Elton John - Don't Shoot Me, I'm Only the Piano Player (1973)

7 stemmen en O berichten bij een klassieker

Leer het album nu pas echt kennen en klinkt wel aardig. Wel te vroeg om een oordeel te vellen en te stemmen. 'Daniel' is gewoon één van de mooiste popballads ooit gemaakt.

Teacher I Need You vond ik de verrassing van dit album.
Redelijk album voor de rest.

Crocodile Rock en Daniel zijn "natuurlijk" ook goed.

Daniel is top al is het alleen maar omdat ik zo heet....

Bernie Taupin en Elton wisten toen nog stevige en goede songs te schrijven. Later werden hun albums slappe hap met enkele prima singles, hier was song na song de moeite. Helaas, weinig mensen kennen die platen uit Elton's vroege periode, en die zijn practisch allemaal erg de moeite. Als je deze dus tegenkomt voor niet te veel n€uro's zou ik niet twijfelen.
Crocodile Rock en Daniel kent iedereen, maar High Flying Bird en Midnight Creeper zijn ook prima songs, en zo staan er wel meer op!

****

Have Mercy On The Criminal... Sterk nummer

De eerste helft van de jaren '70 was duidelijk de beste periode van Elton John.
Samen met Bernie Taupin brachten ze sterke popsongs die ook hitgevoelig waren. "Crocodile Rock" en de ballade "Daniel" waren de hits hierop, maar het hele album staat op een constant hoog peil. Zo vind ik naast de twee genoemde hits ook "Have Mercy on the Criminal" en "High Flying Bird" prachtig.

prachtig album van elton.
natuurlijk zijn crocodile rock en daniel mijn favorieten!
ik kocht deze op een rommelmarkt ( )
het is de enige van elton die ik echt zelf bezit, alle andere heb ik geleend/gehuurd.
ik herriner me ook dat ik vroeger naar een aflevering van the muppet show zat te kijken, en elton john optrad met een hilarische versie van crocodile rock.
vanaf dat moment is het nummer 1 van mijn lievelingsnummers geworden en gebleven.

Kijk, als DIE het al wist....(hihi) Beluister dit fijne plaatje nogal vaak tegenwoordig, de seventies was toch een sterke periode voor Bernie Taupin/Elton John!

Ik zat mij af te vragen wat de redenen zouden kunnen zijn om géén maximaal aantal sterren aan deze voortreffelijke cd van Elton John te geven.

Als je in je hoofd al een ideaal plaatje van Elton John hebt zitten, dan komt deze cd direkt in aanmerking.

Alle elementen zijn ruimschoots vertegenwoordigd, ballads, steviger werk, drama en vrolijkheid. En dat allemaal in combinatie met geweldige songs en een ijzersterke uitvoering. Digitaal geremasterd een plezier voor het oor.

De hits van deze cd zijn Daniel en Crocodile rock maar er is geen nummer dat daar voor onderdoet. Integendeel, nummers als Blues for Baby and me, Have mercy on the criminal en screw you steken nog boven alles uit.

In tegenstelling tot de eveneens prachtige opvolger Goodbye yellow brick road uit hetzelfde jaar, wist Elton John begin 1973 Nederland behoorlijk plat te krijgen met Don't shoot me...... Een langdurige notering (15 weken) en als hoogste eindpositie de vierde plaats.

Goodbye yellow brick road wist de LP lijsten niet eens te bereiken, wat, gezien ook het prachtige werk dat daar op staat, dan weer hoogst opzienbarend is. Maar niets grilliger dan het platenkopende publiek.

Toch dreigt toch ook voor Elton John dat, ondanks deze met pareltjes en diamanten uitgedoste platen, het 'nieuwe' publiek genoegen neemt met bijvoorbeeld Elton John Greatest Hits 1970-2002 en de rest niet meer te horen krijgt. En dat zou mij oprecht spijten.

Don't shoot me I'm only the pianoplayer verdient eeuwigheidswaarde en een mooi plaatsje in een bijzondere cd kast, je weet wel, dat kastje waarvan je elke cd minimaal 1 x per maand een keer afspeelt.

Hé Hans, prachtig besproken, en je sleurt me in je enthousiasme mee en doet me er alvast een halfje bijgeven, ik kom graag tot 4.5 voor deze en wie weet...
De werkjes van Taupin en John van de jaren zeventig zijn toch van een ontzèttend hoog niveau.
Persoonlijk schat ik Tumbleweed Connection, Madmann Across the Water en Honky Chateau nog nèt ietsje hoger in dan dit prachtige album hier.... maar deze komt ook erg close to perfection, jawel.


Nog een randopmerking; misschien staan we hier wel beiden te prediken in een woestijn, als je het aantal heavy metal en hiphop/rap platen massaal ziet opduiken in de updates. Niet dat dit niet mag of zo, maar ik heb zo de bedenking, dat tijdloze platen van singer-songwriters niet echt meer door hedendaagse jongeren worden ontdekt;
En ik krijg nog méér en méér de indruk dat de hele muziekcultuur waarin onze generatie opgroeide... dat die geheel verloren is. De huidige jeugd geeft meestal geen zak meer om muziek, die zijn met geheel andere dingen bezig, ik heb het dan niet over dat handjevol moedigen hier op de site die wel nog muziek van voor hun tijd durven te gaan ontdekken, maar over een ontzettend groot deel van de hedendaagse jongeren die geen kloten meer om muziek geven... helaas!!!

Ik hoop maar dat het meevalt. Het enige dat er op zit, is om door te geven wat wij in ieder geval mooi vinden, misschien breng je mensen nog op goede ideëen. Méér kun je er niet aan doen!

Dus bij elke oudere artiest blijven schrijven, misschien wordt het ooit wel belangrijk!

Overigens is alles van Elton John prachtig te noemen, in de eerste jaren van zijn carriére. Alles tot en met Goodbye yellow brick road, dus ook de eerdere titels die jij nog noemt, krijgt hier gemiddeld een behoorlijk aantal sterren, richting de vier. En terecht!

Ik vind Tiny Dancer de mooiste plaat die Elton John ooit gemaakt heeft van het album Madman Across The Water.

Prima plaat een natuurlijk een paar bekende hits. Voor 1973 vind ik dit een echte pop plaat vergeleken andere artiesten van weleer uit deze tijd. Het valt me op dat Elton in 1973 al de pop sound had welke hij tot op de dag van vandaag is blijven behouden. Kennelijk is dit onder ons geen populaire plaat gezien het laatste commentaar ui mei 2011 dateert. Deze week wordt mijn Elton John week en ik spit de man zijn repertoire eens lekker door. Misschien dat er onder jullie leden zijn die mee willen doen?

@SemdeJong

De Elton John-albums in de eerste helft van de jaren '70 (van Elton John t.e.m. Captain Fantastic and the Brown Dirt Cowboy) zijn allemaal aan te raden, toen klonk hij authentieker en avontuurlijker. De albums nadien zijn - op enkele uitzonderingen na - wisselvalliger en gladder (er zitten zelfs enkele draken tussen), de reden waarom deze man niet meer zo populair is al bracht hij met The Diving Board wel een prima comeback-album uit.

Mee eens ,Elton john zijn werk vind ik ook het meest spannend t/m '75,'76 ,(Rock of the westies '75 niet meegerekend en Blue Moves '76 reken ik nog mee) het muzikale top duo John/Taupin bracht vooral in die eerste helft van de '70,s in hoog tempo ongv 10 succesvolle albums en ongv 12 succesvolle hitsingles voort,best knap,die periode was ook een commercieel succes.maar ook hoorbaar veel meer een belevenis,en ook idd wat LucM al zei Authentieker
Mij spreekt deze Eltonperiode ook meer aan,ik luister vrijwel nooit meer naar zijn vervolgjaren waarin ook zeker succes periode's ( Awards en Grammy,s, best verkochte single ooit,enz) maar zijn muziek werd wat mij betreft (ook op enkele uitzonderingen na) erg ...gezapig
Nee hoor voor mij liever een Rocket Man dan Nikita of liever een Pianoplayer uit '73 dan een Leather Jacket uit '86

Elton John, de man van wie ik altijd zo fk vrolijk word. Teacher i need u is zo'n nummer. Al heeft de man natuurlijk ook geweldige emotionele nummers geschreven. Hij klinkt ook zo oprecht op dit album zeg.. pff

De hoevelheid reacties op dit album valt me erg tegen. Elton John is toch een van de grote artiesten geweest.

Erg goed en onderschat album!

Elton John weet me vaak precies te raken, perfecte pop!

Elton begin jaren 70 is top. Zijn beste periode. Ik ben zelf het meest gecharmeerd van zijn album Madman Across The Water. Geen megasucces toendertijd, maar wat een geweldige songs staan daar op. Is nog de singer/songwriter Elton John. Maar het meeste tot 1975 is de moeite waard. Daarna begint het zwalken.

Alles is betrekkelijk, alleen in de VS zijn er al 2 miljoen van over de toonbank gegaan, vandaag de dag zijn dat mega verkopen, toen gewoon redelijk succesvol

Ik weet niet of ik het me goed herinner, maar volgens mij was Don't shoot me – I'm only the piano player de eerste elpee die ik zelf van mijn eigen opgespaarde zakgeld kocht, vooral omdat ik Daniel toen zo prachtig vond. Het was in ieder geval zeker niet mijn láátste Elton John-aanschaf, want tot en met Rock of the Westies heb ik alles trouw gekocht zonder ooit teleurgesteld te worden, en pas bij Blue moves ben ik afgehaakt, gedeeltelijk vanwege de overdaad van dat album en gedeeltelijk omdat mijn muzikale smaak begon te veranderen. De platen hiervóór kan ik lang niet allemaal goed hebben, maar Don't shoot me draai ik nog steeds regelmatig en met veel plezier, en waar ik vroeger als romanticus vooral ging voor ballades als Blues for my baby and me en High flying bird of het verhalende drama van Have mercy on the criminal en Texan love song, kan ik tegenwoordig ook de slimme up-tempo-nummers als Teacher I need you en Elderberry wine steeds meer waarderen.
        Deze man was de belangrijkste artiest van mijn middelbare-schoolperiode, en nog steeds kan ik horen wat ik er toen zo goed aan vond: prachtige melodieën, een warme stem, superbe koortjes van de drie bandleden, perfect passende gitaarpartijen van Davey Johnstone, de gelikte produktie van Gus Dudgeon, een luxe verpakking inclusief fraai tekstboekje (mooi integraal gereproduceerd voor de CD-remaster, hoewel ik blij ben dat ik de lyrics al uit m'n hoofd ken, want die lettergrootte...), en last but not least de teksten van Bernie Taupin die vaak echt ergens over gaan en een gedetailleerd verhaal proberen te vertellen (zoals op het half geestige half schrijnende Texan love song). Don't shoot me is nog altijd de bijna ultieme gevarieerde popplaat (ik zeg bijna omdat Goodbye yellow brick road nog moest komen), "een staalkaart van 's mans kunnen" zoals dat zo mooi heet, en Daniel kan ik nog altijd niet meezingen zonder een brok in de keel.

Bijna het beste album van John. Crocodile Rock en Daniel heb ik tot in den treure gehoord en doen voor mij wat afbreuk. Dat ligt niet aan de kwaliteit maar gewoon aan mijn beleving. Als geheel misschien wel zijn meest coherente album. Prachtige hoes ook. Hier heb ik wel 4 en halve ster voor over.

Ik heb maar één Elton John album, deze. Het klinkt niet onaardig en novelty hit 'Crocodile Rock' blijft ook ruim 50 jaar later heel leuk. Maar ja, het blijft Elton John. Ik denk maar terug aan De Kuip in 1992(?). Er leek niemand voor Elton te zitten. 'Daniel' maar heel hard meegezongen met de vriendenclub om het concert toch door te komen. Elton nam afscheid met de woorden: "Ik weet voor wie jullie gekomen zijn". Inderdaad, Eric Clapton.

Was Bonnie Riatt daar ook niet bij? En volgens mij had Nl net daarvoor van Duitsland gewonnen, daar was nog wel veel enthousiasme voor. Elton beleefde toch een heropleving in zijn carriere. Ik vond Clapton in ieder geval bloedeloos saai, dat herinner ik me ook.

fish schreef:



Ja, dat klopt, maar die heb ik gemist omdat de oude auto van een vriend stuk ging voor de Brienenoordbrug. ANWB-vrienden zorgden ervoor dat we haar nog een beetje vanaf buiten hoorden. Clapton was in mijn herinnering op dreef, maar zoals een Engelse vriend van mij toevallig vanmiddag tegen me zei: "He made so many bland albums". Daar sluit ik me wel bij aan.

Een prachtig album van Elton John. ik ben grote fan van zijn eerste albums. Er was geen enkel middelmatig album tussen.