Lou Reed & Metallica - Lulu (2011)

Niet lullig bedoeld, maar dit is wel een album die je gewoon origineel moet hebben omdat ik vind dat het kwaliteit van het geluid redelijk bepalend is op dit album.
Ik weet niet hoe je het luistert, misschien heb je wel een dikke vette ghettoblaster op je computer aangesloten (dan heb ik niks gezegd ), maar dit album hoort hard gedraaid te worden. Zo kom je het beste in de krankzinnige wereld terecht die ''Lulu'' heet imo.

Voor mij blijft het in elk geval nog steeds een onbegrijplijk ondergewaardeerd album.

Lulu vraagt denk ik een ander soort mindset ofzo om te kunnen waarderen. Het is het totaalplaatje en de sfeer dat mij over de streep trok. Het bashen vind ik wat overdreven maar ik kan best begrijpen dat niet iedereen hier mee wegloopt.

Op zich begrijp ik dat wel maar ik vind het wel apart dat als je Lou Reed kent, het -zelden tot nooit- hapklare albums zijn. Het monotome in zijn stem is bijvoorbeeld niks nieuws.

Dus ja, voor mensen die niet bekend zijn met het gemompel van ome Lou, kan ik me goed voorstellen idd dat die mensen hier niet mee weglopen.

Wat een onzin. Ik ben groot Lou Reed fan, met name zijn jaren 70 werk is fenomenaal. Metallica heeft in het verleden ook groots werk verricht natuurlijk. Feit is dat beide partijen al lang over hun hoogtepunt heen zijn. Plus dat de combi van beide stijlen voor geen meter werkt, ze maken niet bepaald het beste in mekaar los. Minder genuanceerd: complete rotzooi.

Het is mij ook opgevallen dat dit album vooral wordt afgekraakt door mensen die fan zijn van het oude werk van Lou Reed (jaren '60-'70) en/of Metallica (jaren '80). Als je dit album vergelijkt met het werk in hun beginperiode steekt dit inderdaad schraal tegenover.

Kortom, de 'vroeger was alles beter' mensen houden niet van iets nieuws. Goh.

Ofschoon er best veel mensen zijn die het met je eens zullen zijn, is deze feitenopsomming niets meer of minder dan een opsomming van persoonlijke gevoelens die jij hebt bij deze plaat.

Ja joh Lulu is eigenlijk hartstikke goed, men is gewoon conservatief

Uiteraard. Maar zal ik je eens wat verklappen? Daar staat deze hele site mee gevuld, persoonlijke gevoelens bij platen.

Goed dat je het zelf in de gaten hebt. Maar waarom dan de zin beginnen met: 'Feit is dat' ?

Omdat "Mijn feit is dat" niet zo lekker loopt.

''Mijn mening'' bekt inderdaad lekkerder.

Nou, afgaand op de jaartallen in je top-10 en je stem hier, is mijn stelling prima verdedigbaar.

'Het album wordt massaal afgekraakt, dus is het een prima album', zo komt het op neer bij sommige users.

De hetze tegenover dit album vind ik wel wat overdreven en een 0,5* verdient het nu ook weer niet. Ik waardeer Lou Reed & Metallica voor het lef dat ze dit geprobeerd hebben maar de uitwerking is ondermaats. Van alle recensies (positieve en negatieve) die ik erover heb gelezen kan ik mij het meeste vinden in deze.

Als jij je daar lekker bij voelt, vooral blijven denken dat ik nieuwe muziek niet kan waarderen.

Daar heb ik genoeg aan om me het hele weekend goed te voelen

Een kinderhand is gauw gevuld.

Komop mannen, geen gekibbel.
Smaken verschillen.

Daar heb je gelijk in. Beetje kibbelen is soms wel leuk, maar laten we het nu weer over de muziek hebben.

Eén woord voor: snel verborgen in de cd collectie, komt er waarschijnlijk nooit meer uit. Lou Reed klinkt als een rappende 100 jarige...

Ik heb hem dan toch eindelijk op CD gekocht, 2,50 was hij. Dat vond ik een mooie prijs, zeker vanuit mijn startpunt van eigenlijk 2,5 punten.

GIster avond dan goed beluisterd, alleen de nummers bleken achteraf wat door elkaar gehusseld omdat ik disc 1 en 2 ha geripped maar de nummers van disc 2 niet had veranderd, dus hoorde een andere volgorde die voor mijn gevoel helemaal klopte.

Dit is eigenlijk een typische Lou Reed plaat, doet niet echt onder voor Ecstasy, The Raven en Set the Twilight Reeling. Het is voor mij eigenlijk ook een heel logisch vervolg van de eerder genoemde platen.

De enige factor die deze plaat voor mij naar beneden trekt is Metallica, omdat de combinatie gewoon niet lekker loopt. Lou kan best wat 'hardere' instrumentaties hebben, maar zo 'ruw' en dus ongepolijst als deze is net te hoog gegrepen.
Het klinkt dan vaak ook alsof het in 1 take, live op plaat is gezet.
Dat gevoel heb ik vooral bij 'Brandenburg Gate' omdat Lou zichzelf daar verliest zodra de distortion open knalt en hij bijna over zijn woorden begint te struikelen, het geroep "SMALLTOWN GIRL" van James Hetfield is ook niet gelukkig en loopt de zanglijnen van Lou eigenlijk in de weg. Op dit nummer loopt het dus niet helemaal lekker en maken ze er een bende van, al opend hij wel gewelidg. Het opend als een typische Lou Reed song, ontaard al snel in een bak ongestructureerde herrie.

Zo als mijn speler hem te pakken had kwam 'Frustration' op nummer 2, een 8 minuten durende song. Hier is wat mij betreft helemaal niets mis mee. De combinatie klinkt. Lou klinkt her en der wel wat oud en dat doet af aan zijn uitspraak. Maar ook dit is een typische Lou Reed song met een Metallica sausje er over heen.

Vervolgens kwam bij mij 'Little Dog' langs, wat ik ook direct kon bestempelen als een typische Reed song. Tekstueel heeft het wat dubbele bodems en vind ik dit ook tot een van de betere songs van het album behoren. Metallica heeft op dit nummer amper een aandeel en dat is dan ook direct een hele ademlating.

Vervolgens 'The View', de single. Qua tekst weet ik niet direct waar ze naar toe willen en lijkt het alsof ze wat random worden hebben opgeschreven. Naarmate de song vordert komt dat thema toch duidelijk naarvoren. Ook hier heb ik het idee dat het in 1 take op plaat is gekwakt en de versterkers te hard stonden, Lou hoort zichzelf niet al te best en klink soms wat onnatuurlijk. Al is dat zeker het hele nummer niet het geval. Hetfield is hier dan enigsinds verfrissend en is dat een aaridge wisselwerking tussen Lou en Hetfield, als soort van boze schreuwer. Ik moet hier een beetje denken aan van die screamobandjes(de vergelijking gaat qua stemgebruik totaal niet op; wees niet bang), een zanger die de verses zingt en eentje die de choruses uitblairt. Ik snap de keuze als single niet helemaal, niet echt een uitnodigend nummer om mensen naar je plaat te trekken en ze uitnodigen om te lusiteren, tenzij je echt Lou Reedfan ben en Metallica ook wel aankan. Een beter single had bijvoorbeeld 'Iced Honey' geweest, wat poppier in het gehoor ligt en meer een standaard Reed song is. Meer daar over later.

Next: Dragon. Net zo'n nummer als Little Dog, alleen is Metallica wel duidelijk aanwezig. Ook dit vind ik helemaal geen slecht nummer en kan ik hier ook het niet vermijden om dit te bestempelen als een typische Reedsong. Metallica zorgt net voor dat randje wat het voor de oudere Reed-fan te hard maakt en Reed zorgt er voor dat Metallica-fans iet door te komen is.
Reed heeft toch een kenmerkend stemgeluid, en daar moet je van houden. Typisch geval van je houd er niet van of je houd er wel van, in het laatste geval kan je alle vorige platen blindelings beluisteren(Reed is niet vies van experimenteren, zo ook met dit metal bandje en zal het nog wel eens voorkomen in de gehele discografie dat hij flink op zijn bek gaat, maar saai wordt het nooit).

Next Up: 'Pumping Blood'. Opend met violen, wat een zeer verfrissend geluid is tussen al dit gitaargeweld. De inkomende bassdrum, die hier(op deze plaat) eens niet als een plasticdoos klinkt, voorspelt een knallend gitaar geweld. Dat komt er dan ook. Puming Blood is ook een typische Reed song met wat Metallica herrie, maar het experimentele is hier zeker aanwezig. Het is geen 'New York' waar Reed zo sexy in de maat praat, maar hey!

Vervolgens 'Junior Dad', "the greatest dissapointment". Schitterende song, dit vind ik nou pure klasse en is een klein meesterwerk van ome Lou. Dit kan je nou moelijk echt slecht vinden, tenzij je deze plaat hebt opgezocht om ouderwetse trashmetal van welleer te horen van Metallica. Echt een fantastische Reed song, en had zo op 'Ecstasy'of 'Set the Twilight Reeling' gepast, de tekst vind ik ook sterk alleen brengt opa Reed, want hij is inmiddels toch de 70 gepasseerd en zou hij eigenlijk met pensioen kunnen. De tijdsduur is misschien wat te lang, maar het is dan ook als afsluiter bedoelt en loopt het album zo rustig uit. De riff is misschien niet erg bijzonder maar klinkt wel rete lekker en past ook precies bij deze oude rocker. Fantastisch nummer, zonder meer. (Al had er na 15 minuten wel een stop op gemogen)

'Mistress Dread', opend wat experimenteel wat sommige users als storend of als 'herrie' kunnen ervaren. Wat Metallica vervolgens doet. Dat is herrie. Ik vind dat zij hier hun stempel toch te duidelijk opdrukken en dat is jammer. Zelfde gevoel als bij 'The View' en 'Brandenburg Gate'. 1 take, Lou die de muziek niet kan volgen en op zijn eigen tempo gaat bairen en klinkt hier een beetje als Grandpa Simpson. Erg zonde, want de tekst is niet eens zo slecht.

'Iced Honey', dat vond ik toen ik de plaat voor het allereerst hoorde, zo goed als een jaar geleden, het beste nummer. Misschien omdat daar niet zo veel aan te verpesten was. - Ik ging nogal negatief ingesteld naar deze plaat luisteren- .
Typische Reed song. Als hij het alleen had gedaan waren het de powerchords geweest en hadden die kleine hooks er niet aangezeten, dat is dan de bijdrage van Metallica. De distortion is misschien to much, maar opzich een prima song. Hetfield zingt hier ook 'in dienst van het nummer', alleen had die "Honneeeaaaahhhh" niet gehoeven, "Honeeey" had hier genoeg geweest. Aardig nummer, niet té bijzonder en niet zo bijzonder in deze samenwerking omdat er interessantere dingen op de plaat te vinden zijn. See if the ice will meld for you

Mijn selectie sluit af met "Cheat on Me', een nummer wat nogal desolaat opend, een echte afsluiter met een nare insteek. Tot aan +/- drie minuten een typscihe Reed song met wat 'noise' e.d. wat wel wat heeft. Reed klinkt ook hier echt oud. Na vier en een halve minuut komt ons metalen backingbandje er bij. Dat klinkt vrij standaard. Tak Tak boem, tak tak boem. De gitaar borrelt op, takatakata. Lou zingt over dat hij veel harten gaat breken en nog meer gaat veroveren. Met deze plaat is dat duidelijk niet gelukt. De vraag wordt gestel: "Why do I cheat on me?", wellicht omdat de combinatie van geluiden en artiesten onnatuurlijk klinkt en niet lekker uit is gewerkt. Zodra Reed en Hetfield weer door elkaar gaan zingen wordt het een bende..

Productioneel vind ik wel dat het allemaal inorde is en komt Metallica zo droger wel aardig uit de verf, zo klinken overigens veel Reed platen.
De combinatie van de twee artiesten is niet natuurlijk en had eigenlijk nooit gecombineerd moeten worden, het experiment is leuk en ik vind ook deels geslaagd. De twee achterbannen van beide artiesten zijn dusdanig groot en een bepaald 'product' gewend waar dit zo ver vanaf staat dat het eigenlijk nooit goed had kunnen worden ontvangen. Ik denk ook dat op deze site, Musicmeter, zo'n 70 procent van de stemmen van teleurgestelde Metallica-fans zullen zijn, en 20 procent teleurgestelde Reed-fans zullen zijn, want dit is toch wel wat anders dan de rest van Reeds werk. Ik heb door de bubbel heen kunnen prikken en ben tot de conclusie gekomen dat dit geen top plaat is, ook goed is een te grote benaming.

Wel oke, met een aantal zeer sterke nummers. De uitvoeringen zijn soms niet optimaal maar zijn vaak ruim voldoende.

Mijn favorieten:
'Little Dog', 'Junior Dad', 'Frustration' en 'Dragon'.

Nummers die voor mij bij de bodem behoren zijn:
'Brandenburg Gate(opend zo sterk)', 'The View'(bende door hoekig rif e.d.), 'Mistress Dread'.

Mijn afspeel volgorde was:
1. Brandenbrug Gate
2. Frustration
3. Little Dog
4. The View
5. Dragon
6. Pumping Blood
7. Junior Dad
8. Mistress Dread
9. Iced Honey
10. Cheat on Me

Wat mij betreft is de afwisseling zo beter en krijg je niet direct de minste nummers achter je kiezen waardoor je eigenlijk al geen trek meer hebt in de rest van het album. Sloop 4/5 minuten van Junior Dad af en je hebt een, wat mij betreft, beter exemplaar van Lulu en lusiterd het beter weg.

Ik sluit af met een 3*, ik had een jaar nodig om dit album te gaan waarderen.

Ik heb het toch echt niet vaak dat ik een plaat zo slecht vind dat ik er bijna chagerijnig van word. Mijn hemel wat is dit tenenkrommend slecht. Die Lou Reed is gewoon pijnlijk om naar te luisteren.

Haha wat een discussie hier

Hoewel ik persoonlijk weinig met beide artiesten heb, liet een vriend van me dit gisteren aan me horen. Ik kon mijn oren niet geloven. Ik dacht echt dat het een persiflage was.

En dan richt ik mijn pijlen vooral op Lou Reed, waarvan ik een paar oude nummers nog wel leuk vind. Die kerel hadden ze echt niet meer moeten laten zingen. Van de karakteristieke stem die hij veertig jaar geleden had is werkelijk helemaal niets meer over. Had Metallica zelf niet in de gaten dat dit echt niet goed kon gaan? Waarom berschermen z zo'n man niet tegen zichzelf?

New York, Magic and Loss? Als je geen verstand hebt van een artiest, wat geeft je dan recht van spreken?

Mja ik constateer alleen bij beluistering van deze tracks dat er een oude zanger door de gevolgen van het rockersleven echt compleet nergens meer naar klinkt. Je krijgt gewoon plaatsvervangende schaamte als je dat valse en onsamenhangende gewauwel hoort.

Zeker wanneer ik dat vergelijk met hoe hij klonk op Walk on the wil side of Perfect day of sommige VU-nrs, die ik bij een kroegavondje graag mag horen. Dan is het tragisch om te horen. En dat hij misschien al veel langer zo zingt, dat kan. Maar dan had hij misschien al veel langer moeten ingrijpen.

Ik heb trouwens ook maar even de albums die jij aanhaalt vluchtig beluisterd. Maar ook daar hoor ik toch een duidelijk betere zangstem.

De stem van Lou Reed is inderdaad niet meer wat het geweest is. Bij momenten is het gewoon potsierlijk.

Ik heb hier ook het idee dat Reed zijn stem forceert, om het aan te passen aan het Metallica geluid?
Hij klonk/klinkt voor mij het fijnst als hij op een rustige manier iets "voordraagt", en dat kan hij IMO nog steeds wel:

2010 met Gorillaz

2011 met Booker T. Jones

Neem andere van zijn recentere platen, dan valt dit nog niet zo ver uit de toon... Mensen die een Perfect Day-achtige zanger verwachten hebben gewoon weinig kaas gegeten van Lou Reed, in ieder geval van wat hij tegenwoordig doet... of je het mooi vindt is een tweede natuurlijk... ik heb hier niet zoveel moeite mee..

Reed heeft het imo nooit van zijn zang moeten hebben, de manier waarop hij het nummers brengt vind ik best sterk.. en daar is zijn stem niet ongeschikt voor..

Aanvankelijk kwam het op sommige ogenblikken op mij ook nogal pathetisch over. Maar ik kan mij Lulu nu niet meer voorstellen met een traditionele zanger. Die soms ongemakkelijke manier van declameren vind ik belangrijk voor de beleving van het album. Ik heb eerder moeite met de tweede stem van Hetfield. Die had van mij geschrapt mogen worden.

Ecstacy was best een goeie plaat. Lou had gewoon die lutsers van Metallica buiten beschouwing moeten laten.