Florence + the Machine - Ceremonials (2011)

Florence + The Machine was een van de revelaties van 2009. Het album Lungs sloeg enorm aan onder een groot publiek. Onder dat publiek viel ik zelf ook. Nummers als Kiss With a Fist, You've Got the Love, Dog Days Are Over en Hurricane luister ik nog steeds met enige regelmaat. Het werd echter wel weer eens tijd voor nieuw materiaal van Florence en haar machine. Wat is daar nou een beter moment voor dan een dikke twee jaar na het debuut?

Eind deze maand komt het album dan ook uit en ik kan jullie nu al het een en ander vertellen over het album. Waar op Lungs al enige bombast te horen was, komt dat op dit album nog veel meer naar voren. Nummers als Only If For a Night en Shake It Out doen mijn enthousiasme over deze band groeien. Ook op de rest van het album worden mijn verwachtingen niet teleurgesteld. Het harpje dat ook in de oude nummers al met enige regelmaat te horen was is weer gewoon terug.

Wat Florence ook goed doet is het nummer Spectrum. Het begint vrij rustig en het klinkt nieuw en niet des Florence's. Dit verandert als het nummer goed losbarst. Het is wat anders dan de andere nummers, maar de stem van Florence lijkt weer net zo uit de hoogte komen als we van haar gewend zijn.

Het album luistert over het algemeen weer net zo lekker weg als het debuut. Het is niet zo dat je dit vaker moet luisteren om het echt goed te vinden. Het maakt gelijk een goede indruk. Een indruk die waarschijnlijk net zo moeilijk zal vervagen als de eerste indruk van Lungs deed. Florence + The Machine heeft de test doorstaan: 'de moeilijke tweede' is wat mij betreft heel goed gelukt. Helaas heb ik nog geen nieuwe You've Got the Love gehoord, maar een groot deel van de nummers op dit album komt er heel aardig bij in de buurt, met name mijn favoriet All This in Heaven Too.

klik

Florence and the Machine braken in 2009 keihard door met 'Lungs'. Een relevatie was het. Opeens was daar ongeleid projectiel Florence Welch met haar band. De roodharige zangeres ging huppelend door het leven en blies iedereen omver met een dijk van een stem. Dat we Welch nog lang niet moeten vergeten bewijst de jonge zangeres met haar tweede album. Ceremonials klinkt nog veel grootser en meeslepender en indrukwekkender dan Lungs. Een album waarmee ze de luisteraar niet alleen met haar stem wegblaast.

Op Ceremonials is nog steeds de stem van Florence de blink (nouja OOR)vanger. Een stem waar je van moet houden. Een stem waar je niet omheen kan en soms wat klagend aanhoort. De vergelijking met Kate Bush is nog steeds relevant. De harp die vaak was te horen op Lungs heeft plaats gemaakt voor een orgel. De plaat klinkt voller en bij vlage donkerder. Nog steeds klinkt dit mooi. Eerste single What the Water Gave me laat dit goed horen. Het is een van de hoogtepunten van het album. No Light, No Light, net bekend gemaakt als nieuwe single, is het nummer waarin alles van Ceremonials perfect bij elkaar komt. Het nummer maakt veel indruk, en mag gelden als het beste wat Ceremonials te bieden heeft.

De altijd kwalitatief goede muziek is soms wel behoorlijk bombastisch. Je moet er van houden. Soms is het me een beetje te hysterisch, maar over het algemeen kan ik Ceremonials het goed aanhoren. Fans van het eerste uur kunnen weer met een goed gerust hard bij Florence aankloppen.

Florence gaat met Ceremonials door waar Lungs gebleven was. Een logisch vervolg op het goede debuut uit 2009. Qua niveau is het album ook vergelijkbaar. Maar soms is het geheel me net wat te bombastisch. Dat neemt niet af dat Ceremonials een mooie tweede investering is. Een album dat net zo eigen klinkt als Lungs. Het moet wel heel raar lopen wil Florence Welch geen wereld ster worden.

van: http://daanmuziek.blogspot....

Ik vind dit album erg goed!! Het vorige album Lungs ligt mij op de een of andere manier niet, ik vond alleen het nummer the Dog Days Are Over goed van dat album. Ik heb dan de normale editie van Ceremonials de deluxe editie is volgens mij nog niet te verkrijgen.

Een tweede plaat na een succesvol debuut is altijd lastig, zie bijvoorbeeld Duffy dit jaar. Die koos voor de foute te veilige weg. Dat doet Florence juist niet en deze zangeres uit the UK brengt ook heel wat meer mee dan retro pop. Vol overtuiging wordt hier een prima poprock album neergezet met als basis haar dijk van een stem. Die is zo krachtig dat de orkesten, koren, orgels, vette synthesizers en violen helemaal niet misstaan. Zeker niet omdat er ook regelmatig rustmomenten binnen de nummers zijn.

Dit album had een topalbum kunnen zijn als het de hoge songkwaliteit had gehaald van nummers als het echt prachtige What the Water Gave Me, het Arcade Fire-achtige Breaking Down, Lover tot Lover & No Light, No Light. Er staan echter ook een paar best goede of aardige nummers op, zoals Seven Devils, Heartlines, Spectrum & de 2 slotnummers. Het pakkende Shake It Out, Never Let Me Go en opener Only If For A Night hangen daar een beetje tussenin. Bonustrack Remain Nameless met als basis een hele zware synthesizerbas is ook erg fijn, net als het fraaie Strangeness & Charm. Als deze nummers op het album 2 mindere nummers hadden vervangen, dan was ik wel naar 4,5* toe gegaan.

Kortom, als ik een beetje skip vind ik het bij vlagen geweldig of nee, als ik alles draai tot en met nummer zeven vind ik het regelmatig echt erg goed. Als ik alles draai dan zakt het soms - maar vooral richting einde - wat in. Bij elkaar een album dat zeker de moeite waard is.

Wel wel ik ben naar Werchter geweest en ik moet mijn oorspronkelijke mening herzien. Zoals wel vaker brengt een live optreden het licht. En ook hier was dat het geval. Florence Welch is een geweldige charismatische jonge dame on stage. En bovendien zit alle kracht van de band in een sublieme vocal en de "touch of genius" van Isabella Summers in sommige nummers. "Spectrum", "Only If for a Night" en "Shake It Out" zijn nummers die spontaan tranen deden opwellen ... zo mooi was het. Dit was voor mij het beste optreden van zondag en 2012 zal bij mij het jaar worden waarin ik Florence & The Machine zag op Rock Werchter. Bijna alle nummers kwamen van het album "Ceremonials". Ik verhoog daarom mijn cijfer van de povere 3 naar een schitterende 4,5*