Haken - Visions (2011)

Ongelooflijk! Wat een album!

Visions is een weergaloos, episch, meeslepend, virtuoos, eclectische meesterwerk van een conceptplaat! De instrumentatie is ongelofelijk strak, divers en heerlijk gecompliceerd, zonder (zoals sommige bands, ik noem geen namen *hoest* Yes *hoest*) in een brei van 1/64-gekte of polysolo's uit te barsten. De vocalen zijn sterk en herkenbaar, en geven de band een vriendelijk gezicht (ik houd ervan bij het luisteren van muziek een hartelijk groepje jongeheren in een nette studio voor me te zien, en geen sekte Russische kannibalistische scientology-aanhangers in een kerker vol martelinstrumenten en uitgekotst ontbijt, zoals bij de death-secties van Aquarius het geval was). De composities zijn prachtig, sprankelend, afwisselend donker en licht en prachtig gearrangeerd. De teksten vertellen een episch verhaal over moord, zelfdoding, leven en natuurlijk visioenen, en weten je mee te slepen in een onbegrijpelijke reis van een verloren man en zijn voorziene lotgevallen. Dit album topt voor mij zelfs Dream Theaters "A Dramatic Turn of Events", naar mijn mening het beste dat laatstgenoemden in tien topjaren hebben uitgebracht, en bovendien "The King of Limbs", van mijn all-time lievelingsband Radiohead!

Dit tweede album is iets meer gestroomlijnd dan het debuut en waaiert minder richtingen uit, al valt er nog genoeg te genieten van allerlei elementen uit bijvoorbeeld de jazz- en musicalwereld (dat laatste vooral in het afsluitende titelnummer). Hoofdzakelijk is dit een Dream Theater-achtige progressieve bedoening, smaakvol en intelligent uitgevoerd. De produktie is nog steeds niet optimaal, vooral het gitaawerk had iets krachtiger gemoeten, maar de songs zijn sterk genoeg om dit door de vingers te zien. Interessante band.

Op zich zeker niet slecht, maar voor mij hangt over alles veel te veel de schaduw van Dream Theater, met uitzondering natuurlijk van de zanger – maar hoewel ik het geen straf vind om naar iemand anders dan James LaBrie te moeten luisteren, vind ik de stem van Ross Jennings gewoon niet genoeg persoonlijkheid hebben om deze nummers te kunnen dragen. Goede composities, uitstekend spel, leuke afwijkende passages in het slotnummer ("I bet you don't remember me!").

Visions is een mooie stap vooruit na Aquarius. De productie is een stuk krachtiger, evenals het bandgeluid. Een ander winstpunt is dat de langere nummers een stuk beter blijven boeien dan op het debuut, met name tijdens de instrumentale passages. Het lijkt erop dat de band hiervoor inspiratie heeft gehaald bij Dream Theater. 'Awake' is duidelijk een blauwdruk geweest voor dit album, maar Scenes Of A Memory ook zeker. Daarnaast komen ook de invloeden van The Flower Kings weer regelmatig voorbij.

Score: 79/100

1. Visions
2. Aquarius