Airbag - All Rights Removed (2011)

Een geweldig album waarmee Airbag hun 'debuut album' Identity dik overklast! Het hoogtepunt van het album is wat mij beteft het 17 minuten lang durende 'Homesick' hoewel de overige nummers niet veel onder doen. Wat een pareltje is 'Light them all Up'!
'prettige pop-rock prog' is overigens een dikke belediging aan het adres van deze 'Noorse gasten'. Een dikke 5 van mijn kant (enig super klein minpuntje is de wat korte duur van het album). Zeker in mijn top 5 lijst over 2011!

Ik vond Identity toch beter. All Rights Removed klinkt wat verder weg, het komt allemaal niet helemaal bij me binnen. Het gaat zo gezegd een beetje het andere oor weer uit. Desondanks gewoon een ruime voldoende waard, zo goed is het dan wel weer.

Bij mij is het met progrock op één of andere manier vaak alles of niets. In dit geval is het alles. Daar zijn een aantal redenen voor. Allereerst het ijzersterke gitaarspel op deze plaat. Ik luister nu bijvoorbeeld naar de eindsolo van White Walls: wow, niets mis mee.
Daarnaast de sfeer op de plaat: die waart overal rond. Het is een soort bindmiddel. En het is een prachtsfeer die wordt opgeroepen. Boven mij zijn al logische namen genoemd waar deze muziek mee vergeleken kan worden. Voor die mooie sfeer haal ik er toch die andere Noorse progrockband bij: Gazpacho. Ik hang tijdens dit album soms rond in de Noorse bossen en fjorden, waar draken en trollen ronddolen. En ik ben niet eens in Noorwegen geweest!
Tot slot, dat cruciale element, de songkwaliteit: die is erg goed. Alleen het begin van Never Coming Home vind ik wat minder, doordat de zanger in het refrein tegen het valse aanzit. Maar vooruit, dat stukje is ze vergeven, die gitaar daar maakt veel goed. Prachtplaat!

‘All Rights Removed’ is zonder twijfel één van de beste platen van 2011, durf ik midden 2012 te beweren. Waarom ik dat niet eerder doorhad? Het is niet echt een zaak van het doorhebben, maar eerder het doorgronden. En dat heeft bij mij wel even geduurd, omdat dit mij in eerste instantie een goedkope rip-off van Pink Floyd leek.

Maar dat is het dus absoluut niet. Progressive rock is een stroming binnen de rockmuziek die, en nu ben ik aan het woord, de heersende classic rock maar saai en binnen de lijntjes kleurend vond, en dientengevolge boeiende, opwindende, nieuwe muziek wilde maken. Muziek met een concept, één groot idee achter. Bands als Yes, Rush, King Crimson, Camel. Jethro Tull. Die bands gingen van classic rock naar progressive rock, om de muziek spannender te maken. En, het is enkel fair om dat toe te geven, zij zijn daar ook in geslaagd.

Uiteraard behoort ook Pink Floyd tot die stroming, al zou ik die in een geheel eigen klasse indelen, een vaarwater waarin geen enkele andere band mag varen. Maar er werd wel duchtig in dat vaarwater gevist door vele bands, en ook deze Noorse band, Airbag, is daar eentje van. Zij steken hun bewondering voor Pink Floyd niet onder stoelen of banken, en hebben dus ook wat aan leentjeburen gedaan. Maar wel op zo’n manier dat het aanvaardbaar is, en de muziek staat gewoon op zichzelf, en wel om één belangrijke reden.

Zoals hierboven al gezegd, gingen progrockbands muziek spannender maken. Airbag is een soort contraprogrockband, als je het zo al mag noemen. Althans, dat laten ze op ‘All Rights Removed’ horen. Wat ik daarmee bedoel, is dat zij wel degelijk muziek maken die men kan catalogiseren als progrock, maar met invloeden uit classic rock, Led Zeppelin en co. De reden is volgens mij dat ze progrock intussen zelf saai vinden, omdat het conceptueel moet zijn, en virtuoos, en weldoordacht. Daarom pompen ze er wat bijzonder lekkere gitaarsolo’s in, die doen denken aan jongens als Jimmy Page en Ritchie Blackmore. Een zet die wat mij betreft een groot succes kan worden genoemd.

Let wel: dit is mijn persoonlijke mening, die uiteraard af zal wijken van veel andere mensen. Ik kan de plank helemaal misslaan, en de echte progrockliefhebbers zullen er ongetwijfeld een veel correctere kijk op hebben, maar daar gaat het me niet zozeer om. Wat dit album teweegbrengt bij mij, is een opborreling van emoties, en veel ontzag voor de ingenieuze maar toch simpel ogende opbouw en structuur van de nummers.

De titelsong is een klassieker in wording, ‘White Walls’ kent op het einde een memorabele gitaarsolo die an sich alleen al dit plaatje het beluisteren waard maakt, en die afsluiter, tja.. What is there to say? Ik zal het er hieronder nog wel even over hebben. ‘Light Them All Up’ is een erg mooi instrumentaal tussenstuk (met viool) tussen ‘Never Coming Home’ en het epische ‘Homesick I-III’. ‘The Bridge’ is een titel die voor mij symbool staat voor de brug die Airbag slaat tussen Pink Floyd en Porcupine Tree.

De magistrale afsluiter is een dikke, dikke kers op de taart. Het begint als het nummer dat Steven Wilson altijd al heeft willen schrijven, maar nooit uit zijn pen en gitaar kreeg, en meandert zo door en door tot er weer zo’n fantastische gitaarsolo weerklinkt waarop David Gilmour zelf, gitaargenie van Pink Floyd, trots zou zijn.

Tekstueel zie ik er trouwens geen bepaald vastgeroest concept in, wat ook een pluspunt is. Ik kan een conceptalbum wel waarderen, maar met mate. Hier komen verschillende thema’s aan bod, zoals het verafschuwen van iets wat je eigenlijk zelf bent in het titelnummer tot pijn, verdriet en gemis in ‘Never Coming Home’. Sterke teksten, geen letter teveel.

Airbag heeft de hoofdvogel afgeschoten met dit kleine meesterwerkje. Dat vraagt er natuurlijk om hun eerder werk een kans te geven. Dat ga ik dan ook wel doen. Intussen geniet ik gewoon nog eens van ‘All Rights Removed’. Heerlijk.

4,5 sterren

Dankjewel MuMe voor weer een geweldige ontdekking! All Rights Removed is geweldige progrock die me doet denken aan de rustige nummers van Anathema en Porcupine Tree, en dat het hele album lang. Er staat geen enkele stinker tussen (een zeldzaamheid bij progrock) en de afsluiter Homesick is één van de beste progrock nummers die ik al heb gehoord.

De link met Pink Floyd snap ik ook wel, want deze muziek is vaak nogal gezapig - op een goede manier, om dan open te spatten met een lange gierende gitaarsolo.

Ideale muziek dus om op de achtergrond te hebben staan, want op de koptelefoon vind ik dit vaak net iets te langdradig. Daarom dus 4*, maar dan wel een oververdiende.

De vergelijking met Pink Floyd ligt voor de hand en bij die muziek komt het voor mij heel nauw; als het goed is, is het prachtig, maar als het net niet klopt, is het meteen ergerlijk. Bij Airbag klopt het misschien juist net te veel; de muziek ligt voor de hand, waardoor de spanning ontbreekt. Ik mis bezieling. Het is prima muziek, maar niet onderscheidend en daardoor niet de moeite waard.

Ik ben in een milde bui. De ingrediënten bij Airbag zijn overbekend: men neme wat Wish You Were Here en voege er een Animals-climax aan toe, beetje roeren, vriesdrogen, Knorr-Wereldgerechtzakje eromheen en dan lekker bij elk nummer opnieuw toepassen.

Ze doen dit op All Rights Removed met net wat meer pit dan op het debuut. Daardoor vallen met name de eerste vijf nummers me behoorlijk mee. Homesick duurt nog steeds wel langer dan het nummer rechtvaardigt. Soit... Pink Floyd zelf maakt deze muziek niet meer, dus laat ze...

Introductie van de Noorse band Airbag
Airbag is een Noorse rockband die bekendstaat om hun sfeervolle en melodieuze muziek. De groep, opgericht in Oslo in 2004, maakt muziek die sterk beïnvloed is door progressieve rock en bands als Pink Floyd, maar met een eigen moderne twist. Airbag combineert emotionele teksten met dromerige gitaarpartijen en meeslepende melodieën, waardoor hun muziek een diep, bijna filmisch gevoel krijgt. De band bestaat uit ervaren muzikanten en heeft sinds hun debuut in 2009 meerdere albums uitgebracht die wereldwijd lovende kritieken kregen. Airbag wordt geroemd om hun vermogen om gevoelens als melancholie en hoop muzikaal over te brengen.

Introductie van het album All Rights Removed (2011)
All Rights Removed, uitgebracht in 2011, is het tweede studioalbum van Airbag en wordt gezien als een van hun beste werken. Het album bestaat uit zes lange nummers die verschillende stemmingen en thema's verkennen, van verlies en verlangen tot persoonlijke groei. De muziek op All Rights Removed bevat veel van de melancholische klanken en sfeervolle gitaarsolo’s waar Airbag om bekendstaat, vaak vergeleken met Pink Floyd en Porcupine Tree. Het album combineert vloeiende melodieën met krachtige teksten en biedt luisteraars een meeslepende, bijna filmische ervaring, waardoor het een favoriet is onder fans van progressieve rock.

De nummers op het album
Opener All Rights Removed vertelt over het gevoel van verlies en frustratie wanneer onze persoonlijke rechten worden beperkt. De tekst reflecteert op vrijheid die afneemt, terwijl men machteloos toekijkt. De sfeer is intens en melancholisch, met een donkere, bijna dromerige muzikale laag die deze emoties versterkt.(8)

White Walls gaat over het gevoel vast te zitten in een leegte en innerlijke worsteling. De tekst beschrijft eenzaamheid en zoeken naar betekenis in een lege wereld. De sfeer is melancholisch en somber, met een trage opbouw die de emotionele zwaarte versterkt. Met een fraaie stevige gitaarsolo wordt deze sfeer versterkt.(9)

The Bridgeheeft een zwaar thema bij de hand. De innerlijke strijd en een zoektocht naar vrede en begrip. De tekst beschrijft iemand die figuurlijk een brug over moet steken om verder te komen in het leven, maar twijfels en angst bemoeilijken dat. De sfeer is melancholisch en intens, met een kalme, mysterieuze toon.(8)

Never Coming Home gaat over verlies, verdriet en het onomkeerbare einde van iets waardevols. De tekst verwoordt de pijn van weggaan zonder terugkeer, wat kan slaan op relaties, dromen of zelfs het leven zelf. De sfeer is somber en introspectief, met een melancholische ondertoon die diep raakt. De gitaarsolo maakt de vergelijking met Pink Floyd duidelijk.(9)

In het korte instrumentale Light Them All Up draait het in mijn beleving om een gevoel van wanhoop en de drang om iets te veranderen, zelfs als dat destructieve gevolgen heeft. De sfeer is donker en intens, met een dreigende ondertoon die spanning oproept.(7)

Afsluiter Homesick I-IIIbeschrijft een diep verlangen naar een plek of tijd die voorbij is, een soort nostalgie en verloren gevoel. De tekst verbeeldt een reis door herinneringen en emoties van gemis en heimwee. De sfeer is melancholisch en dromerig, met een zachte, introspectieve toon vol emotie. Het is een nummer met prachtige variatie.(9)

Conclusie en aanbeveling
All Rights Removed is een prachtig album dat de stijl van Airbag prachtig weergeeft. Met hun kenmerkende melancholische tonen en meeslepende gitaarsolo's neemt de band de luisteraar mee op een emotionele reis door thema's als verlies, eenzaamheid en persoonlijke groei. De zorgvuldig opgebouwde melodieën en diepe teksten maken dit album tot een intense en aangrijpende luisterervaring die lang blijft hangen. Voor liefhebbers van progressieve rock en sfeervolle muziek in de stijl van Pink Floyd en Porcupine Tree is All Rights Removed absoluut een aanrader en een waardevolle aanvulling op hun collectie.

Waardering: 8,3 Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl