Lou Reed & Metallica - Lulu (2011)

Oke, een aantal kritieken snijden wel hout, bijvoorbeeld als het gaat om de teksten, dan wel om een jamachtige sessie. Maar met het overige kan ik niet zoveel. Ik ontdek geen sfeer, of een slepender deel 2, een sterke begeleiding, of dramatische elementen in een theaterstuk, het is en blijft voor mij erg subjectief. Het is eerder verbazing die zich meester van mij maakt als ik tot de ontdekking kom dat mensen hier rustig 4 sterretjes aan geven, mijn linker hersenhelft wil dan weten; hoe dan, op basis van, welke elementen etc. 1 ding weten we zeker aangaande dit plaatje en James nieuwe hobby; de beste man blijft ons verbazen...

Draai de vraag eens om. Op basis van welke elementen zou dit zo'n afgrijselijk slecht album zijn?

Als je op zich geen probleem hebt met dit soort gesproken zang en met stevige gitaarmuziek en in je hoofd naast de twee onverenigbare sporen van Lou Reed en Metallica ook nog ruimte hebt voor een nieuw spoor, wat is dan het probleem?

Grappig, die negatieve commentaren.
Ik beluister hem vandaag voor het eerst en mijn gedachte is dat dit wat Metallica betreft met gemak het beste is dat de band de afgelopen 20 jaar heeft uitgebracht.

Ik heb het nooit aangedurfd om het album te beluisteren, ik weet niet of ik het na bovenstaande commentaren wel ga doen...

Even los van Lulu, is het nou ook niet echt een prestatie om iets uit te brengen wat St Anger en Death Mangnetic de kroon steekt.

Of de laatste telg, wat ik een gedrocht vond.
Maar ze scoren allemaal hoger dan deze Lulu.

Ik denk dat ze beter niet aggressief of relevant moeten willen overkomen.

Dat hele Metallica vind ik geen ene klote aan maar heb uit nieuwsgierigheid het een en ander beluisterd en vind het wel meevallen.
Als ik iets goed vind word het op CD gekocht maar dat is hier zeker niet het geval maar na het lezen van bovenstaande commentaren kan ik alleen maar zeggen zo slecht is het nou ook weer niet.

ps Een plaat als st Anger heb ik ook eens mogen ondergaan en dan beken ik alles als die muziek maar uit mag.

Ligt het aan mij of is 'Junior Dad' tamelijk briljant?

Na jaren begon mijn interesse in deze plaat ineens weer te groeien, althans. Op een of andere duistere manier belande hij weer op mijn pad, en ik ben blij toe.

Mijn commentaren uit het verleden liegen er niet om en is enige revisie van mijn mening vereist.

De eerste keer dat ik 'Lulu' tot mij nam kwam hij net uit. 2011 dus. Ducoz was toen 19 jaar oud en was bezig met oevre van Lou Reed te ontdekken en The Velvet Undergound een plekje te geven -uitvindende wat het nou precies voor mij betekende.

'Lulu' kwam dan ook uit de hoek als een grap. Twee artietsen die beide een plaat maken, maar op wonderlijke wijze door elkaar bleken te zijn gemixed. Een labiel brabbelende, seniele oude man en een metalband die in clichés bleef hangen. Het werkte voor geen meter, dacht ik.


Met een bepaald soort drijvende woede zocht ik de plaat op en dook er weer eens hals over kop in. Woede en teleurgesteldheid. Dat vormt de boventoon, of is de toon hier. De naam van de actrice waarop deze plaat is gebaseerd ontschiet mij even, maar volgt de lijn van haar leven vrij accuraat. Desalniettemin spat de woede er uit, de verachting van het menselijke bestaan en het vormen van vertrouwensbanden en liefdesrelaties met het vrouwelijke geslacht. Een telloorgang van schoonheid en de verderfelijkheid die de wenteltrap naar de afgrond met zich mee brengt. De diepe dalen waarin wordt gebivakkeerd om nog enigszins een soort van mee te kunnen draaien, dat gevoel van er zijn en er bij horen; geluk en liefde worden snel en gemakkelijk ingewisseld voor verlangen en lust.

Lou Reed, de koning van het cynisme, weefd hier eigenlijk nog eenmaal een poëtisch web van poëtische vrijheden aan elkander. Een tekstuele duikvlucht in de diepe krochten van de geest en het verlangen én pure walging. Ijzingwekkende dieptes met vrouwonvriendelijke teksten die dit kalenderjaar niet zouden hebben overleefd.

Het is dan ook meer een gedicht; een verhaal op geluid. Een verhaal dat plaatsvind onderwijl de boel op de achtergrond wordt afgebroken en zich als een donkere storm -een brok blinde haat- aan de horizon vormt en in een rap tempo op dat gene dat je lief hebt afraast. Een muzikale storm waarin Metallica eigenlijk de enige juiste optie had kunnen zijn, en in zekere zin klopt het ergens ook allemaal wel.

'Frustration is My Lexicon of Hate' roept Lou ergens ruim op of over de helft van de plaat. Die frustratie komt uit zijn tenen opgekropen en spuuwd deze op zijn manier uit. Tussen de rammelende drumsalvos door, door een wervelstorm van zaagbladen-zoals ik de muziek van Metallica graag zou omschrijven. Tornd Lou daar nog eenmaal als een soort Colossus boven uit, een duistere profeet. De Optimus Maximus.

Die langzaam wegebbt naar het hiernaarmaals en zijn carriere waardig afsluit met het hemelse 'Junior Dad'. Je waant je als het ware op het bootje, waarop de veerman in een zwarte pelt zwijgend in het diepe roert. En de overkant langzaamaan in zicht komt. De laatste sonische golven, dirigeren je langzaam naar de oever. En dan is het klaar.

Ik heb Metallica echt geprobeerd, op Musicmeter wel vier keer en het gemiddelde is 1,88
Maar Lou is cool, dus ik dacht.. Waarom ook niet, behalve dat ik enigszins werd gedwongen dit album te beluisteren.
Onverwacht eindcijfer wel, vind ik zelf ook.
Zelfs een nummer die ik in mijn playlist zet, haha.

Kan er redelijk doorheenkomen vandaag, in twee gedeelten - dat dan wel weer, maar echt hemeltergend slecht vind ik Lulu in de regel niet. Dat geprevel van Lou Reed staat soms wat tegen en Metallica lijkt soms wat repetitief te jammen, toch kan ik dit bij vlagen leuk vinden of op z'n minst niet echt storend vinden, behalve dan zo'n ellenlang outro van het album. Heb net een 2,5 bij een inmiddels verkochte CD verwijderd, daar kan Lulu mooi voor in de plaats en echt heel veel beter werd het hierna ook niet echt met Metallica.

Goh, wat is dit toch slecht. Eens in de zoveel tijd luister ik weer eens een hoop Lou Reed achterelkaar en deze probeer ik meestal dan ook maar weer eens. Het wordt er niet beter op. Ik had hier destijds best veel van verwacht, de combinatie Lou Reed/ Metallica zou in theorie best goed kunnen uitpakken. De samenwerking met The Killers bijvoorbeeld vind ik echt geweldig, de stem van Lou Reed is zo karakteristiek, zodra je die combineert met een andere artiest kan dat hele mooie muziek opleveren. Wat hier is misgegaan, geen idee. Het is gewoon niet aangenaam om naar te luisteren, het klinkt alsof er totaal geen samenwerking is, alsof Metallica wat heeft ingespeeld en Lou later de tape heeft opgezet en in een dronken bui wat in een microfoon heeft staan blèren. Nergens heb ik het idee dat er sprake is van een samenwerking en of de heren van Metallica een idee hebben van wat Lou Reed aan het doen is of omgekeerd. Ik las in een interview met Metallica eens dat de samenwerking met Lou Reed niet echt soepel ging, wellicht heeft dat invloed gehad, hij was niet bepaald een makkelijke man maar dat niemand ooit heeft bedacht dat dit beter niet het levenslicht had kunnen zien is onbegrijpelijk.

Vandaag weer eens beluisterd. Ik vermaak me hier prima mee.
Van Lou Reed ken ik eigenlijk niet zo veel, maar de combinatie met Metallica is aangenaam ontspannen. Met een Load-achtig geluid levert dit een plaat op die net wat vrijer is dan die plaat.
Grappig dat het gemiddelde hier zo laag is.

Ik vind dit een zeer geslaagde samenwerking. Heerlijk gejam van goede muzikanten met een dichtende grootheid. Over het plezier van samenwerken zou ik de uitzending van Jools Holland eens bekijken. Het is erg grappig om de azijn reacties te lezen, daarbij ook veel napraterij om stoer over te komen misschien. Affijn smaken verschillen toch, maar ga nou niet jezelf afvragen of je zo superieur bent ( dat ben je zeker niet )

Volwassen reactie van iemand van 56...

Aangezien de laatste negatieve review van dit album hierboven van mij is zit ik mij toch helemaal aangesproken te voelen zo op mijn vrije maandag. Ik zou niet weten waarom ik stoer zou overkomen omdat ik dit album niet goed vind en ik voel mij er zeker niet superieur door...

Ik heb het eigenlijk altijd heel jammer gevonden dat ik het niks vind. Ik heb het album vaak geprobeerd mooi te vinden de afgelopen jaren, met koptelefoon op omdat ik dacht dat ik misschien iets miste dat anderen wel horen maar nope, ik vind het helemaal niets. Terwijl ik van tevoren eigenlijk had verwacht dat dit geweldig zou zijn, Lou Reed en Metallica, kan niet mis gaan zou je denken.

Bovenstaand bericht plaatste ik overigens na weer eens een probeersessie, een beetje uit ergernis omdat ik het weer niets vond. Meestal onthoud ik mij van een album een 1.5 geven, anderen vinden het tenslotte wel mooi, dit keer kon ik mij echt niet inhouden

Dit vind ik het slechtste wat ik de laatste 20 jaar heb gehoord, Volumia en David Hasselhof uitgezonderd. En vooruit, dat bizarre album van Reed uit de 70s. Toch werkt dat af en toe louterend, slechte muziek luisteren omdat je daarna de goede weer wat meer gaat waarderen. 1 ster, naar boven afgerond.

Welke drugs zou je moeten gebruiken om dit album goed te vinden?

Ik kan dat zelfs zonder alcohol.

Lou Reed zei eerder dat men Metal Machine Music moet beluisteren nadat men acid heeft genomen. Misschien geldt dit ook voor dit album. Aangezien ik steeds nuchter ben kan ik niets met dit album.

28 pagina’s!?

Ik ben nu weer nieuwsgierig geworden, straks even checken.

Krokodil, vallen je armen wel eraf maar soit.

T/m 'Iced Honey' gekomen, simpelweg omdat ik niet meer tijd had. Moeilijk om er meteen wat te vinden. Ik hoor toffe dingen, aardige dingen en ook wel hemeltergende dingen. Wordt goed mogelijk vervolgd.

Little Dog, Dragon en Junior Dad toch maar even erbij pakken. Die vatten de essentie van dit ding voor mij wel samen. Junior Dad had wel tijd nodig bij mij.
De vele memes ten spijt; het is en blijft een merkwaardig werkstuk maar ik mag het wel op zijn tijd. Er zit een ongemakkelijke vibe in die buitengewoon intrigerend is. Het doet mij qua sfeer wel eens denken aan het werk van Earth of Ascend. In die zin gaat vooral Metallica uit de comfortzone. Dat trekken veel gasten niet. Ook niet als ze in de comfortzone blijven, maar dat terzijde.. Ik denk wel dat je dit geheel verwachtingsloos tot je moet nemen. Mensen die op zoek zijn naar leuke liedjes die blijven hangen, zijn hier op het verkeerde adres.

CD2 met de laatste 3 nummers kan ermee door (hoewel de nummers langdradig zijn) maar CD1 is hemeltergend slecht.

Heerlijk dit

Die 3 nummers bij elkaar beslaan zo'n beetje 40 procent van het album. Dan is 1,5* te laag.

ON: Junior Dad is een van de beste dingen die Metallica heeft uitgebracht. Voor de rest is het ook echt niet zo slecht als het merendeel beweert. Misschien met een koptelefoon luisteren i.p.v. op Spotify, dit omdat het een redelijk intens album is en het op die manier beter tot je doordringt.

Voor CD1 0,5*, CD2 2,5*, 1,5* is dus logisch.

Ik heb dit album nadien nog eens beluisterd en ik blijf achter mijn recensie van 14 september 2012 staan. Ik ga slechte albums niet steeds opnieuw beluisteren in de hoop dat ze ooit eens zullen aanslaan (dat gebeurt zeer zelden).

Een 0,5.. naja ok. Ieder zijn eigen stemgedrag, zal ik maar zeggen. Ik heb ook een keer een 0,5 gegeven maar dat was van een album van een meneer, D. Jurado, die zijn ansichtkaartjes voorlas.

Als je daar Damien Jurado mee bedoelt, die is een stuk beter aan te horen dan Lulu, jouw stem is dus veel vreemder..:)