Lou Reed & Metallica - Lulu (2011)

Niet doen!

We zijn inmiddels twee jaar verder en ik wilde Lulu weer eens een keer een kans geven. Ik ga bij het eerste nummer al bijna dood van het lachen. Slechte zangers, no problemo. Maar Lou Reed klinkt hier wel extreem beroerd.

Maar zonder vocalen klinkt Junior Dad helemaal niet zo slecht. Zelfs een beetje post-rockerig eigenlijk.

Dit had een prima instrumentaal album van Metallica kunnen wezen... Helaas moet Lou Reed er doorheen blerren... Ik heb de cd regelmatig aan vrienden laten horen juist omdat het zo slecht is. Vooral bij Pumping Blood beginnen mijn lachspieren te werken... 30 x roept ie Pumping Blood en geen één keer op de maat van de muziek, das al een prestatie opzich!

Dit album staat eigenlijk alleen maar in me kast omdat Metallica mee speelt.

En dan zet zij vervolgens een cd van Nickelback op om je terug te pakken?

Snikkelbek is zelfs iets beter dan dit.

No way dudes

Daar zeg je wat... Mijn vriendin heeft kaarten gewonnen voor het concert van Nickelback... 3 keer raden wie er verplicht mee mag :-$

En nú ga je te ver Stijn!

Dit album is zo onderschat als mijn lasagna.

Ook ik ging weer eens terug naar dit album, ik snapte des tijds de haat niet aangezien ik het best wel een aardig project vond.
Ik vind mijn 3,5* nog steeds een prima score, sommige nummers zijn een beetje overbodig waardoor het met tijde wat langdradig kan aanvoelen maar over het algemeen vind ik Lulu nog steeds een geslaagd experiment. Ik houd met vlagen van Lou Reed, mijn liefde voor Metallica was vroeger groter dan nu maar nog steeds een prima band, de combinatie ervan bevalt mij. Geen album om vaak op te zetten maar als ik er dan zin in heb komt het ook wel aan.
Ik snap dan ook nog steeds niet waarom dit waardeloos is voor veel mensen..

Na hem destijds een aantal keer te hebben gedraaid nu weer eens opgezet na hem lang niet gehoord te hebben, en ik vind hem zelfs nog beter als ik hem in mijn geheugen had. Het probleem dat ik met veel Metallica heb valt hier een beetje weg... Reed geeft het leven, een eigen identiteit, Op zijn beurt geeft Metallica het weer wat power.. Had er echt plezier in dit weer eens te horen.. Ik heb toch het idee dat destijds iedereen te makkelijk op de "slechtste album ooit" hype is gesprongen...

Het is uniek, maar dat is wel meer kunst

Als je zegt dat Metallica geen eigen identiteit heeft, ben ik dat niet met je eens. Met het 'leven geven. Of 'sfeer neerzetten' zo je wilt, kan ik wel erg meegaan.De band is uit duizenden herkenbaar. Altijd al geweest. Wel ben ik van mening dat het niet per se Metallica had hoeven zijn om Lulu te maken zoals het is.

Nu hoop ik toch niet dat mensen Lulu opeens meer gaan waarderen..

Stel je voor. Dan is het niet underground meer. Dat moeten we niet willen natuurlijk.

Voor echte algemene waardering moeten die gasten van Metallica eerst ook dood, denk ik. Op zijn minst.

Lou Reed en Metallica underground.. nou niet gaan overdrijven he!

Zo bedoel ik het in ieder geval niet, misschien wat onhandig opgeschreven.. Ik bedoelde meer dat het een nieuwe identiteit krijgt, minder strak dan ik van MEtallica gewend ben, maar tegelijkertijd misschien wel net zo hard en fel...

Ik denk wel dat het per se Metallica had moeten zijn. Ik denk dat hij ook met een andere (metal)band een plaat had kunnen maken die qua sfeer wel in deze richting zou gaan, maar zonder Metallica was het geen Lulu geworden.

Hopen dat meer mensen het goed gaan vinden is denk ik meer ijdele hoop, het is daarvoor gewoon te makkelijk om eens zonder kritiek een halve ster uit te kunnen delen.

Maar als ze dood zijn is het toch juist under ground?

Daar ben ik het wel mee eens. Het lijkt een soort losse polsoefening te zijn. Hoewel ze dat nooit op plaat deden, heeft Metallica wel eens de neiging om gewoon wat te jammen op het podium. Daar doet het me wel eens aan denken. Maar in de eerste plaats vind ik het toch meer een Reedalbum met wat overstuurde gitaren.

En hoewel het mij niet boeit of mensen het wel of niet een sterk album vinden, stoort het me wel dat zelfs gerenommeerde figuren uit de muziekjournalistiek als Gijsbert Kramer en André Verhuysen nooit de moeite hebben genomen om het album op zijn ware merites te beoordelen. Hun opiniestukjes waren echt te oppervlakkig en te bevooroordeeld. Als dat enigszins rechtgetrokken kan worden, lijkt mij dat ook wel aardig.

0,5 uit medelijden met de paspop op de cover.

Ik heb het geprobeerd; aanknopingspunten vinden, een mooie zanglijn een heerlijke groove, naar het puntje van je stoel schuiven, het is mij niet gelukt. Uiteraard zullen smaken verschillen maar hoe avant-gardistisch ook, ik vraag mij af wat de pluspunten zijn van dit album, ik kan ze niet ontdekken. De samenwerking intrigeerde mij wel destijds. Jammer genoeg ontgaat de schoonheid mij.

Eigenlijk uit een soort van nieuwsgierigheid weer eens opgezet gisteren. Want: heb ik me nou echt niet vergist toen ik het album 4 sterren gaf?
Na zo'n twee jaar niet geluisterd, moet ik concluderen: ik heb me niet vergist. Ik blijf het een prima album vinden. Het contrast en het conflicterende tussen riffs en gemompel op dit album; het blijft prachtig en interessant.

Ik was bang voor dit album. Ik kende de "I AM THE TABLE"-meme en had op basis van de recensies al niet het idee dat dit iets voor mij zou zijn, maar het blijkt in de praktijk alsnog erger te zijn.

Tijdens mijn lessen kunstgeschiedenis op de middelbare school vertelde onze leraar dat goede kunst je iets laat voelen. Walging voelen voor iets, is vanuit kunstzinnig opzicht dan ook beter dan een 'meh'-gevoel (de reden waarom ik Coldplay de ergste band ooit noem, omdat er niets anders dan een duffe 'meh'-reactie op hun muziek komt vanuit mijn kant en ik een tactiek heb ontwikkelt van de band haten, omdat ik matigheid heel slecht trek). Vanuit perspectief is Lulu een weergaloos kunstwerk. Lou Reed gooit hart en ziel eruit in zijn poëtische teksten. Het gekerm van een genie. Metallica rauw en onbesuisd, potverdomme als zij daar niet als de stoerste back-up band ooit staan. Vooral het herhalende Mistress Dread is geniaal.

Ik bedoel poep.

Nee, gedurende de marathon van Velvet Underground kwam ik er al achter dat Lou Reed's escapades maar matig aan mij besteed zijn en Ruud heeft me net laten beloven dat we nooit een Lou Reed solomarathon gaan doen. Ik geef hem gelijk. Ik vind het echt helemaal niets. Uitzondering is Little Dog, wat een soort van compositie is waar ik iets uit kan halen qua emotie, maar het geheel loopt gewoon echt niet. Ik begrijp het ook oprecht niet en voel vrij veel walging gedurende het verloop van het album. Mijn lieve partner komt ook nog binnen om haarzelf af te vragen wat voor belediging ik aan het luisteren ben. Het is verbluffende gewaagd en daar krijgt dit combo zeker nog een halve ster voor. Ik ben de doelgroep niet. Ik voel me er vrij belabberd onder zelfs.

Tussenstand:
1. Master Of Puppets
2. Ride The Lightning
3. Kill 'Em All
4. Metallica
5. ...And Justice For All
6. Load
7. Death Magnetic
8. Reload
9. St. Anger
10. Lulu

In het jaar van verschijnen wel geprobeerd, daarna nooit meer. Maar nu wilde ik toch weer eens horen hoe vreselijk het dan wel is. En dat valt reuze mee. Lou Reed doet een beetje aan Captain Beefheart denken soms. James had wellicht beter zijn mond gehouden maar de muziek van Metallica klinkt prima.

Een ongelooflijk kansloze combinatie. Aan de ene kant een muzikant waar ik eigenlijk altijd wel erg treurig van word omdat hij de grootst mogelijke troep op plaat heeft vereeuwigd en aan de andere kant een legendarische band die al jaren op een absoluut dieptepunt zit. Dit album mag dan ook met recht een ware verschrikking genoemd worden. Reed komt hier in mijn ogen over als een stamelende seniele man die willekeurig woorden opdreunt en deze vaak herhaald. Metallica lijkt zich nergens druk om te maken en speelt simpele riffs. Het is net alsof de twee acts door elkaar heen spelen en niet van elkaars aanwezigheid op de hoogte zijn. Dit is een album waarvan je na een paar minuten wel genoeg weet. Daarom hoeft dit NIET ANDERHALF UUR TE DUREN.


Gek genoeg komt na een uur de rust in de muziek te zitten. Enerzijds vraag ik me af waarom de outro verdomme een kwartier moet duren. Aan de andere kant ben ik allang blij dat iedereen zijn bek houdt. Verder kan ik wel weer met dezelfde kreten gooien als ik al deed bij Death Magnetic over creatieve armoede, maar ik denk dat het volledig uitzitten van dit album geslaagde proef van uithoudingsvermogen is.

Tussenstand:
1. Master Of Puppets
2. Metallica
3. Ride The Lightning
4. Kill 'Em All
5. ...And Justice For All
6. Load
7. Reload
8. Death Magnetic
9. Lulu
10. St Anger

Ben toch wel benieuwd waar enkele liefhebbers van deze plaat de schoonheid in zien. Wat zijn nu de sterke punten, waarin vullen de heren elkaar mooi aan, welke inventieve details tillen dit schijfje naar een hoger niveau etc. Ik heb toch zelden in mijn leven zo'n baggerplaat gehoord afkomstig van mannen die genoeg ervaring hebben om er toch nog iets van te maken. Het lethargische gebabbel van Reed en de simpele spierballen riffs van Metallica leveren in mijn ogen een gedrocht van een plaat op. Ik kan er niks aan doen maar elke keer als er een nummer voorbij komt schiet ik in de lach, alsof het een sketch betreft, een muzikaal cabarateske vertoning waarbij de heren iedereen op de hak nemen. Maar misschien heb ik het wel bij het verkeerde eind en zal ooit blijken dat dit samenwerkingsverband een voorloper is geweest van een avantgardistische muziekstroming, wiens invloed vele generaties een niet te onderschatten factor is geweest.

Dat zit je hier goed. 27 pagina's met recensies en discussie, even moeite doen en veel leesplezier!

Klopt, maar verder dan teksten als; het is kunst, het gemompel van Reed is prachtig, het is nieuw, wees niet zo conservatief, kom ik niet. Dat is ook niet erg, ik weet ook niet of er bij dit plaatje enigszins objectieve argumenten te bedenken zijn die iemand over de streep kan trekken.

Objectieve criteria bestaan buiten dat het al dan niet correct en/of in de maat is gespeeld volgens mij ook niet. Toch gaan een aantal positievere kritieken toch wel verder dan hetgeen je nu schetst hoor.

Een kleine greep uit 27 pagina's lol:

"Frustration is HET voorbeeld van dit album. Er zitten geweldige riffs en heerlijke ritmes in van Metallica,"

"een soort van jamsessie "

"tweede helft veel atmosferischer en slepender"

"prachtige sterke narraties van Lou Reed met daarachter sterke, doch aparte begeleiding."

"naar mijn idee weet Metallica het gevoel in de teksten goed te vertalen in muziek en daarmee de sfeer alleen maar te verhogen."

"Akelige tekst en functionele muziek. De dramatiek past in ieder geval goed in een theaterstuk, waar dit volgens mij ook voor geschreven is. "

"The eight-minute subdued acoustic Little Dog, smothered in droning psychedelic guitars, abandons any pretense of metal bombast "

Het beste dat ik over dit album las is dat er ongetwijfeld een alternatief universum bestaat waarin een tafel roept: 'I am James Hetfield!'

En Hetfield maakt tegenwoordig gewoon tafels. Geen grap.

He makes the table

Dat is nog het allermooiste.