ander geluid horen dan het bovengenoemde album. Ik vind dat er over het geheel duidelijk een sfeertje hangt dat ik veel aantref in de populairdere muziek uit de jaren tachtig. Dit is bijvoorbeeld sterk voelbaar in het nummer Reunion.

Op het eerste gehoor is dit veel makkelijker luisterbaar dan Before the Dawn Heals Us. Er staan leuke melodietjes op en is veel lichter verteerbaar. De single Midnight City en het Intro in samenwerking met Zola Jesus zijn wel toppertjes. Het spookt echter wat minder zoals nummers als Car Chase Terror en in mindere mate Moon Child. Het is kortgezegd wat vrolijker dan die nummers.

De elektronica lijkt ook wat verder weg te zijn ten koste van de pop. Minder synths, minder beats, maar veel meer jaren tachtig en meer vocalen. Briljantie zoals voorkwam op Before the Dawn Heals Us ontbreekt helaas. Hoewel dat album vaker geluisterd moest worden voor het een beetje doordringt, is dat namelijk wel een klasse of drie beter.

Het gemis van de elektronica, het duistere spookachtige tintje en het experiment maakt Hurry Up, We're Dreaming geen bijzondere plaat. Het is in principe het dertiende album in het dozijn of het vijfde wiel aan de wagen. Het had niet gehoeven naar mijn mening. Toch is het geen verspilde tijd om dit album eens op te zetten, het luistert net als die andere twaalf uit het dozijn toch wel lekker weg. Echt grijpen zal dit album me echter nooit.

klik

Anno 2011 is het 'mode' om een kort album te maken. 'Mode? Ja, daaaaaggg'. Dat zal Anthony Gonzalez, frontman van de Franse elektroband M83, gedacht hebben. Gonzalez maakt met zijn band namelijk gewoon tegen de 'mode' in een dubbelalbum van een uur en 12 minuten. 'Beste meneer Gonzalez, een goede zet'. Hij legt een creatief ei, Hurry Up We're Dreaming is namelijk een redelijk geweldige plaat geworden.

Hurry Up We're Dreaming bevat in totaal 22 composities, eerlijk verdeeld over twee schrijfjes. Wie single Midnight City heeft gehoord, wist al even dat het zesde M83 album een release was om in de gaten te houden. Het nummer is een echte wereldsong. De dromerige zang en melodie passen perfect bij de harde synthesizers. Het nummer is niet voor niets al vijf keer grote kandidaat geweest voor de song van de week. Een van de beste songs van het jaar. Maar Hurry Up We're Dreaming bevat meer moois. Ik noem er een paar: Wait, New Map & Ok Pal zijn bijvoorbeeld ook hoogtepuntjes.

Het was even een haat-liefdes verhouding tussen mij en dit album. De ene keer ben ik laaiend enthousiast de andere keer vind ik het album maar zo-zo. Sommige nummers zijn mooi maar ook een beetje opvullertjes. De grote kracht van Hurry Up We're Dreaming is dan ook wel het geheel. In het geheel past elk liedje namelijk perfect. Het album weet over de gehele linie te boeien en heeft een bepaalde spanningslading over zich heen, dit maakt het geheel bijzonder. Bijzonder, maar ook vermoeiend. Er wordt namelijk veel gewisseld tussen mooi en rustig en harde en brute synths. Soms is het zelfs een muur van geluid, en ja... dat kan ervoor zorgen dat het veel energie van de luisteraar kost. Maar die energie betaalt zich zeker uit, want dit album is een ware belevenis!

Wat opvalt is dat M83 hip wil zijn. ik ben niet de eerste die het opvalt. Gonzalez en co hebben goed opgeld wat in indie-kringen 'populair' is. gebruik van Saxofoon, dromerige zang en zorgen voor een indrukwekkend geheel. Het is allemaal al eens eerder gedaan. Animal Collective maakte qua sfeer een 'soortgelijk' album in 2009 met Merriweather Post Pavilion, ook dienen zei als indirecte inspiratiebron (luister maar eens naar Soon, My friend). Soms klinkt het album ook behoorlijk jaren '80 achtig maar Storend is het niet.
Verder is Hurry Up We're Dreaming een groeiplaat van jewelste. Ik vind het geheel steeds beter worden en vind steeds meer sfeerstukken prachtig. Ik zal dan ook niet ontkennen dat ik het een aanrader vind.

Conclusie: je moet er even goed voor gaan zitten, even doorzetten, maar dan is de conclusie onvermijdelijk: Hurry Up We're Dreaming is een bijzonder fraai album.

van: http://daanmuziek.blogspot....

In mijn wekelijkse radio-rubriek 'De Keuze van Kas' op AmsterdamFM heb ik gisteren dit album besproken, beluister het hier.

Hurry Up, We’re Dreaming is voor mij de grote verrassing geworden van 2011. Eerlijk gezegd had ik niet verwacht dat een album met elektronische muziek mij zou bevallen, maar ik had het duidelijk mis. Ik was zeer onder de indruk van met name de eerste helft van het album, waarbij Steve McQueen dan weer behoort tot het hoogtepunt op de tweede helft. Deze tweedeling vormt gelijk het grote minpunt van dit album. Het tweede deel van het album bevat wat mij betreft teveel muzikale interrupties. Daarnaast duurt het album simpelweg te lang. Maar met losse nummers als het eerder genoemde Steve McQueen, maar ook Midnight City, Reunion, Intro, Raconte-Moi une Histoire en vooral het hemelse Wait, is M83 een artiest die ik voortaan op de voet zal gaan volgen.

Lekker album! het fabelachtig lekkere nummer Midnight City en het mooie, minimalistische Wait trokken mijn aandacht en zorgden ervoor dat ik de rest van dit album ook graag eens wilde beluisteren.
Ik kende M83 al van hun Oblivion-score, die ik ook goed vond.

Dit album kent een aantal hoogtepunten, maar is niet over de gehele breedte supersterk. Het openingsstuk is fenomenaal ( de eerste 6 tracks ), maar daarna volgen, evenals soms op de 2e cd, een een aantal fillers. Ik vind geen een nummer echt slecht, maar een hoop is wel overbodig.
Naast Midnight City en Wait behoren oa Reunion, Steve McQueen en New Map tot mijn hoogtepunten.
Een leuk en boeiend geheel, dat niet echt verveelt maar slechts een aantal echte knallers kent. Een geruime 3,5*

Niet mijn ding dit. Ik heb me er niet bij verveeld en hoor wel dat het binnen het genre goed is, maar ja, je moet dan wel van het genre houden. De meer uptempo tracks vind ik duidelijk de beste, al zijn die spijtig genoeg in de minderheid. Verder kan ik niet zoveel met de zweverige, dromerige en melancholisch klinkende electropop. Ik mis vooral echte liedjes met een kop en een staart.