Roxette - Joyride (1991)

Ik plaatse net een soortgelijk bericht, qua inhoud, voor een ander, geheel met dit album inwisselbaar onschuldig popalbum van dit verder geheel onschuldig en weinig stofverplaatsend hitparadepopbandje van weleer.

Deze was al iets beter dan de vorige.

Nog steeds bubblegum pop maar met hier en daar een hint richting AOR.
Niet superslecht maar ook absoluut niet goed.

Kan heel slecht tegen dit soort dingen.

He jongens doe nou niet zo lullig over mijn favoriete-band-van-vroeger anders ga ik huilen
Recent deze plaat ook weer eens gedraaid en als ik toch met een onpartijdig kritisch oor probeer te luisteren zitten er toch een aantal gewoon zeer sterke composities tussen naar mijn idee... Toch..??

Naar top-40-maatstaven van de jaren '90 is dit inderdaad zeer sterk.

Welke maatstaf ik hier ook naast leg, het blijft irritante op de amerikaanse markt gerichte poprock. Niet meer dan een punt waard.

En omdat die zangeres op Edwin van der Sar lijkt doe ik er nog een halve punt vanaf.

Blijkbaar weet zelfs een onschuldig bandje als Roxette voor discussies zorgen op MuMe. Dat dit op de Amerikaanse markt gerichte poprock is (zoals dix zegt) staat als een paal boven water, Roxette brak eerst daar door en veroverde pas enkele maanden later Europa.

Vind het wel een leuke discussie, en dat amerikaanse kan ik wel inkomen. Het is zelfs ook nog wel aardig bombastisch hier en daar. Maar dan nog blijven met name Fading Like a Flower en Things Will Never Be The Same aardig op niveau.

Hele prettige luisterplaat met een paar prima hitjes. Spending my time vond ik altijd erg mooi.

Moet om deze opmerking een jaar na dato toch nog wel even hartelijk lachen . Ik wil daar nog aan toevoegen dat ik Per altijd een enorme kneus heb gevonden. Gelukkig kan hij wel liedjes schrijven

Draaide deze destijds zeer regelmatig. Tegenwoordig veel minder. De muziek boeit mij niet meer zo. De teksten hier en daar wel wat meer ook al gaan ze niet echt diep.
Toch een 4,5 omdat de CD mij destijds heel blij maakte.

Tja, hierover zijn de meningen duidelijk verdeeld. Noem het nep-rock, noem het kitsch, noem het poppy, maar voor mij is dit de soundtrack van 1991.

Het heeft alles waar een hitalbum aan moet voldoen: een sterke eerste single (de titeltrack) die een megahit wordt, gevolgd door een uitstekende tweede single (Fading like a flower) die iedereen ook weer (al dan niet ongewild) bij de eerste tonen herkent en mee kan brullen. Het album is een stap vooruit ten opzichte van de voorganger (Look sharp!) met een uitgekiende mix van synthesizers en gitaren die makkelijk in het gehoor ligt, en je wisselt hardere nummers af met mooie ballads waarbij er geen zwakke nummers op staan en de sterkste songs verspreid zijn over het album zodat het niet inkakt na de eerste helft. Sluit af met twee dijken van songs (een 'rocker' en een ballad) en laat de laatste eindigen met de kermisklanken die ook aan het begin van de schijf staan, en de cirkel is rond. Bovendien heeft Marie Fredriksson een dijk van een stem die van de schijf af spat en geen moment verveelt.

Ik kan me voorstellen dat het inmiddels wat gedateerd klinkt (en er zéker gedateerd uitziet - al blijf ik Marie een aantrekkelijke vrouw met uitstraling vinden, en over de uitstraling van Per ga ik het gewoon niet hebben), maar het zit verdraaid goed in elkaar en voor mij is dit één van de soundtracks van m'n jeugd die ik nog steeds met veel plezier beluister. Het was wat mij betreft ook meteen het hoogtepunt uit het oeuvre van Roxette. Ik ben hierna hun albums blijven kopen waar zeker nog meerdere goede tracks op te vinden zijn, maar zo'n aanstekelijk en krachtig geheel als Joyride is het nooit meer geworden.

nananananaah nananananaah...you got the look, luidde een reeks van grote hits in, voor dit Roxette.
Top 40 muziek pur sang, gebruik makend van veel beproefde recepten, zoals het obligate Fading Like a Flower, waar Heart met All i Wanna Do en Kiss met Forever of Bad English met Time Stood Still ook een bijdrage aan leverden.
Maar het mag gezegt, Joyride is een pakkend nummer. Hotblooded heeft wat pit en Watercolours in the Rain is zowaar een compositie.
Maar bij aanvang op kant B met The Big L. heb ik er niet veel goesting meer in....vooruit Perfect Day mag er ook nog zijn. De rest is veelal Small Talk dat niet Soul Deep gaat.
Roxette is net als kauwgom...na een aantal keer kauwen is de smaak er al van af.

Zomerliefde.

Laatst een mapje gevonden met oude foto’s.
Tienertoer, de eerste dansavonden.
Je kent het wel.
Heerlijk puberen.
Samen met een vriendengroep op vakantie.
Tentje op een camping in Renesse.
Foute discotheken gericht op het Top 40 publiek.
Taxiritjes die veels te duur uitvallen.
Vanwege het postuur van de chauffeur probleemloos afrekenen.
Op jacht naar knappe gebruinde meisjes.
Scorelijst bijhouden.
Volgens een verzonnen ranglijst.

Laatste pagina van het gevonden boekje.
Lichtelijk verkleurde Polaroid.
Glimlach die het ijzer van een beugel bloot legt.
Flinke worstelpartijen veroorzakend.
In de nachtelijke uurtjes.
Mooi natuurlijke krullen en sproetjes.
Mijn overwinning van 1991.
Haar naam is helaas vervaagd.
Sonja of Silvia?
In ieder geval iets met een S.

Vreemd genoeg is het volgende moment wel bij gebleven.
Het bewuste nummer wat die avond gedraaid werd.
Waarbij onze ogen elkaar troffen.
Alles veranderde in slow motion.
Alleen het moment.
Die avond viel ik niet voor het vergeten vrouwtje.
De echte zomerliefde kwam uit Zweden.
Roxette met Fading Like A Flower.
Vreemd dat muziek altijd in je gedachtes blijft overheersen.

De grootste problemen bij dit album heb ik met de volgorde van de tracks. In 1991 (toen ik twaalf was ) vond ik dit album echt heel goed maar zelfs in die tijd vond ik Joyride al een matig nummer en Hotblooded de slechtste van de hele plaat. Daarna werd het gelukkig beter, en als ik hem nu af en toe nog eens opzet dan staan er nog genoeg nummers op die de tand des tijds aardig doorstaan hebben, met name de ballads Fading like a flower en Spending my time.
Er staat het nodige vulmiddel op maar als geheel vind ik hem bijzonder aardig, jammer dat zovelen hier er zo negatief over zijn.

Dit album blijft altijd onlosmakelijk verbonden met mijn jonge tienerjaren.
Toen dit album pas uitkwam, kocht ik het op cassette omdat ik toen nog geen CD-speler had.
Ik was al Roxette-fan door hun vorige hits The Look, Dangerous en Dressed For Success.
Ik heb de tape letterlijk grijsgedraaid, machtig mooi album waar ik niet genoeg van kon krijgen.
Enkele jaren terug heb ik Joyride op CD gekocht, puur voor het jeugdsentiment dat weer kwam bovendrijven. Ik vind het nog steeds prima muziek, ondanks dat mijn muzieksmaak veranderde met het verstrijken van de jaren. Per Gessle still rocks!

Beste album van Roxette. Super goede popmuziek zonder tralala. Don't bore us get to the chorus stond er op de hoes en daar draait het om. Van de eerste tot de laatste noot scherp en ambitieus. Misschien nu een beetje gedateerd maar toch!

Ik vond de hits en ballads altijd wel aardig maar ik heb laatst het
mtv unplugged optreden gedownload en als je dan de
nummers uitgekleed hoort is het van ongekende schoonheid.

De tamtam blijft weg en de pure schoonheid blijft over en dat miste ik
op de meeste albums { los van Crash boom bang}

maar met dat optreden spelen ze Spending my time wat in die versie
het mooist tot zijn recht komt!!
En wie me niet gelooft kan de versie op Youtube zien.

Prima, lekker luchtig album van Roxette. Niet te moeilijk doen maar gewoon lekkere muziek maken die voorzien is van mega catchy refreinen en melodieën. Deze vind ik de beste van ze. Look sharp heeft ook zeker z'n momenten maar die vind ik wat te soft. Te gladjes geproduceerd in ieder geval. Op deze wordt er af en toe lekker gerocked en leunt het zelfs tegen AOR aan. En wat is Fading like a flower toch verrekte catchy zeg!

Het moet gek lopen, wil het titelnummer niet tot mijn 5 favoriete nummer 1-hits van de 00s horen. Wat een geweldige popsong nog altijd. In de zomer van 1991, maar ook in die van 2013.

Ok jongens, het is niet "cool" om Roxette te diggen, maar dit is een gemiddelde dat ik niet serieus kan nemen. Hier staan heus wel klassieke popsongs op. Ik geef toe, het is een guilty pleasure van mij (het feit dat ik het zo wil vernoemen zegt genoeg) maar dit moét boven de 3*!

JES!! Voor de goede zaak heb ik mijn stem verhoogd van 4,5 naar 5,0. Het is inderdaad absoluut belachelijk dat deze plaat zo laag staat. Het is blijkbaar imagotechnisch beter om op dit forum stoer te lopen doen over Arcade Fire en The National dan om toe te geven dat Roxette toch eigenlijk wel verdomd lekkere liedjes heeft gemaakt....
Kom op mensen, pas die stem aan!

No Way man !

...
...
...

Sorry Pinsider. Maar ik kan hier helemaal niets mee. Ik word zwaar gefrustreerd als ik hier naar moet luisteren. Ik kan een hoop aan, maar Roxette niet.

Sterk staaltje omgekeerd effect, helaas...

Joyride is toevallig zo'n mega-hit van Roxette die me nooit echt gepakt heeft. Ondanks dat ik het niet steeds een leuk nummertje vind.

Fading Like a Flower is hier voor mij de absolute favoriet. Maar Roxette is zo'n band waarbij de verzamelaar voldoende is! Ik heb absoluut een zwak voor de band, maar dan metname voor nummers als, Dangerous, Listen to your Heart, How do you do!, Almost Unreal en Sleeping in my Car!

Waarom mensen hier bewust een 0,5 en 1 stemmen terwijl ze duidelijk niet van kwaliteitspop houden, is mij een raadsel. Moet ik op mijn beurt dan elke hiphop- of dance-act met een 0,5 belonen?

Dit is voor het genre gewoon goede muziek. Gevarieerd, en sterk uitgevoerd.

Ik vind het ( nogmaals) verschrikkelijk dit.
Het heeft voor mij een hoog irritatie gehalte.
Maar ik vermoed dat het ook te maken heeft met mijn tijd als platenboer. Ik had collega's toendertijd die een campy muzieksmaak hadden. Toffe gasten, van de herenliefde, maar dat terzijde, want ik heb een leuke tijd met hun gehad en ik veroordeel iemand absoluut niet om zijn seksuele geaardheid, maar hun smaak stond lijnrecht tegenover die van mij.
Maar ik heb Roxette tot in den treure aan moeten horen.
Het is niet echt voor mij. Een neprocker, die gitarist met zijn zgn erotische bijdrage in de vocalen. Vreselijk voorspelbaar ook.
De zangeres kon wel wat. Maar het heeft geen soul en beleving. Plastic en makkelijk.
Ik hoop het nooit meer te hoeven horen.

Blijft vermakelijk alhier.
Dat Marie iets in haar mars heeft (had) staat buiten kijf gezien haar staat van dienst pre-Roxette. Die Per kon inderdaad geen gitaar spelen. Heeft hij zelf ook meerdere keren ruiterlijk toegegeven. Maar de echte gitarist achter de schermen (en bij concerten) kon het wel degelijk. En laat Per nu net bedreven zijn in het maken van pakkende liedjes....
Het moet uw kopje thee maar net zijn en ik snap de ergernis, maar je wordt toch ook niet boos op een jochie van 2 die geniet van K3? En een kleuter in groep 3 geef je toch ook geen 1,0 bij een rekentoets? Kom op, haal die 1 weg, maak er een aanmoedigings 2,5 van Beetje kromme vergelijking, maar u snapt mij vast...

Mmm.... Het zijn volwassenen. Ook toen ze begonnen. Nee, het spijt me. Ik blijf bij mijn standpunt.
ik beloof wel stellig dat dit mijn laatste bijdrage was voor een Roxette album.

Deal ???