Lou Reed & Metallica - Lulu (2011)

Lou Reed? Ik heb wat albums in huis en ik kan er soms goed naar luisteren (ook The Velvet Underground). Niet alles vind ik goed maar vooruit...
Metallica? Ik heb alle reguliere studio albums wel in de kast staan en ook S&M (geen fan wel een liefhebber).

Een supercombinatie zou je denken maar ook ik was nogal sceptisch over dit album. The View deed me alvast erg weinig: ik vond het maar een geforceerde combinatie.

Toch moet je oppassen om uit te gaan van slechts 1 nummer en ergens was ik dan ook behoorlijk benieuwd naar het gehele eindresultaat.
Het is nogal wat: nummers van ruim 11 minuten en eentje die zelfs de 19 haalt (Junior Dad).

Een behoorlijk lang avontuur dus, uitgesmeerd over 2 cd's waar het afwachten is of het ook aanslaat.
Een altijd wat murmelende zanger in combinatie met een metalband die de laatste jaren toch aardig wat kritiek over zich heen krijgt. Ik mag het wel dat ze schijt aan iedereen hebben en gewoon doen waar ze zin in hebben.

Toch hoor ik liever eigen werk van Reed of Metallica ook al kan ik ook niet alle werk van beide artiesten altijd even goed pruimen. Lulu bleek het namelijk niet helemaal te zijn voor mij helaas en dan druk ik me zacht uit.

Het start met Brandenburg Gate dat mij te rammelig is. The Velvet Underground in de herhaling maar nu met andere begeleiders? Geen idee maar echt overtuigen doet het me niet en James mag zijn mond verder wel houden wat mij betreft. Hoop geblaat, weinig wol.
Over The View hoefde ik niet lang na te denken want die tijd heb ik voldoende gehad om onderhand wel te concluderen dat ik het maar niks vind. Het matcht niet lekker en het lijkt wel of ieder te veel naar de eigen naveltjes aan het staren is zonder naar elkaar te kijken waardoor we twee werelden horen die maar niet willen verenigen.
Pumping Blood gaat 'artistiekerig' van start met strijkers waar de gitaren het al snel overnemen. Metallica zoals we ze kennen. Al snel horen we Reed er overheen, ehm, bibberen of zo. Wederom twee werelden die niet tot elkaar komen. Op den duur begint het echt een strontvervelend nummer te worden. Wat willen ze hier nu eigenlijk mee? Doen we maar wat? Geen richting? Beetje babbeldebabbel en raggerderag?
Mistress Dead gaat er al snel vol in: 'hah Metallica' maar dan weer Reed die begint te neuzelen. Het lijkt wel of ik me aan die maniertjes van hem meer dan ooit erger. Is dit de man met klassiekers als Berlin of Transformer op naam? Dit lijkt nergens op. Het gaat maar door en doet dat bijna 7 minuten lang. Uiterst vermoeiend kan ik wel zeggen.
Eigenlijk heb ik er al geen zin meer in, maar wie a zegt moet b zeggen en gewoon doorzetten. Dat doe ik door verder te gaan met Iced Honey, één van de twee 'kortere' nummers. Opeens lijken we een soort nummer te krijgen ondanks de praatzang van Reed. James Hetfield brult op de achtergrond weer even mee maar voegt daarmee niet echt iets toe. Helaas is dit wel een uiterst saai nummer waardoor ik hier ook al niet echt enthousiast over kan zijn.
Cheat on Me sluit disc 1 af en even twijfel ik of ik wel aan disc 2 wil gaan beginnen hierna. Maar goed; ruim 11 minuten te gaan eer ik echt die beslissing kan nemen. Wederom een lang uitgesponnen intro waarmee je je afvraagt waar het naar toe zal gaan (ook al weet je dat inmiddels al lang). En ja hoor: Reed babbelt na ruim 3 minuten weer en gaat maar weer door. Tergend, stroperig en dan mag Hetfield ook weer even brullen.

Zal ik het doen? Zal ik disc 2 ook nog beluisteren? Nou ja, vooruit dan maar.

Frustration heeft wel wat geks in zich maar is veel te rommelig om goed te overtuigen.
Wat moet ik met een spoken word achtig nummer als Little Dog dat maar voortkabbelt? Het zou spannend kunnen wezen door een soort country-achtige spooky vibe (beelden van een stoffige prairie liggen op de loer) maar het wordt gewoon niet spannend. Het neuzelt lekker door en door; stuurloos als een paard zonder zijn cowboy op die stoffige prairie. Niet bepaald mijn idee van boeiend.
Dragon is gewoon ronduit lelijk: de zang staat me tegen en wat de heren van Metallica hier staan te doen is mij niet duidelijk. Soundchecken misschien??? Gelijk bedenken ze na een kleine 3 minuten dat het geluid zo wel kan en komt er een groove; een groove die niet samengaat met de 'zang' van Reed in mijn oren. Besef dan dat het ruim 11 minuten duurt en u snapt dat het een lange zit is.
Junior Dad heeft dan weer wel een fijn intro dat me heel eventjes, niet lachen, aan Eddie Vedder deed denken. Reed klinkt opeens ook meer als zichzelf lijkt het wel. Het vloeit beter in elkaar over. Bijna 20 minuten en het lijkt er weliswaar op dat er een lekker nummer aan het einde van de horizon schittert. Jazeker, maar wel eentje met een grote kanttekening: 20 minuten is echt veel te veel! En een outro dat zoveel ruimte inneemt?! Is dat echt nodig???

Het lijkt me wel duidelijk: Lulu is een gedurfde samenwerking die wat mij betreft niet goed uit de verf komt of het is gewoon helemaal niks voor mij. Dit is niet een cd die ik met plezier ga opzetten en dat lijkt me wel de bedoeling.
Teleurgesteld? Neen want ik had geen verwachtingen. Dit was gewoon een probeersel voor mij. Ik wacht wel op een nieuw Metallica album hopende dat dat dan wel weer eens wat is.
Ik hoop dat de heren zich vermaakt hebben met het maken van deze cd en ik hoop van harte dat het toch een grote groep luisteraars wél weet te bereiken: aan mij is het te veel voorbij gegaan of ik heb het gewoon niet begrepen.....

Het grote probleem van dit album zijn sommige reclamaties van Lou Reed en zijn soms irritant stompzinnige teksten. Ik heb het idee dat hij wil overkomen als een Johnny Cash tijdens zijn American Recordings. Het laatste fraaie kunstje: maar lukken doet dat meestal niet. Echter, soms valt het dan ineens mee met Lou. Dan zijn de teksten aardig en past hij wel bij de muziek.

Metallica dan: ik vind het wel heel dapper dat ze op basis van deze teksten aan de gang zijn gegaan. Het lijkt een onmogelijke opgave. Toch zijn ze er regelmatig in geslaagd er iets van te maken. De nummers die kunnen: Brandenburger Tor, Pumping Blood, (een deel van) Cheat on Me & Dragon.
Maar er zijn ook een aantal nummers - zeker anders dan anders, ineens klinkt het origineel - die wel geslaagd zijn: The View, Iced Honey, (een deel van) Frustration & Junior Dad.

Frustration is HET voorbeeld van dit album. Er zitten geweldige riffs en heerlijke ritmes in van Metallica, alleen worden die 2x irritant doorbroken door een uiterst kinderachtige overkunstzinnige tekst van Reed. Het gekke is dat ondanks die 2 momenten het toch een sterk nummer is. Het is soms verwarrend voor je als luisteraar en dat is op zich ook wel weer knap gedaan.

Tot slot de tracks die nooit dit album hadden mogen halen, want in veel opzichten tenenkrommend: Mistress Dread & Little Dog. Had die er nou gewoon niet bij gezet!

Alles bij elkaar een mixed bag, van soms tenenkrommend tot erg sterk. Een vreemd album, waar ik voor mijzelf een goede samenvatting ga maken. Ik begon op 2,0* en via 3,0* zit ik na 3x draaien op 3,5*. Zo'n ontwikkeling heb ik nog nooit gehad. Het hoort bij dit vreemde maar toch niet verkeerde kunststuk.

Lulu is in de eerste plaats een geesteskindje van Lou Reed. De man liet zich inspireren door de toneelstukken Die Büchse der Pandora en Der Erdgeist van de Duitse schrijver Frank Wedekind. De muzikale omlijsting wordt ditmaal dus verzorgd door Metallica. En dat levert een merkwaardige synthese op.

Voor zowel Lou Reed fans als Metallicafans zou het album heel goed reden kunnen zijn het album direct ritueel te verbranden want de eerste uitwerking is raar en erg ongemakkelijk. Bovendien kan Metallica onder metalfans in ieder geval al sinds medio jaren 90 op veel hoon rekenen binnen de metalwereld. Ik durf niet te zeggen hoe dat met Lou Reed is. Feit is wel dat men gewoon lekker doet waar ze zin in heeft. Want Lulu klinkt in de eerste plaats heel spontaan en lijkt zo uit de losse pols te komen.

Lou Reed vertelt zijn verhaal en op de achtergrond hoor je Metallica zich door een soort van jamsessie wurmen. Want hoewel de plaat best zwaar klinkt en beslist als metal is te omschrijven, dringt de heavy metal niet naar de voorgrond. De voorgrond is voor Lou Reeds declamatie. Ook James Hetfield eist ondanks dat hij ook wat tekstregels herhaalt, geen hoofdrol op.

Die voordrachten vind ik niet altijd even geslaagd. Het redelijk snelle Mistress Dread is eigenlijk gewoon verschrikkelijk. Als thrashnummer is het al saai, maar Lou Reeds bibberende zang maakt het pathetisch. In nummers waarin hij op een kalme manier kan oreren vind ik Reed wel overtuigend overkomen. In The View bijvoorbeeld of in Dragon. In Dragon klinkt Metallica wat avantgardistischer en dat maakt het nummer wel een klein hoogtepuntje.

In Little John hoor ik Reed op zijn sterkst. Door Little John waait een stevige prairiewind. Daardoor neigt het nummer nogal naar de latere Johnny Cash. De stem van Reed is daar ook debet aan. En zo zijn er wel meer aanknopingspunten.

Het lekkerste wordt tot het laatst bewaard. Junior Dad is verreweg de beste track van Lulu. Het herinnert aan de Reed uit de jaren 70. De vraag is alleen waarom dit twintig minuten moet duren. Het repetitieve karakter heeft (nog) niet echt een hypnotiserende uitwerking op ondergetekende. Echt muzikale spanning en avontuur is er niet te beleven. Lulu voelt aan als het toneelstuk wat het in zijn oorspronkelijke vorm ook was. Een toneelstuk voor de oren.

Het losse pols karakter past volgens mij ook niet echt bij een concept als dit. Wellicht was een nadere uitwerking van de beslist aanwezige toffe ideeën het proberen waard geweest. Nu blijft het zoeken naar de juiste bedoeling.

Maar misschien was dat ook wel de bedoeling.

Reed en Metallica verkrachtten samen Sweet Jane en White Light/White Heat op Reed's inauguratie in de Rock&Roll Hall of Fame en besloten naar aanleiding van deze enorme aanfluiting, waar ze zelf blijkbaar wél plezier aan beleefden, samen een plaat te maken. De wereld te klein! Dat kan toch niet, wat een combi, slecht idee, artiesten op hun retour, ach en wee, oh oh oh, nou nou, etcetera. Ook ikzelf maakte mij daaraan schuldig. De negatieve sentimenten liepen zo hoog op dat de plaat eigenlijk alleen nog maar kan meevallen.

Ok, ik heb hem nog maar één keer gehoord (en ja, ik stem vaak al na 1 keer), eerste indrukken:
- lange plaat
- maar goed doorheen te komen
- tegelijk zingen Reed en Hetfield geen goed idee
- gelukkig houdt Hetfield meestal zijn waffel
- interessant concept
- duidelijke scheiding, tweede helft veel atmosferischer en slepender
- Reed wordt nu toch wel een heel oud mannetje vocaalsgewijs maar vergeleken met Dylan kan het toch nog ruimschoots
- lijkt op Reeds latere solowerk maar ook een nummer als Street Hassle had hier wel op gepast
- lijkt me toch iets meer voor Reed-fans dan Metallica-fans
- vind het ook meer een Reed-plaat dan een Metallica-plaat

Of dit meer is dan een meevaller, of dat de plaat bij herbeluistering toch door de mand valt gaat blijken. Stay tuned!

Vernieuwend? Jazeker! ...Maar dat is een keutel in de vorm van een twister ijsje ook. Of het te pruimen is is een tweede.

Instrumentaal kan het van de kant van Metallica wel beter, maar toch klinkt het soms best wel puik. Alleen het bezopen gemompel van Lou Reed is in combinatie met de ruigere instrumentale begeleiding van Metallica werkelijk niet om aan te horen. Zelden tot nooit heb ik zo'n slecht muzikaal huwelijk aangehoord.
Als het er rustig aan toe gaat, zoals in het nummer 'Little Dog', dan vind ik het al meteen een stuk beter klinken. Maar goed, instrumentaal heeft dat vrij weinig met Metallica te maken, maar het toont voor mij wel meteen aan dat Lou Reed en de mannen van Metallica gewoon bij hun leest hadden moeten blijven.

Een kwelling om aan te horen. Als ik deze cd alleen luister (zoals ik vanavond met moeite heb gedaan), bekruipt mij een depressief gevoel en snak ik al snel naar het einde van deze kwelling aan de oren.
Als je deze cd op een feestje opzet, dan zal de muziek al gauw overstemd worden door het geluid van de krakende hersenen van de gasten, die massaal een smoes zullen moeten verzinnen om voortijdig weg te geraken.

Nee, laten we deze plaat maar mooi op het CV van Lou Reed bijschrijven en beschouwen als een vriendendienst van Metallica aan deze bezopen klinkende kikker. Dan beschouw ik het volgende echte Metallica album wel als de opvolger van 'Death Magnetic'.

´Foutje... bedankt!´ zullen we maar zeggen 1,5*

Na weken wachten ben ik dan vandaag eens goed gaan zitten om een eerlijk oordeel te geven over iets waar ik eigenlijk niks van verwacht.

Weet je wat het probleem is, creatief doen vind ik helemaal niet erg. Het maakt me dan niet eens iets uit dat ik het niks vind. Ieder zijn eigen mening dan maar.

Maar dit.. Het begon allemaal al met de hoes die mij nou niet echt uitnodigde tot luisteren, na The View gehad te hebben was ik zelfs van plan deze cd volledig te laten liggen.

Alles geluisterd, ik moet zeggen het begon nog aardig met het eerste nummer maar daarna bleef het niveau hetzelfde. Namelijk heel laag.

Naast dat Lou Reed hier een enorme flater slaat doet ook Metallica zelf weinig goeds en dat doet me vooral pijn. Opvolger op Death Magnetic? Ik mag hopen dat de mannen heel snel met een eigen album komen wat wel echt iets voorsteld in plaats van creatief willen zijn en vervolgens een enorme miskleun leveren.

Helaas. 2*

Best wel slecht dit. Reed draagt op zeer monotone (en onbegrijpelijke) wijze voor uit eigen werk en Metallica ragt daar maar een beetje ongeïnspireerd overheen. Bepaalde passages (vooral de snellere stukken) zijn nog wel het aanhoren waard, maar overwegend zijn de songs dodelijk saai en veel te lang. St. Anger is in ieder geval niet meer het slechtste dat Metallica tot nu toe heeft gemaakt!

Ik vind het echt bewonderingswaardig dat zoveel mensen hier reeds de tijd genomen hebben om dit album te beluisteren, terwijl het aan muziekaanbod toch niet ontbreekt.
Zelf heb ik er nog geen noot van gehoord, en ben er ook niet benieuwd naar. Dit lijkt me echt zo'n album waarvan het enige genietbare de recensies en commentaren zijn. (Daarom ben ik dus ook hier ) Het geeft me wel wat gemengde gevoelens, want ik dacht van mezelf een avontuurlijk muziekliefhebber te zijn, met dikwijls zelfs een voorkeur voor "crossover" allerhands. Waarom ik hier dan toch geen trek in heb? Laat ik het voor een keer nog maar eens over de culinaire boeg gooien: Er bestaan nu eenmaal gewoonweg dingen waarvan je op voorhand gegarandeerd weet dat ze niet smaakvol met elkaar te vermengen zijn. Als iemand mij chocolade-ijs met erwtensoep eroverheen serveert, gepresenteerd als zijn nieuwste culinaire creatie, zal ik daarvoor ook vriendelijk bedanken. Ik voel echt niet te behoefte om te weten hoe dat smaakt, en zal achteraf ook niet met een wringend gevoel zitten misschien toch iets gemist te hebben.

Openingsbod: 3,5.
Het is een aparte plaat, maar hoe gek het ook klinkt hij kan mij best bekoren. Lou Reed vertelt een verhaal, Metallica geeft het vorm; een typische koptelefoon-plaat. Het is geen achtergrondmuziek voor tijdens een feestje; voor tijdens het gamen; of voor tijdens je werk. Nee, dit is een échte luisterplaat. Terwijl je je blijft afvragen waarom Lou Reed lijkend expres een beetje fout klinkt hier en daar, luister naar wat hij zegt. Luister naar wat de band speelt op het moment dát hij het zegt. Het lijkt hier belangrijker dan ooit tevoren. Ik ervaar de muziek als intens en het verhaal komt op mij eigenlijk best over (ik moet bekennen, wél na de uitleg van Lou Reed zelf in een interview).
Mijn favoriete nummers zijn hier The View en Pumping Blood; prachtige sterke narraties van Lou Reed met daarachter sterke, doch aparte begeleiding.

Het vergt wel veel van de luisteraar, maar op zich vind ik Lulu best geslaagd.

Goede cd!

Aanvankelijk was ik niet van plan dit album te beluisteren wegens algehele desinteresse in wat Metallica tegenwoordig doet, maar na alle slechte kritieken (‘slechtste album ooit’ etc.) werd ik toch wel nieuwsgierig: zo slecht kon het toch niet zijn?

En inderdaad, dit album is verre van slecht. Als er iets slecht is, dan is het de zang van James Hetfield die regelmatig op me overkomt als een misthoorn in een symfonie-orkest.
Verder vind ik Lulu een behoorlijk spannende en beklemmende plaat.
De laatste paar maanden ben ik van plan geweest het te beluisteren met de teksten in de hand, maar dat is er nog steeds niet van gekomen. Wel heb ik iets over het concept gelezen, dus waar dit album over gaat is me duidelijk. In die context kan ik met de meeste teksten goed uit de voeten, maar hoe alle nummers precies samenhangen moet ik nog steeds uitvogelen.
Geen vrolijke meezingliedjes op dit album. Ik heb eerder het gevoel naar een film te kijken, waarbij Lou Reed min of meer het beeld is en Metallica de soundtrack maakte. Reed’s teksten zijn voor mij redelijk makkelijk in beelden te vertalen, deels door zijn intonatie en deels door de vele herhalingen die het verhaal alleen maar intenser maken. Doordat Lou Reed in de huid kruipt van Lulu, krijg ik soms een beetje een ongemakkelijk gevoel (‘vieze oude man’). Dat zijn zang, of liever gezegd voordracht, soms vals klinkt en dat Lou Reed’s stem over het algemeen slecht klinkt, deert me helemaal niet. Op de een of andere manier past dat wel bij het verhaal, en ik heb sowieso meer het gevoel naar een voordracht te luisteren dan naar zang, dus ik verwacht geen mooie zanglijntjes.
Over de muziek van Metallica heb ik regelmatig gelezen dat het niet bij de zang past en dat het lijkt alsof er 2 albums tegelijkertijd worden afgespeeld (eentje van Lou Reed, eentje van Metallica) maar daar heb ik geen last van gehad. Integendeel, naar mijn idee weet Metallica het gevoel in de teksten goed te vertalen in muziek en daarmee de sfeer alleen maar te verhogen.

De nummers op cd1 zijn korter en makkelijker te verteren, maar voor mijn zijn Frustration en Junior Dad van de tweede schijf de beste nummers van dit album. Dat wil niet zeggen dat de eerste cd geen goede nummers bevat. Met name Pumping Blood, en dan vooral het stuk waar het tempo omhoog gaat (‘Blood in the foyer, the bathroom, the kitchen’) en Iced Honey.
Niet alles is even goed (het openingsnummer bijvoorbeeld vind ik niet veel aan), maar toch is dit een van de betere albums die dit jaar uitgekomen zijn. In vergelijking met Death Magnetic en ook St. Anger vind ik deze samenwerking artistiek een sprong voorwaarts voor Metallica. Van Lou Reed ken ik alleen een paar albums uit de jaren ’70 (Transformer, Berlin, Coney Island Baby) en dit Lulu past op de een of andere manier wel in het rijtje.

Ik zet voor nu een stempeltje met 4.0 op dit album. Wellicht dat Lulu er in de toekomst nog een halfje bij weet te smokkelen.

4.0*

Ik ben een grote Metallica-fan, het is daarom zeer moeilijk om iets waar zij hebben aan meegewerkt af te breken. Maar dit is gewoon het slechtste album dat ik ooit heb beluisterd. Laten we beginnen met het 'gezang' van Lou Reed. Ik heb nog nooit iemand gedurende anderhalf uur zo irritant weten praten, want ik noem dus in feite geen gezang. Er wordt dan wel gezegd dat het bedoeld is als poëzie, maar dan merk ik dat toch niet.
Ook de muziek is quasi over de gehele lijn slecht, zeer ongeïnspireerd, wat eigenlijk wel goed past bij de stem van Lou Reed. Er zitten enkele betere stukken in, maar ik zou het nooit echt goed durven noemen.
Dit alles bereikt z'n hoogtepunt bij het laatste nummer 'Junior Dad', ik vind het echt onbegrijpelijk dat mensen dit een goed nummer vinden. Dit is één van de slechtste nummers dat ik ooit hoorde. Het begint men een intro van 5 min waar er quasi niks te horen is en het eindigt met een outro van 7 min waar er evenmin echt veel te horen valt, daartussen heb je dan nog 8 min er dan nog een stuk dat in de lijn ligt van de rest van het album: gewoon slecht.
Ik hoop dus dat dit voor Metallica een éénmalige samenwerking was met Reed, en dat ze vanaf nu terug gewoon Metallica kunnen zijn en dit jaar of volgend jaar een goed album uitbrengen.

Het album klinkt lelijk, maar als je kijkt naar de thematiek van die teksten van Lou (geweld, lust), dan passen die megalomane gitaren daar goed bij. De dictie van Lou Reed, die spelenderwijs tussen dat gitaargeweld doorglipt, is onovertroffen. De woorden die hij gebruikt verraden een soort misplaatste grandeur - dat is precies datgene waar ik Metallica altijd mee associeer. Een minpuntje daar is - van wat ik ken - dat de zang ook nog eens spuuglelijk klinkt. Hier is Lou eigenlijk in goede vorm, wat betekent dat dit volgens mij het beste Metallica-album tot nu toe moet zijn.

Bovendien slaagt het album wonderwel in wat het wilt uitdrukken. Buiten de intenties van de teksten om, doet dit mij denken aan bondage in Pruissische vorstenhuizen, aan een verschroeide aarde, aan de Orks in Lord of the Rings, aan machtsmisbruik, en nog veel meer. Het is allemaal niet echt esthetisch, of jaagt in ieder geval geen gangbaar idee van esthetiek na, maar dat hoeft ook niet. Het is onzin dat een kunstuiting mooi zou moeten zijn, om te slagen in wat het wilt uitdrukken.

Ik was bang voor dit album. Ik kende de "I AM THE TABLE"-meme en had op basis van de recensies al niet het idee dat dit iets voor mij zou zijn, maar het blijkt in de praktijk alsnog erger te zijn.

Tijdens mijn lessen kunstgeschiedenis op de middelbare school vertelde onze leraar dat goede kunst je iets laat voelen. Walging voelen voor iets, is vanuit kunstzinnig opzicht dan ook beter dan een 'meh'-gevoel (de reden waarom ik Coldplay de ergste band ooit noem, omdat er niets anders dan een duffe 'meh'-reactie op hun muziek komt vanuit mijn kant en ik een tactiek heb ontwikkelt van de band haten, omdat ik matigheid heel slecht trek). Vanuit perspectief is Lulu een weergaloos kunstwerk. Lou Reed gooit hart en ziel eruit in zijn poëtische teksten. Het gekerm van een genie. Metallica rauw en onbesuisd, potverdomme als zij daar niet als de stoerste back-up band ooit staan. Vooral het herhalende Mistress Dread is geniaal.

Ik bedoel poep.

Nee, gedurende de marathon van Velvet Underground kwam ik er al achter dat Lou Reed's escapades maar matig aan mij besteed zijn en Ruud heeft me net laten beloven dat we nooit een Lou Reed solomarathon gaan doen. Ik geef hem gelijk. Ik vind het echt helemaal niets. Uitzondering is Little Dog, wat een soort van compositie is waar ik iets uit kan halen qua emotie, maar het geheel loopt gewoon echt niet. Ik begrijp het ook oprecht niet en voel vrij veel walging gedurende het verloop van het album. Mijn lieve partner komt ook nog binnen om haarzelf af te vragen wat voor belediging ik aan het luisteren ben. Het is verbluffende gewaagd en daar krijgt dit combo zeker nog een halve ster voor. Ik ben de doelgroep niet. Ik voel me er vrij belabberd onder zelfs.

Tussenstand:
1. Master Of Puppets
2. Ride The Lightning
3. Kill 'Em All
4. Metallica
5. ...And Justice For All
6. Load
7. Death Magnetic
8. Reload
9. St. Anger
10. Lulu

Een ongelooflijk kansloze combinatie. Aan de ene kant een muzikant waar ik eigenlijk altijd wel erg treurig van word omdat hij de grootst mogelijke troep op plaat heeft vereeuwigd en aan de andere kant een legendarische band die al jaren op een absoluut dieptepunt zit. Dit album mag dan ook met recht een ware verschrikking genoemd worden. Reed komt hier in mijn ogen over als een stamelende seniele man die willekeurig woorden opdreunt en deze vaak herhaald. Metallica lijkt zich nergens druk om te maken en speelt simpele riffs. Het is net alsof de twee acts door elkaar heen spelen en niet van elkaars aanwezigheid op de hoogte zijn. Dit is een album waarvan je na een paar minuten wel genoeg weet. Daarom hoeft dit NIET ANDERHALF UUR TE DUREN.


Gek genoeg komt na een uur de rust in de muziek te zitten. Enerzijds vraag ik me af waarom de outro verdomme een kwartier moet duren. Aan de andere kant ben ik allang blij dat iedereen zijn bek houdt. Verder kan ik wel weer met dezelfde kreten gooien als ik al deed bij Death Magnetic over creatieve armoede, maar ik denk dat het volledig uitzitten van dit album geslaagde proef van uithoudingsvermogen is.

Tussenstand:
1. Master Of Puppets
2. Metallica
3. Ride The Lightning
4. Kill 'Em All
5. ...And Justice For All
6. Load
7. Reload
8. Death Magnetic
9. Lulu
10. St Anger

Na jaren begon mijn interesse in deze plaat ineens weer te groeien, althans. Op een of andere duistere manier belande hij weer op mijn pad, en ik ben blij toe.

Mijn commentaren uit het verleden liegen er niet om en is enige revisie van mijn mening vereist.

De eerste keer dat ik 'Lulu' tot mij nam kwam hij net uit. 2011 dus. Ducoz was toen 19 jaar oud en was bezig met oevre van Lou Reed te ontdekken en The Velvet Undergound een plekje te geven -uitvindende wat het nou precies voor mij betekende.

'Lulu' kwam dan ook uit de hoek als een grap. Twee artietsen die beide een plaat maken, maar op wonderlijke wijze door elkaar bleken te zijn gemixed. Een labiel brabbelende, seniele oude man en een metalband die in clichés bleef hangen. Het werkte voor geen meter, dacht ik.


Met een bepaald soort drijvende woede zocht ik de plaat op en dook er weer eens hals over kop in. Woede en teleurgesteldheid. Dat vormt de boventoon, of is de toon hier. De naam van de actrice waarop deze plaat is gebaseerd ontschiet mij even, maar volgt de lijn van haar leven vrij accuraat. Desalniettemin spat de woede er uit, de verachting van het menselijke bestaan en het vormen van vertrouwensbanden en liefdesrelaties met het vrouwelijke geslacht. Een telloorgang van schoonheid en de verderfelijkheid die de wenteltrap naar de afgrond met zich mee brengt. De diepe dalen waarin wordt gebivakkeerd om nog enigszins een soort van mee te kunnen draaien, dat gevoel van er zijn en er bij horen; geluk en liefde worden snel en gemakkelijk ingewisseld voor verlangen en lust.

Lou Reed, de koning van het cynisme, weefd hier eigenlijk nog eenmaal een poëtisch web van poëtische vrijheden aan elkander. Een tekstuele duikvlucht in de diepe krochten van de geest en het verlangen én pure walging. Ijzingwekkende dieptes met vrouwonvriendelijke teksten die dit kalenderjaar niet zouden hebben overleefd.

Het is dan ook meer een gedicht; een verhaal op geluid. Een verhaal dat plaatsvind onderwijl de boel op de achtergrond wordt afgebroken en zich als een donkere storm -een brok blinde haat- aan de horizon vormt en in een rap tempo op dat gene dat je lief hebt afraast. Een muzikale storm waarin Metallica eigenlijk de enige juiste optie had kunnen zijn, en in zekere zin klopt het ergens ook allemaal wel.

'Frustration is My Lexicon of Hate' roept Lou ergens ruim op of over de helft van de plaat. Die frustratie komt uit zijn tenen opgekropen en spuuwd deze op zijn manier uit. Tussen de rammelende drumsalvos door, door een wervelstorm van zaagbladen-zoals ik de muziek van Metallica graag zou omschrijven. Tornd Lou daar nog eenmaal als een soort Colossus boven uit, een duistere profeet. De Optimus Maximus.

Die langzaam wegebbt naar het hiernaarmaals en zijn carriere waardig afsluit met het hemelse 'Junior Dad'. Je waant je als het ware op het bootje, waarop de veerman in een zwarte pelt zwijgend in het diepe roert. En de overkant langzaamaan in zicht komt. De laatste sonische golven, dirigeren je langzaam naar de oever. En dan is het klaar.

Dit is een van de meest onderschatte albums ooit gemaakt.

Ik snap dat Metallicafans die Lou Reed niet kennen of hooguit Perfect Day en Walk On The Wild Side kennen, hierop afknappen. Als je een straightforward metalalbum verwacht, kun je hier niet zo veel mee.

Dit moet je niet beoordelen als Metallicaplaat. Dit moet je beoordelen als Lou Reed-album met Metallica als backing band. Benader het dus vanuit een andere invalshoek. Ik houd er wél van, maar ik luister ernaar vanuit het perspectief van een Lou Reedfan en dus niet vanuit het perspectief van een Metallicafan.

Ten eerste, dit is geen toegankelijk album. Net als bij Berlin van Lou Reed moet je actief naar de tekst luisteren om dit te waarderen. Voor veel mensen is dat helaas te veel gevraagd.

Een hoop mensen horen Lulu. Horen, maar niet luisteren. En hebben dan een oordeel klaar, terwijl ze met een actieve luisterhouding misschien anders zouden reageren.

Dit album is beter te behappen als je bekend bent met het werk van Lou Reed. Als je een geoefend Lou Reed-luisteraar bent.

Daarom zou ik elke Metallicafan die dit album in 2011 vreselijk vond en er nooit meer naar luisterde, willen oproepen... Luister eens naar het debuutalbum van The Velvet Underground, daarna naar het toegankelijke Transformer van Lou Reed en tot slot naar Berlin van Reed, ook een album met een verhaal, een album dat toen het uitkwam gehaat werd door de muziekrecensenten. Probeer er onbevooroordeeld naar te luisteren, zonder te denken: "Oh, dat is die oude zanger van dat klote-Lulu."

Als je actief en met volle aandacht naar deze Lou Reed-platen geluisterd hebt en een beter idee hebt van wat Lou Reed doet, luister dan nog eens naar Lulu. Probeer dat onbevooroordeeld en onbevangen te doen. En met volle aandacht, dus niet als achtergrondmuziek. Misschien kun je dan beter horen wat het idee achter deze plaat is en wat Lou Reed en Metallica in gedachten hadden. Natuurlijk werkt het bij het ene nummer beter dan bij het andere, maar zeker bij Iced Honey werkt het perfect. En Junior Dad is een prachtige afsluiting van Lou Reeds loopbaan.

Als Lulu niet je ding is, prima. Maar geef het een eerlijke kans. En dus niet als achtergrondmuziek opzetten, of het afkraken zonder het een serieuze kans te geven, zoals velen in 2011 deden.