Florence + the Machine - Ceremonials (2011)

Op Rock Werchter
Zat ik nu écht op te wachten, aanwezig. (Werchter is niet zo ver van mij thuis dus...)

Oh oké. Heb mijn reactie gewist. Excuses.

Dat had ook weer niet gehoeven, je kunt niet alles weten.

Dubbele gevoelens. Er zitten geweldige nummers tussen (What the Water Gave Me, Seven Devils en Heartlines om maar iets te noemen.. ), maar als geheel vind ik het lastig doorheen te komen. Het tempo ligt zo ontzettend hoog, en haar keel staat non stop op wagenwijd waardoor ik er na een tijdje wat kriegel van wordt. Een paar rustige nummers (zoals het eerder genoemde Seven Devils) had voor mij een hoop goed gemaakt. Nu kom ik niet verder dan:

3*

Dat heb ik dus ook. Het tempo ligt veel te hoog er is geen moment rust. Desalniettemin moet ik toegeven dat het wel allemaal sterkte songs zijn. Maar een stuk of 3 langzamere songs had het album een stuk beter gemaakt.

Ik heb nu de Deluxe Editie en die is nog mooier dan de gewone versie. Oké, niet zoveel goede nrs. misschien als op (Between Two) Lungs, maar ook daar stonden ook een paar mindere nrs.op.
Deze cd is iets anders, iets bombastischer idd, maar daar hou ik wel van, wat ik hele mooie nrs. vond waren de acoustische versies van Shake it Down en Heartlines, de Demo (of gewone versie) van What the Water Gave me, maar ook de snellere Lover to Lover en No Light, No Light, vond Breaking Down en nog een paar nrs. wat m9inder en Seven Devils vond ik ook heel mooi. Maar hune vorige cd vond ik ook niet gelijk helemaal mooi, omdat er zoveel verschillende soorten genres tussen zaten, van het punky: Kiss with a Fist tot de macabere Girl with one Eye en 1 van mijn favo's waren toch Cosmic Blues en vooral Blinding en ook met deze nieuwe cd laat Florence Welch, met haar mooie rode lokken en haar prachtige stem weer erg merken dat ze duidelijk iets heeft met verdrinking, volgens eigen zeggen ook. Hun muziek omschrijven is dan ook een bijna onmogelijke taak, aangezien ze duidelijk hun eigen sound hebben Ik noem het maar alternatieve muziek, zit je altijd goed. Heerlijke cd i.i.g om ook vaak naar te luisteren!!

overdonderende plaat die "all things considered" door de niets aflatende en overdreven bombast onder haar eigen gewicht kopje onder gaat.

zoals hierboven reeds meermaals aangehaald hadden een paar extra rustpunten veel goedgemaakt.

nu lijkt het wel alsof ons florence constant op de tippen van haar tenen loopt om toch maar die laatste hoge noot er uit te persen of net dat laatste beetje adem te vinden om haar zang wat indrukwekkender te laten lijken.

de mengelmoes en wirwar aan instrumenten - veelal on top of, under of simpelweg door of naast elkaar - snoeren de plaat helemaal dicht.

conclusie: een plaat met een paar sterke songs die door een teveel aan power net heel wat kracht verliest

Mijn eerste kennismaking met Florence en haar machine. God wat heeft die meid een heerlijke stem. Ik moet nog steeds het gehele album luisteren. Dat heeft denk ik te maken met het hierboven aangehaalde kritiekpunt: Het is allemaal wel erg veel bombast. Na drie a vier nummers (die ik overigens wel erg goed vind) ben ik een beetje murw geworden en stap ik over op iets rustigers. Maar die stem is genoeg om mij aan het lijntje te houden. Wat een geluid!

Straffe Plaat van Welsh die op relatief korte termijn al een zeer eigenzinnige muzikale taal heeft ontwikkelt. Sterke popdeuntjes met respect voor de muziekgeschiedenis en zonder te vervallen in huizenhoge clichés

we beginnen met 4 *

Ik ben er 24 november bij . Kan niet wachten om de nummers live te horen, hopelijk doet ze ook Breaking Down.

Zondag op Canvas haar concert gezien vanuit de Effenaar in Eindhoven.
Zeer goed moet ik zeggen.

Dat concert heb ik een tijdje geleden al op de Nederlandse tv voorbij zien komen. En als ik heel eerlijk ben vond ik het bijzonder zwak... Ik vond het behoorlijk zouteloos en zelfs een tikkeltje saai. Nu weet ik wel dat Florence + the Machine niet de meest aanstekelijk, dansbare of rockende muziek maakt, maar dit was wel erg treurig, somber en vooral kaal. Je hoorde amper dat er instrumenten werden bespeeld (het leek allemaal op de achtergrond te gebeuren) en de melodie was vaak maar moeilijk te herkennen. Zelfs een nummer als No Light, No Light (waar op cd toch de nodige pit en schwung in zit) was aan de saaie kant. En bovendien klonk het geluid behoorlijk hol, al kant dat ook aan de opname gelegen hebben.

Ik heb ook dat concert vanuit de Effenaar gezien en mijn mening daarover bevindt zich ergens tussen die van Papartis en stoepkrijt. Ik vond het wel heel goed, maar ze hebben toch al betere optredens gegeven denk ik. Ik snap stoepkrijt wel als hij zegt dat hij het zoutloos of zelfs een beetje saai vond. Het concert was voor een relatief klein publiek, dus ik denk dat ze het bewust wat intiemer hebben gehouden, minder bombastisch dan gewoonlijk. Ik kon me ook niet helemaal vinden in de setlist, ik had liever 'Breaking Down', 'Lover to Lover' of 'Spectrum' (of oudere nummers) gehoord in plaats van 'Heartlines' en 'Leave My Body', maar goed, er zullen ook wel fans zijn die die songs wel super vinden. Zelf heb ik Florence + the Machine nog niet live gezien, maar ik heb op tv wel is een concert van tijdens de NME Awards Tour gezien (in Brixton Academy), en dat vond ik wel beter (ook al omdat ik Lungs een beter album vind dan Ceremonials). Dat concert wordt trouwens deze week opnieuw uitgezonden op de Belgische digitale zender Acht.

Misschien een hele domme vraag, maar is Florence ooit een man geweest?

Lijkt haar muziek dan op die van Amanda Lear of Grace Jones en ben jij ooit een vrouw geweest dat je dit soort babbelvragen/roddelvragen ("lees het in de Privé") stelt?

En ook nog eens op een verkeerd plek - niet generiek bij Flo

Nee hoor, ze heeft alle uiterlijke kenmerken van een man incl. adamsappel, hoe vrouwelijk ze ook lijkt. Vandaar dat ik begon te twijfelen en dacht...dus toch....

Gisteren bij haar concert in Paradiso geweest en wat was ze goed! Geen één noot onzuiver, geweldige instrumentatie en ook nog eens een leuke persoonlijkheid. En zoals dat wel vaker gaat, ben ik door het horen van de live-uitvoeringen dit album nog meer gaan waarderen. Minstens net zo goed als de voorganger en daarom nog die laatste ster erbij!

Wat een dijk van een stem, goede teksten en heerlijk dat bombastische. Goede plaat!

Een waardige opvolger van Lungs maar het had soms iets minder bombastisch van mij gemogen.
Sommige bonustracks zoals Strangeness & Charm en Remain Nameless hadden niet mistaan op de standaardrelease.

Goed verwoord en geeft ook weer wat ik er van denk. Sommige nummers klinken erg goed maar na een tijdje begint het genoeg te worden. Ben benieuwd naar de live performance op Rock Werchter (zondag 1 juli)

Wel wel ik ben naar Werchter geweest en ik moet mijn oorspronkelijke mening herzien. Zoals wel vaker brengt een live optreden het licht. En ook hier was dat het geval. Florence Welch is een geweldige charismatische jonge dame on stage. En bovendien zit alle kracht van de band in een sublieme vocal en de "touch of genius" van Isabella Summers in sommige nummers. "Spectrum", "Only If for a Night" en "Shake It Out" zijn nummers die spontaan tranen deden opwellen ... zo mooi was het. Dit was voor mij het beste optreden van zondag en 2012 zal bij mij het jaar worden waarin ik Florence & The Machine zag op Rock Werchter. Bijna alle nummers kwamen van het album "Ceremonials". Ik verhoog daarom mijn cijfer van de povere 3 naar een schitterende 4,5*

(zeer) bombastisch album wat ik eigenlijk wel goed kan waarderen. begin steeds meer nummers goed te vinden.

Hopen dat ze op Lowlands gaat optreden!

Nu pas in mijn bezit en wat is dit toch een geweldig album. Ik ben nu eenmaal niet vies van bombast en dan is dit toch wel een wereldplaat. Dacht na een luisterbeurt op Spotify, toen hij net uitkwam, dat dit nog niet tot de enkels van het debuut kwam.
Nu moet ik mijn mening volledig herzien, deze overtreft voor mij zelfs het zeer sterke debuut. Één van de enigste vrouwenstemmen die mij zo kan begeesteren.

Nu alweer de achtste single uit van dit album. Wat was het record ook alweer?

noem ze toch alle 8 eens op eerst. ik kom aan 6 met de remix van 'spectrum' inbegrepen:)

What the Water Gave Me, Shake It Out, No Light No Light, Never Let Me Go, Spectrum en Lover to Lover, tevens in die volgorde op single verschenen denk ik. Ik kom ook aan zes dus.

Ik denk dat Herman Breath of Life ook heeft meegerekend. In dat geval zeven.

Bijzonder mooi, dit album. Vooral 'Seven devils', 'Heartlines' en 'Spectrum'

Album sinds lange tijd weer eens een draaibeurt gegeven. Ceremonials klinkt erg goed. Als ik het zingen van Florence vergelijk met de MTV unplugged cd is het opvallend dat ze hier een stuk stemvaster is als live. Op unplugged vliegt ze met regelmaat uit de bocht of knijpt ze fiks. Op dit studio album is daar weinig van te horen. Muzikaal in orde maar krijg na verloop van tijd altijd wat moeite met haar stem. Te geforceerd?