The National - Alligator (2005)

Nog een halfje erbij. De definitieve score die dit album dik verdient. Een maatje kleiner als de opvolger, op alle fronten, maar toch een zeer mooie plaat. Met als hoogtepunten Karen, Friend Of Mine, All The Wine en Mr. November. De reden dat het niet de volle score krijgt is dat er toch hier en daar wat minder bijzondere nummers zitten. Looking For Astronauts bijvoorbeeld. Ook merk ik wat gemiste kansen. Zoals in City Middle. Een adembenemend mooi refrein, gevolgd door saaie coupletten. Dat vind ik dan weer jammer.

net voor het eerst gehoord, wat een goede cd!

Wat een heerlijk album is dit!! Stuk toegankelijker dan zijn opvolger, hoewel ik ook aan Boxer inmiddels behoorlijk verslingerd geraakt ben.. Met Karen, Mr. November en Secret Meeting heb ik met moeite mijn 3 favoriete tracks weten te selecteren, maar had ze net zo goed allemaal aan kunnen vinken.. Voorlopig 4,5*, wat naar verwachting nog wel 5* zal worden!

Karen heeft één van de mooiste refreinen die ik ooit gehoord heb!!

Uhuh, samen met die van Mr. November, City Middle en Friend of Mine. Op dit album staat een heel hoop moois, maar de band presteerde duidelijk nog niet op haar hoogtepunt. Want tegenover de mooie refreinen staan af en toe ook wat meer saaie stukken, wat ik dan toch jammer vind. City Middle is daar een schoolvoorbeeld van.

In tegenstelling tot de meeste mensen op dit forum vind ik dit een beter album dan de opvolger! Luister het album al een paar maanden zeer regelmatig, en nog steeds vind ik de nummers steeds beter worden! Wat mij betreft verdiend dit album 5 dikke sterren, en als het zo doorgaat met beter worden komt het zeker in mijn top 10, hulde aan the national!!!

Eerst the Boxer geluisterd...daarna deze.
Maar zoals al zo vaa kgezegd is: het moest ff voordat ik dit mooi vond

Looking For Astronauts vind ik trouwens ietwat zonde op dit album.
Komt eigenlijk al door de eerste 3 sec van dat nummer, waarin meteen de zang erbij komt dat vind ik niet echt geschikt.

Dat vind ik ook wel. Meteen beginnen met zang en dat ook nog meteen de titel van de song bezingen. Daardoor krijgt het een ongeïnspireerd filler sfeertje.

Mee eens; album is gevarieerder en kent meer hoogtepunten dan "Boxer".

Misschien klopt dit wel, maar kent anderzijds ook meer dieptepunten dan Boxer (die er geen kent).

Ik luisterde deze vandaag nog eens, en het viel me op dat het intro van All the win wel erg lijkt op dat van Kreuzberg van Bloc Party.. Was me nooit opgevallen, maar de gelijkenis is er wel

Een beter album dan zijn opvolger. Ik raakte in 2007 helemaal verliefd op Boxer en had dit album na een paar luisterbeurten weggelegd. Op vakantie in Frankrijk in 2008 weer begonnen en sindsdien kan ik niet meer zonder! Isl een echte groeibriljan.t Als Looking for Astronauts (het enige nr waar ik niet zoveel mee heb) ingeruild kon worden voor About Today (cherry tree ep) zou het de perfecte plaat zijn!

Mr. November hoort waarschijnlijk bij de tien beste nummer van dit decennium.

En zo niet, dan zeker in de top 20

Nog niet veel beluisterd, dit album. Maar Karen is al van ongekende schoonheid binnen het National repertoire. Ziet er goed uit voor de rest van het album.

Minder dan Boxer, maar wel een geslaagd album. In tegenstelling tot de opvolger staan hier enkele missers op (Looking for Astronauts ) maar gelukkig staan er ook van die prachtig melancholische parels op die van Boxer zo'n speciale plaat maken (Secret Meeting, Karen, Daughters of the Soho Riots ). Muzikaal klinkt het soms wel wat stug, de ritmesectie is duidelijk niet zo op dreef. Ook verrassen de nummers nergens, alles is wel erg volgens het boekje. Maar die 'nene-nene-nene-ne' in Friend of Mine maakt dan weer zoveel goed...

Grappig, ik vind Karen juist één van de mindere nummers van dit album. En dat is een beetje mijn probleem bij Alligator: er staan ontzettend goede nummers op, maar ook nummers waarvan ik denk 'mwoah...'. Geef mij maar Boxer of Sad Songs.

Sad Songs For Dirty Lovers vind ik dé plaat van The National. Enkel goede nummers. Dit in tegenstelling tot deze plaat en Boxer waar soms erg onspannende nummers staan. Boxer vind ik erg vergelijkbaar met deze. Sommige nummers zijn gewéldig goed, anderen véél minder. Ik geef deze dus dezelfde beoordeling als Boxer: 3,5

Naar aanleiding van 'High Violet' nog maar eens wat eerdere platen beluisterd van The National, zo ook 'Alligator'. Van de drie platen die ik van de jongens heb (ik heb ook nog 'Sad Songs For Dirty Lovers' en 'Boxer'), vind ik deze toch de minste. Er staan wel erg fraaie nummers op, zoals 'Karen', 'Mr. November' en het werkelijk magistrale 'Daughters of the Soho Riots', maar het niveau ligt mijns inziens toch wat lager dan op 'Boxer', en aan m'n favoriet 'Sad Songs For Dirty Lovers' (die zelfs nog een tijdje in m'n persoonlijke top tien heeft gestaan) komt ie al helemaal niet. Toch is dit een meer dan behoorlijke plaat, waarop The National bewijst dat ze niet zo maar een indiegroepje zijn, en hun status dik verdienen.

3,5 sterren

Prachtig album. Vind hem zelfs beter dan Boxer. Het is altijd weer genieten van de stem van Berninger.

Na 'Sad Songs For Dirty Lovers' is ook 'Alligator een rijk en gevarieerd rockalbum geworden. Nergens wordt het meer van hetzelfde met mooie melodielijnen. Een rustig, maar gedreven geluid. Extra instrumentele variatie (strijkers) wordt spaarzaam ingezet en dat houdt het spannend. Goede band, The National.

Ik heb mijn stem van 3.5* naar 4* verhoogd omdat het toch een ijzersterk album is van The National. Net iets minder dan Boxer, maar toch geweldig met nummers als Daughters of the Soho Riots, Friend of Mine en Mr. November. Wat kijk ik naar het concert uit om hopelijk met name Mr. November live te horen, geweldig nummer.

Ongelofelijk dat Val Jester de minste stemmen heeft hier. Schit-te-rend nummer zeg; zeker wanneer die droevige viool invalt.

I'm sorry I missed you...
I had a secret meeting in the basement of my brain



The National... dé ontdekking van het decennium voor mij!

Ik moet zeggen dat ik ze pas dit jaar leren kennen heb via 'High Violet' en ik ben daarna natuurlijk meteen naar 'Boxer' op zoek gegaan omdat die hier nóg betere kritieken krijgt. Sinds gisteren ben ik dan eindelijk verder terug in de tijd gegaan om te horen hoe Alligator mij bevalt (hier toch iets minder goeie kritieken, terwijl hij op RYM zowat gelijk staat met Boxer en beter gequoteerd wordt dan High Violet!).

Ik vind 'm in ieder geval schitterend weer - sinds gisterenmiddag nog niet van mijn draaitafel geweest...

Ok, toegegeven, in tegenstelling tot 'High Violet' waar ik enkel het laatste nummer (Vanderlyle Crybaby Geeks) wat minder vind (3*) en tot 'Boxer' waar eigenlijk geen enkel nummer op staat dat minder dan 4* waard is, staan hier toch wel drie nummers op die mij minder aanspreken (Val Jester - sorry, De-noir, The Geese.. en City Middle). Maar dat wordt dus ruimschoots gecompenseerd door maar liefst zeven 5* nummers, zijnde tracks 1, 2, 3, 5 (geniaal!), 9, 10 en 13. Op 'High Violet' tel ik zes 5* nummers en op 'Boxer' ook "'maar' zes.

'High Violet' heb ik intussen al aangeschaft op cd en bij mijn volgende bezoek aan de platenboer schaf ik dus meteen ook 'Boxer' en 'Alligator' aan, want ze zijn alledrie gewoon hun 4,5* sterren waard en horen dus zusterlijk naast elkaar in mijn kast te staan...

3de luisterbeurt nu, en hij bevalt steeds beter!

Heb het idee dat de albums van The National steeds "gelikter" beginnen te klinken, beetje moeilijk uit te leggen maar in vergelijking met High Violet klinkt dit album veel minder nauwkeurig geproduceerd. Iets wat ik persoonlijk positief vind.

Alligator is voor mij persoonlijk een 'it grows on you'-geval geworden. Een paar jaar geleden had ik nog niet zoveel op met dit album maar het is de laatste maanden gegroeid en gegroeid. Elk nummer heeft me inmiddels meer dan eens gegrepen en vandaar heb ik mijn stem verhoogd van 4 naar 5*.

Oh ja, Karen is het nummer dat ik in't bijzonder even wil noemen. Het heeft een effect op mij, dat maar weinig nummers weten te bereiken, en dan heb ik het niet alleen over The National-nummers...

Ook voor mij is dit het favoriete album. Boxer pakte mij meteen, evenals High Violet, maar beide evolueerden bij mij nadien niet meer.

Dit album kroop echter onder mijn huid na verloop van tijd. Prachtig! Ik blijf dit toch een van de meest bijzondere bands van de laatste jaren vinden...

ps. Wil iemand mij uitleggen waarom Looking For Astronauts een misser genoemd wordt?

Ja, dat heb ik dus ook nooit begrepen. Er moet toch een reden zijn, want blijkbaar vinden veel mensen dit toch één van de mindere nummers.

Bij het refrein begint een mens ei zo na te robodancen.