Yes - Yes (1969)

Wat werd ik die groep snel zat. Going for the One en hun debuut YES heb ik helemaal grijs gedraaid
Hun debuut was trouwens de allereerste lp die ik kocht bij VENDET het latere V&D

Gaaf zeg! Waar je eigenlijk verwacht dat het nog wel een paar albums duurt voor het vuurwerk begint, dompelt Yes me direct onder in heerlijke muziek. Niks "even op gang komen", maar direct een sound die tijdloos aanvoelt. Je hoort de invloeden van The Beatles, maar dit album zou zomaar vers van de pers kunnen komen. Alles voelt meteen goed aan: de pakkende songs, de manier waarop Squire zichzelf op de voorgrond plaatst met zijn bas. De A-kant is als een weelderige fruitschaal. Er is van alles wat en het smaakt allemaal goed. Het jazzy I See You, de ballad Yesterday and Today... prachtig spul! Dat orgeltje in Looking Around: wat word ik er gelukkig van! Ik moet even in mijn geheugen graven over hoe Yes verder klinkt. Ik meen dat het proggehalte nog behoorlijk gaat groeien, maar dit werk is echt een pareltje. Ik vind echt dat Yes hier de lat al hoog legt. De B-kant is wat minder, maar ik heb echt vijf sterren overwogen.

Mooi en helemaal waar!
Eh, de start van een nieuwe reeks beoordelingen, de hele catalogus van Yes wordt doorgewerkt?

Yes!

Yes! Enkele albums van in huis die ik af en toe op zet en door Chris Squier de voornaamste reden dat ik een Rickenbacker bas wilde (ok, en door Geddy Lee) spelen. Door het ronkende baswerk en die hoge piepzang is het ook niet vreemd dat ik vroeger deze band nog wel eens met Rush verwarde.

Het debuut was me nog compleet onbekend, maar de songs werken hier goed. De zang is nog wat onwennig, maar de composities vertonen veel muzikale krachtpatserij (die ronkende bas is goddelijk!) en de jazz-invloeden werken hier voor mij echt heel goed. En dan is daar nog een Beatles-cover, die mij zoveel meer bekoort dan het origineel. Vijf keer op repeat en nog steeds verveelt het niet. Ik houd het echter wel op een dikke 4 sterren, omdat de zang echt nog een stuk beter kan en de composities ook nog strakker kunnen. Maar het is zeker een mooi en beloftevol debuut!

Yeah, of, heu, Yes! Eindelijk!

Halfje erbij, want voor een debuut is dit wel een erg fijn album. Ik vermoed dat het destijds ook een behoorlijke indruk gemaakt heeft. De kenmerkende stem van Jon Anderson, de toetsen van Rick Wakeman, de bas van Squire en de gitaar van Howe zijn toch een uniek handelsmerk.
Survival is wat mij betreft het fraaiste nummer van het album.
Yes heeft een paar klassiekers op haar naam staan en dit debuut kan wat mij betreft als een semi-klassieker gezien worden vanwege de originaliteit.
Het scoort een (te) lage 94e plaats in de 100 Greatest Albums of 1969 en een wat betere 58e plaats in de 1969 chart van Best Ever Albums.
3,5* wordt 4*

Uh, het is Peter Banks, die de snaren van de gitaar beroert, en Wakeman doet ook nog niet mee. De toetsenist is Tony Kaye.

Het debuutalbum van één van de grootste progressieve rockbands: Yes. Naar mijn mening een erg sterk debuut, alleen het songmateriaal doet me niet heel veel (wat te Beatles-esque als je het mij vraagt).

Desalniettemin is de kwaliteit die de band in huis heeft hier al duidelijk te horen. Neem bijvoorbeeld het geweldige basswerk van (naar mijn mening één van de allergrootste bassisten) Chris Squire, het fijne drumwerk van Bill Bruford en de uit-duizenden herkenbare zang van Jon Anderson. De typische Yes-sound is, ondanks wat ledenwisselingen op volgende albums, hier al duidelijk te horen, ook al staat de sound hier weliswaar nog in de kinderschoenen.

De komende albums zou Yes nog vele puike albums de wereld in slingeren, waaronder enkele klassiekers. Op een debuut als deze mogen ze trots zijn. Niets op aan te merken.

3.5*

Every Little Thing is dan ook een Lennon/McCartney compositie.

Een van de meest opvallende dingen aan deze plaat vind ik dat Yes al gelijk bij hun debuut als Yes klonk. Dat komt denk ik vooral door het kenmerkende zanggeluid van Jon Anderson en ook door het basgeluid van Chris Squire. Maar ook de potten en pannen drumstijl van Bill Bruford draagt daar aan bij, ook al nam Alan White het stokje relatief snel al over. En ook het Hammond geluid van Tony Kaye was al heel kenmerkend. Rick Wakeman ging alleen nog een stukje verder en introduceerde ook zijn kenmerkende minimoog geluid.
Maar goed, ik vind dit debuut dus al een echte Yes plaat. Het zijn grotendeels al echte Yes composities. En zelfs de twee covers zijn ondergedompeld in een dikke Yes-saus. Veel bands hadden toch wat meer tijd nodig voordat duidelijk werd wat voor vlees je in de kuip had. Mijn absolute favoriet, ook na al die jaren nog, is voor mij Harold Land. Vooral het middenstuk waar de titel gezongen wordt is al zo mooi. Dat is voor mij al bijna het kippenvel moment dat ik later ook bij South side of the sky zou ervaren.

Ik geef je helemaal gelijk.
Ik kan heel erg genieten van dit debuut, samen met Time and a word en vind ze feitelijk te ver ondergewaardeerd ten opzichte van volgende albums.
De drie albums daarna (Yes-album, Fragile, Close to the edge) vind ik ook geweldig. Maar Tales from topographic oceans is een hele zit en ik heb de grootste moeite met Relayer.

Maar Yes, met I see you, Looking around en Survival is een foutloos debuut.
Eigenlijk was ik stiekem aan het terugluisteren of ik (veel) octaaf-verschil hoor in de stem van Jon Anderson tussen dit album en het zijn nieuwe album met de Band Geeks.
Er zit er slot van rekening 55 jaar verschil tussen, de meesten gaat dat niet in de koude kleren zitten.
Maar ik denk dat we Jon Anderson wel mogen feliciteren met geen noemenswaardige verschillen. Heel opmerkelijk.

Altijd leuk om het debuut van een groep te beluisteren, zelf was ik rond de 9 jaar toen dit uitkwam. Dus vandaar dat het toen geheel langs me heen is gegaan..... Ik was met andere dingen bezig.
Wat jaren later had ik in mijn vriendenkring iemand die idolaat was van Yes. Hij studeerde elektrotechniek, misschien dat dat er iets mee te maken had ......
In ieder geval toendertijd de 3 liveplaat Yessongs geleend en op cassette gezet. Veel later pas me meer gaan verdiepen in Yes. Maar het debuut pas een paar jaar geleden aangeschaft, zat in een triple album doosje.
Het blijft natuurlijk lastig om dit te beoordelen met de kennis van Yes van nu. Ik ben benieuwd wat men er toen van vond, hoe keek men er toendertijd tegen aan. In deze tijd dat veel prog groepen met hun debuut of eerste platen kwamen.
Deze eersteling is nog zonder Rick Wakeman, maar Tony Kayne zit achter de keys. Verder Brufford, Banks, Andersen en Squire.
Ik vind het op zich een heel mooi debuut, best afwisselend en de typische Yes sound klinkt nog niet geheel overtuigend, maar zo hier en daar hoor je de toekomst al wel er door heen klinken. Twee covers, 'I see you' en 'Every Litle Thing' en de rest zelf geschreven. Die covers vind ik zeker niet verkeerd.
'Yesterday and Today' een prachtige ballad van Anderson en bij 'Looking Around' hoor je al prachtige keys, die later natuurlijk door Rick Wakeman nog verder worden uitgebreid. Yes nog zonder de status van supergroep klinkt opvallend fris op dit album. Maar met het gegruik van de instrumenten heb ik toch wel regelmatig een aha gevoel, herkenning van latere nummers. Het geheel is minder pretentieus dan de latere albums en heeft daarom nog iets van een fris begin. Niet dat ik de latere albums uit vooral de jaren 70 minder vind, maar ze hoeven hier noch niet te vechten tegen allerlei verwachtingen, met open mind zijn ze hier aan de slag gegaan.
Al met een al een mooi debuut, met daarin al allerlei beloftes voor de komende top albums die de groep zal maken, met Rick Wakeman er dan bij.

Teacher, met deze twee zinnetjes lijk je te suggereren dat op dit album alleen Rick Wakeman nog aan de klassieke bezetting ontbreekt. Misschien ben je in war met Tony Banks die van begin tot eind lid was van die ándere proggigant Genesis, maar de Peter Banks van Yes zou na het tweede album Time and a word vervangen worden door Steve Howe, die minstens zo belangrijk voor de "klassieke" Yes-sound was als Rick Wakeman en die onderhand het enige nog overgebleven lid uit de vroege Yes-periode is (als ik het goed heb, want Yes heeft in de loop der jaren een totaal onoverzichtelijke hoeveelheid personeelswisselingen gehad).

Ik heb me nooit bijzonder verdiept in alle personeelswisselingen bij Yes, want dat kost veel energie. Ik merkte pas bij het eerste album dat Rick Wakeman er nog niet bij zat, achteraf miste ik natuurlijk ook Steve Howe.
Want Anderson, Brufford, Howe, Wakeman en Squire is voor mij de bekendste samenstelling en misschien ook wel de meest succesvolle, in ieder geval in de jaren 70.

Ter correctie: het is Tony Kaye, geen Kayne.

Die vijf namen komen alleen voor op Fragile.
Tony Kaye speelde aanvankelijk eerst toetsten tot en met The Yes Album.
Alan White verving Bill Bruford vanaf Close to the edge.

Toch pas ná Close to the edge ?

Yep. Juli 1972 verscheen Alan White.
Close to the edge verscheen 8 september maar was eind juni klaar.
Wat zou Bruford bezield hebben?

Bruford was het nogal zat om telkens op Chris Squire te moeten wachten, waarvan je eigenlijk nooit echt wist wanneer hij opdook. In ieder geval zelden overdag. Dus de opnames van Close to the Edge vonden meestal 's nachts plaats. Squire nam ook nog eens flink de tijd om zijn geluid te vinden en de baspartijen te perfectioneren.
Bruford, kennelijk niet zo'n nachtdier en niet zo 'rock 'n roll' vond het daarom wel welletjes.
Daarbij zag hij ook een grotere uitdaging bij King Crimson.

Ik las ergens dat Bruford de discussie over een passage van een paar seconden zó zat was dat hij ergens een bank opzocht en een uiltje ging knappen. Toen hij na een paar uur terugkeam in de studio en merkte dat ze nog stééds over diezelfde passage aan het bakkeleien waren, brak er iets in hem. Misschien een apocrief verhaal, maar als er íéts van waarheid in zit geeft het in ieder geval wel aan dat hij genoeg had van het gepriegel.

Dat is inderdaad ook iets wat heeft plaatsgevonden.
Maar ja, al die overmatige perfectie heeft dan wel een meesterwerk opgeleverd.
Alan White moest in ieder geval binnen no time het repertoire leren, want een tour was al gepland.
On topic maar weer, we zijn bij een andere Yesplaat tenslotte