menu

The National - Alligator (2005)

mijn stem
4,11 (601)
601 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: Beggars Banquet

  1. Secret Meeting (3:44)
  2. Karen (3:58)
  3. Lit Up (2:55)
  4. Looking for Astronauts (3:23)
  5. Daughters of the Soho Riots (3:58)
  6. Baby, We'll Be Fine (3:21)
  7. Friend of Mine (3:25)
  8. Val Jester (3:00)
  9. All the Wine (3:15)
  10. Abel (3:36)
  11. The Geese of Beverly Road (4:56)
  12. City Middle (4:27)
  13. Mr. November (3:57)
  14. The Thrilling of Claire * (4:32)
  15. Driver, Surprise Me * (3:20)
  16. Lit Up [Remix] * (3:00)
  17. Secret Meeting [Remix] * (3:45)
  18. The Geese of Beverly Road [Live] * (4:35)
toon 5 bonustracks
totale tijdsduur: 47:55 (1:07:07)
zoeken in:
avatar van The Eraser
4,0
Oh, ik wel hoor. Af en toe is het toch heerlijk dat schreeuwen, het uiten van al je frustraties. Die schreeuw op het einde van Squalor Victoria (live) geeft mij altijd weer kippenvel bijvoorbeeld. Nu kan ik het niet bij alle bands hebben, maar op de één of andere manier weet Berninger zoveel emotie in zijn geschreeuw te leggen. Daarbovenop komt nog dat ze het ook niet zo vaak doen, en daardoor komt het altijd weer als een mokerslag aan bij mij.

avatar van AOVV
4,0
Ik ben ook wel een fan van de Berninger-schreeuw.

avatar van jassn
4,0
Ik ben ook wel fan van het geschreeuw, heeft het allemaal iets extra en maakt voor mij van The National ook iets speciaals.

avatar van pim556
4,5
Maar sta ik dan wél alleen in mijn aan haat grenzende afkeer van Abel?

avatar van hallo!
5,0
Ik vind het ook het minste nummer op dit album, maar haten is wel erg sterk.

avatar van jassn
4,0
Abel vind ik toch 1 van de betere nummers, al is het heel moeilijk kiezen.

avatar van Zandkuiken
4,0
Een beetje wispelturiger dan het latere werk en voor mij daarom misschien ook wat spannender. Vooral High Violet klinkt mij soms iets te 'egaal'. Alsof ze op cruise control voortdurend dezelfde snelheid blijven aanhouden (maar er staan natuurlijk ook fantastische songs op).

Hier lijkt er meer ruimte voor geschreeuw en avontuur, zoals in woeste afsluiter Mr. November of ander prijsbeestje Friend Of Mine. Ook als ze gas terugnemen, imponeren de mannen van The National. The Geese Of Beverly Road en Daughters Of The Soho Riots behoort zeker tot hun betere songs. Ook opener Secret Meeting is hier één van mijn favorieten.

Sterk album van de New Yorkers, hoewel ze wel weer op geruime afstand van de volle pot blijven...

4* voor Alligator.

avatar van BoyOnHeavenHill
4,0
Hoe zijn novemberschap hem er van gaat weerhouden om ons over te neuken is niet helemaal duidelijk, maar het is wel een briljante afsluiter. Vormde ook een spectaculair slot van hun recent op Nederland 3 uitgezonden concert. En "I had a secret meeting in the basement of my brain" is een zinnetje Pere Ubu's David Thomas waardig. (Überhaupt klassiek als het openingsnummer het éénnabeste en het slotnummer het beste nummer van het album is -- een mening die ik deel met de Statistieken hierboven.)

avatar van Cloud
Wat is Karen een goed nummer, zeg. De rest van het album pakt mij nog niet echt, maar Karen wel:p

avatar van Lennonlover
4,0
Met de platen van The National heb je altijd wat meer tijd nodig maar het nummer Karen zal het allerbeste nummer van deze plaat blijven. Om niet te zeggen het beste nummer van The National. Hoe prachtig is dat nummer wel niet, verdomme!

avatar van DirkM
4,5
Het is niet mijn favoriete nummer van The National, niet eens van deze plaat, maar een lekker nummer is het zeker! De tekst vind ik ook leuk, met name dit stukje:

I must be me, I'm in my head
Black birds are circling my bed
I must be me, I must be me
Black feathers are falling on my feet

avatar van hallo!
5,0
Dit stukje vind ik nog beter.

It's a common fetish for a doting man
to ballerina on the coffee table cock in hand

avatar van music4life
5,0
Geweldig album!

Heb deze band pas leren kennen toen 'High Violet' uitkwam, wat met stipt mijn favoriete album van 2010 is geworden. Kort daarna, verslaafd geraakt aan eerder genoemd album, heb ik 'Boxer' gekocht. Dit album is meteen, evenals 'High Violet' uitgegroeid tot een van de meest dierbare albums in mijn collectie. En na verknocht te zijn geraakt aan deze twee albums heb ik dus ook 'Alligator' aangeschaft. Inmiddels heb ik ook dit album op m'n iphone gezet en beluister ik hem regelmatig. Geen enkel nummer verveelt en alles is bijna even heerlijk.
Het patroon hierin is niet moeilijk te ontdekken en daarom is hierna 'Sad Songs For Dirty Lovers' aan de beurt en daarna het gelijknamige debuut.
Ik kan in ieder geval voor mezelf al de conclusie trekken dat The Nnational dé band is van het 'moderne' muziektijdperk voor mij.

5,0 *

5,0
Sterk album van The National, die ik, net als music4life, in omgekeerde volgorde ben gaan volgen. Met kop en schouders steekt "Daughters of the Soho Riots" er voor mij bovenuit.

avatar van Mathough
4,5
Val Jester, de minste stemmen, en naar mijn inziens ook iets minder dan het gros van het album, maar toch een erg mooi nummer. Dit zegt iets over The National, ze zijn zo constant, er staan amper skippers op hun albums. Heel bijzondere band.

avatar van chevy93
4,0
Een aardig album. Nergens saai, tegelijkertijd veer ik nergens op. Doet niks fout, doet ook weinig echt goed. Eén van de meest constante platen die ik ken. Wellicht moet ik er aan wennen, dat had ik met Boxer ook heel erg.

avatar van Broner
4,5
Toch wel een kleine deceptie nadat ik eerst Boxer, High Violet en Trouble Will Find Me heb beluisterd. Er zitten een aantal aardige nummers tussen, maar naar mijn mening zijn zelfs de uitschieters niet beter dan de gemiddelde nummers op de latere platen.

Jav-
Sluit ik me bij aan. Het album opent nog leuk, maar ik kan me weinig uitschieters herinneren van de luisterbeurten die ik heb gedaan. Zodoende kom ik op hetzelfde cijfer uit dat jij geeft!

avatar van Broner
4,5
Je komt me over als een zeer verstandig persoon

avatar van Mat_
5,0
geen uitschieters? Juliie hebben een versie geluisterd zonder het eerste en laatste nummer neem ik aan?

5,0
Jav- schreef:
Sluit ik me bij aan. Het album opent nog leuk, maar ik kan me weinig uitschieters herinneren van de luisterbeurten die ik heb gedaan. Zodoende kom ik op hetzelfde cijfer uit dat jij geeft!

Het zwaartepunt van dit album ligt nochtans zeer duidelijk achteraan, dat wordt duidelijk na voldoende luisterbeurten. Alles vanaf All the Wine is niet minder dan top.

In hun thuisland Amerika wordt Alligator zeer vaak aanzien als hun beste CD en voor één keer sluit ik me aan bij mijn Yankee-vrienden. Dit album heeft alleszins Berningers beste teksten.

avatar van Gele Stift
5,0
Morinfen schreef:
(quote)

Het zwaartepunt van dit album ligt nochtans zeer duidelijk achteraan, dat wordt duidelijk na voldoende luisterbeurten. Alles vanaf All the Wine is niet minder dan top.

In hun thuisland Amerika wordt Alligator zeer vaak aanzien als hun beste CD en voor één keer sluit ik me aan bij mijn Yankee-vrienden. Dit album heeft alleszins Berningers beste teksten.

Hier sluit ik me bij aan, na een lichte tereurstelling met Trouble will Find me, heb ik me gewaagd aan deze plaat. En wat komt ie goed binnen! Binnen no-time bijna m'n favoriete National plaat geworden

avatar van chevy93
4,0
Morinfen schreef:
In hun thuisland Amerika wordt Alligator zeer vaak aanzien als hun beste CD en voor één keer sluit ik me aan bij mijn Yankee-vrienden. Dit album heeft alleszins Berningers beste teksten.
Deze Amerikaanse vrienden? Albums by The National - Rate Your Music - rateyourmusic.com
Boxer: 3,91* (6257 stemmen); Alligator: 3,90* (4702 stemmen)

Of deze?
The National: Alligator | Album Reviews | Pitchfork (7,9)
The National: Trouble Will Find Me | Album Reviews | Pitchfork (8,4)
The National: High Violet | Album Reviews | Pitchfork (8,7)
The National: Boxer | Album Reviews | Pitchfork (8,6)

5,0

Op RYM spant het al jaren tussen Alligator en Boxer ja.

En als je Pitchfork erbij wil betrekken, doe het dan goed. Op hun toch wel veel zwaarder doorwegende end of decade lijst stond Alligator op #40: Staff Lists: The Top 200 Albums of the 2000s: 50-21 | Features | Pitchfork . Ter vergelijking, Boxer prijkte "slechts" op #110: Staff Lists: The Top 200 Albums of the 2000s: 150-101 | Features | Pitchfork .
Hun manier om toe te geven dat ze Alligator toentertijd schromelijk onderschat hebben, zoals wel meer publicaties toen. Overigens, High Violet was dan weer hun hoogst scorende album maar die haalde in 2010 niet eens de top 25 van hun eindjaarslijst.
En los daarvan blijft het ook maar één site van de velen natuurlijk.

avatar van Broner
4,5
Morinfen schreef:
(quote)

Het zwaartepunt van dit album ligt nochtans zeer duidelijk achteraan, dat wordt duidelijk na voldoende luisterbeurten. Alles vanaf All the Wine is niet minder dan top.

In hun thuisland Amerika wordt Alligator zeer vaak aanzien als hun beste CD en voor één keer sluit ik me aan bij mijn Yankee-vrienden. Dit album heeft alleszins Berningers beste teksten.


Met eveneens voldoende luisterbeurten mis ik het zwaartepunt volledig. Dat zie ik overigens ook niet echt bij de andere platen al heb ik uiteraard bij elk album mijn favoriete nummers.

Alligator is uiteraard geen slecht album en het klinkt misschien een beetje cru, maar het voelt voor mij aan alsof ze muziek gewoonweg nog niet helemaal begrijpen op Alligator. Ik hoor de potentie maar de manier waarop melodieën zijn vormgegeven en instrumenten worden gebruikt komt een beetje over alsof ze nog aan het oefenen zijn en het pardoes op een plaat hebben opgenomen.

ThereThere
Broner schreef:
Met eveneens voldoende luisterbeurten mis ik het zwaartepunt volledig. Dat zie ik overigens ook niet echt bij de andere platen al heb ik uiteraard bij elk album mijn favoriete nummers.

Alligator is uiteraard geen slecht album en het klinkt misschien een beetje cru, maar het voelt voor mij aan alsof ze muziek gewoonweg nog niet helemaal begrijpen op Alligator. Ik hoor de potentie maar de manier waarop melodieën zijn vormgegeven en instrumenten worden gebruikt komt een beetje over alsof ze nog aan het oefenen zijn en het pardoes op een plaat hebben opgenomen.


Dan doe ze dat oefenen zeer adequaat, zeg maar gerust tamelijk briljant. Het kan waar zijn wat je zegt, dat de nummers spontaan en zonder paspoes zijn opgenomen, maar dat maakt het ook voor mij juist tot hun beste album (hoewel ik het zwaartepunt juist vind liggen op het geniale begin cq midden en het tegen het einde iets vind inzakken).

avatar van Broner
4,5
ThereThere schreef:
(quote)


Dan doe ze dat oefenen zeer adequaat, zeg maar gerust tamelijk briljant. Het kan waar zijn wat je zegt, dat de nummers spontaan en zonder paspoes zijn opgenomen, maar dat maakt het ook voor mij juist tot hun beste album (hoewel ik het zwaartepunt juist vind liggen op het geniale begin cq midden en het tegen het einde iets vind inzakken).


Ik had het geen oefenen maar experimenteren moeten noemen. Neem bijvoorbeeld dat herhalende steeds luider wordende geschreeuw (wat ze precies 'zingen' weet ik niet) op de achtergrond bij Secret Meeting tegen het einde van het nummer. Het werkt niet voor mij, sterker nog, ik irriteer me eraan. Vervolgens komt Karen nogal ongedefinieerd overkomt met daarbij een irritante zang en een niets-toevoegend slot. Belangrijker is echter dat de nummers mij niet weten te boeien (en de zang is ook nogal matig). Het is aangename muziek maar nergens wordt het echt interessant.

Het contrast met de latere drie albums vind ik vrij groot. Alligator voelt echt aan als een buitenbeentje maar ook daarom kan ik begrijpen dan anderen juist deze plaat mooier kunnen vinden dan het latere werk.

5,0
Broner schreef:
(quote)


Met eveneens voldoende luisterbeurten mis ik het zwaartepunt volledig. Dat zie ik overigens ook niet echt bij de andere platen al heb ik uiteraard bij elk album mijn favoriete nummers.

Alligator is uiteraard geen slecht album en het klinkt misschien een beetje cru, maar het voelt voor mij aan alsof ze muziek gewoonweg nog niet helemaal begrijpen op Alligator. Ik hoor de potentie maar de manier waarop melodieën zijn vormgegeven en instrumenten worden gebruikt komt een beetje over alsof ze nog aan het oefenen zijn en het pardoes op een plaat hebben opgenomen.

Gezien de klassieke opleiding van een aantal groepsleden denk ik dat ze de muziek heus wel begrepen hoor. A la limite kan je stellen dat ze op dit album met een buget moesten werken dat waarschijnlijk maar een fractie is van de huidige budgetten waar men over beschikt.

Ik zie zelfs een aantal gelijkenissen tussen Alligator en Trouble will Find me als in dat beide platen vooral een band laat horen die gewoon doet waar ze zelf zin in hebben zonder te willen voldoen aan allerlei extern opgelegde verwachtingen wat vooral bij zanger en tekstschrijver Matt Berninger voor de nodige creativiteit zorgt (de lyrics op dit album zijn bijwijlen ronduit geniaal). Bij pakweg High Violet had je wel een pak verwachtingen omtrent een eventuele grote doorbraak en dat hoor je wel ergens aan het album: alles klinkt wat grootser en overdachter en soms een beetje krampachtig.

avatar van Broner
4,5
Morinfen schreef:
(quote)

Gezien de klassieke opleiding van een aantal groepsleden denk ik dat ze de muziek heus wel begrepen hoor. A la limite kan je stellen dat ze op dit album met een buget moesten werken dat waarschijnlijk maar een fractie is van de huidige budgetten waar men over beschikt.

Ik zie zelfs een aantal gelijkenissen tussen Alligator en Trouble will Find me als in dat beide platen vooral een band laat horen die gewoon doet waar ze zelf zin in hebben zonder te willen voldoen aan allerlei extern opgelegde verwachtingen wat vooral bij zanger en tekstschrijver Matt Berninger voor de nodige creativiteit zorgt (de lyrics op dit album zijn bijwijlen ronduit geniaal). Bij pakweg High Violet had je wel een pak verwachtingen omtrent een eventuele grote doorbraak en dat hoor je wel ergens aan het album: alles klinkt wat grootser en overdachter en soms een beetje krampachtig.


Even die smiley met die knipoog terzijde, er zijn genoeg mensen met een klassieke opleiding die er niet in slagen om albums te maken die bij de beste ter wereld worden geschaard en dat toch graag willen. Zij slagen er ondanks hun opleiding niet in om die muziek te maken die zeer goed is en het grote publiek aanspreekt.

Ik vind dat The National zich op Alligator nog teveel aan het uitvinden is.

Naar de lyrics op Alligator heb ik nog onvoldoende geluisterd. Op de latere drie albums vind ik de teksten alvast super, zeker op Boxer en Trouble Will Find Me.

avatar van Eveningguard
The National heeft zelf al aangegeven dat het maken van een album bij hun al helemaal niet vanzelfsprekend is omdat ze niet 'gifted' zijn. Gevoel voor ritme en stijl hebben ze zonder meer, maar muzikale talenten zijn het niet.

Gast
geplaatst: vandaag om 03:25 uur

geplaatst: vandaag om 03:25 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.