Led Zeppelin - In Through the Out Door (1979)

Het begon nog goed met het exotisch klinkende "In the Evening". Ook "South Bound Suarez" doet even de oren spitsen met dat pianodeuntje, dat dan overgaat in een op-en-top Led Zeppelin-geluid. Maar bij "Fool in the Rain" en "Hot Dog" zakt de plaat werkelijk in (hoor ik daar iets dat op Elvis lijkt?). "Carouselambra" verhoogt het tempo, hoewel dat nummer ook blijft doordreunen. "All My Love" is een degelijke ballad voor de finale, maar van "I'm Gonna Crawl" krijg ik het niet warm of koud. Kortom, gemiddeld album.

Ik heb lang getwijfeld om de nieuwe vinyl uitgave te kopen van deze plaat. Ik heb deze al jaren op cd, maar draai 'm nauwelijks omdat ik 'm niet zo heel erg goed vindt. Toen ik de plaat vond in een kringloop winkel (inclusief de enveloppe) kon ik 'm natuurlijk niet laten staan. Toen ik ging opzoeken welke versie ik had kwam ik er achter dat er 6 verschillende hoezen zijn. Elke hoes heeft een andere invalshoek van de man aan de bar. Erg leuk! De enveloppe erom maakte het wel onmogelijk om te zien welke versie er werd gekocht, dus verzamelaars zullen alerlei trucks hebben verzonnen om ze allemaal te vinden destijds.
Ook de binnenhoes heeft iets grappigs. blijkbaar verkleurt de zwart witte hoes zodra je er met een natte doek overheen gaat? Ik heb nog een zwart witte hoes, en ga 't niet proberen, maar als 't zo is , is dat wel heel erg origineel!
Het album is ook het onbedoelde afscheid van drummer Bonham. Zijn sound is zo enorme stempel voor deze band, dat ik de beslissing om niet verder te gaan na zijn overlijden heel goed kan begrijpen. Als ik het album beluister vraag ik me af of de band überhaupt nog wel veel muziek samen had gemaakt hierna. De koek leek een beetje op. De muziek wordt softer, gaat meer de kant van Plant zijn solo werk op. Dit laatste is ook te verklaren, want vooral Jones and Plant hebben de nummers geschreven. Page en Bonham hadden andere hobbies op het moment van schrijven....

1.In the Evening (6:36)
Een nogal trage start. Het symboliseert een beetje het moeilijke begin. Ik moet wat wennen aan de synths in deze band. Maar echt irriteren doet het niet. De herkenbare zware drums van Bonham voelen toch als veilige haven. De mooie solo die op een erg mooie manier wordt ingezet na een lekkere roffel. Net alsof de gitaar wordt opgestart en Page lekker los kan gaan. Deze momenten maken dit nummer interessant. Ik ben niet kapot van de zang van Plant op dit nummer.

2.South Bound Saurez (4:05)
Een Jerry Lee Lewis achtige Rock'n Roll piano achtige sound opent de 2e track. Al snel volgt een wat rommelig nummer. Het klinkt als een B-kantje, niet goed genoeg eigenlijk voor een album. Zelfs de solo van Page vind ik rommelig. Het doet me niet zoveel.(de drums van Bonham zijn wel erg lekker)

3.Fool in the Rain (6:02)
Dit nummer klinkt meer als een solo nummr van Plant. Het is te licht voor Zeppelin vind ik. Wederom prachtig drumwerk, mooie akoestische gitaar van Page, en Plant zingt mooi. Maar het is te tam. Het is wel een lekker nummer, daar is niks mis mee, maar het rauwe Zep randje is kwijt. We belanden zelfs in een Carabisch carnaval festival halverwege! Dat is toch verrassend te noemen!

4.Hot Dog (3:08)
Je waant je in een cafe waar een bandje staat te spelen voor een paar centen. Helaas ook door de song die hier wordt gebracht. Simpele rock 'n roll. Weer een b-kant achtige track. Ik wordt er weer niet door geraakt helaas.

5.Carouselambra (10:03)
De synthesizer is erg aanwezig op dit nummer. Ik vind 'm iets teveel overheersen, en in de solo zelfs irritant Het is Zeppelin! Je hebt Page.. die gitaar moet spreken!. Als je 'm wegdenkt had dit een fantastische ouderwetse Zep rocker kunnen zijn. De synth klinkt nu anno 2015 zelfs wat goedkoop. Da's jammer. Want de gitaar, bas, zang en drums die te horen zijn, zijn heerlijk! Pas als het ritme zich vertraagt hoor ik de Zep die ik wil horen! De climax is ook nog wel aardig, want het irritante synth geluid is dan weg. Jammer, soort van gemiste kans.

6.All My Love (5:34)
Het intro doet me vermoeden weer een tegenvaller te krijgen. Maar gelukkig is dat een foute gedachte. Ik hoor een mooie ballad, erg mooi gezongen. Wel weer een synth, en hij klinkt achterhaald, maar dat doet dit nummer geen afbreuk. (ok, de solo is redelijk dramatisch, maar Page maakt 'm nog net goed met zijn akoestische gitaar) Mooi nummer verder. ook mooi om te horen dat zelfs op een ballad Bonham heerlijk kan drummen, op zijn herkenbare manier.

7.I'm Gonna Crawl (5:20)
Weer een mooie ballad. Plant zingt mooi en bevlogen, zoals hij dat alleen kan. Gelukkig sluit het album met 2 mooie ballads nog waardig af!

Ook de heren waren zich er van bewust dat dit album niet behoort tot het beste wat ze ooit gemaakt hebben. Maar Plant had in '77 zijn zoon verloren, Bonham en Page worstelden met hun verslavingen. Dat soort zaken heeft natuurlijk wel invloed gehad. Ik denk dat vooral de dood van de 5 jarige zoon van Plant een impact heeft gehad op zijn kijk op het leven. Het ruige van Zeppelin was mooi geweest. Er was meer dan dat. Het was mooi geweest....
De dood van Bonham heeft de beslissing om te stoppen alleen maar versneld, het was toch wel gebeurd.
Sterk is het niet, maar bijster slecht ook niet. Het hangt ergens in het midden. Naar mijn idee is de soms wat teveel aanwezige synth de spelbreker op deze plaat. Maar er zijn toch nog wel wat mooie dingen te vinden hier. Een hele krappe voldoende, maar dat het naar een voldoende neigt heeft te maken met het feit dat het hier wel om Zep gaat....

Een Led Zeppelin-plaat met meer componisten-credits voor John Paul Jones dan voor Jimmy Page, wie had dat ooit kunnen denken... Ach, het is Zep, dus ik vergeef ze veel, inclusief die melige rockabilly van Hot dog (het enige nummer dat echt de indruk maakt een opvullertje te zijn) en die logge opener die bij de beginmaten zoveel belooft maar elke keer weer met piepende remmen tot stilstaan komt bij dat "Oh, I need your love"-refrein. Een eerste hoogtepunt voor mij is Fool in the rain : hoewel Caribische invloeden in de popmuziek mij dikwijls tegenstaan (zeker wanneer er een instrumentaal tussenstuk door een carnavalsfluitje wordt aangekondigd) bezit dit nummer toch een uiterst aanstekelijk basisritme dat door piano en gitaar samen wordt uitgevoerd (als ik het tenminste goed hoor) plus een leuke gitaarsolo met een brommende sound die me doet denken aan het geluid van Elliot Randall op Steely Dans Reelin' in the years.
        De tweede vinylkant begint met het sterke Carouselambra, nèt geen klassieker à la Kashmir of Achilles last stand maar door z'n aparte driedelige structuur en volle keyboardsound toch de volle tien minuten lang interessant, en de afsluiter I'm gonna crawl is een mooi onderkoelde en slepende blues die herinneringen oproept aan de eerste twee Zeppelin-albums. Tussendoortje hier is All my love, een ballade die ik de ene keer mooi vind dankzij de kwetsbare zang en zichzelf bijna wegcijferende gitaarpartij maar die ik de andere keer niet goed kan verdragen vanwege de overheersende toetsen.
        Al met al is dit een plaat die nog maar weinig van doen heeft met de Led Zeppelin van de eerste vijf platen, maar door het aanstekelijke spelplezier en het toch wel behoorlijk hoge kwaliteitsgemiddelde van de composities is dit voor mij een waardig onderdeel van hun discografie. De Amerikaanse luisteraars waren het kennelijk met mij eens en zetten dit album in september en oktober 1979 zeven weken lang op nummer 1 in hun verkooplijsten, niet vermoedend dat...

Ik heb het idee dat Led Zeppelin per album steeds verder laat wegzakken. In Through The Outdoor is vooral een gezapig album met voortkabbelende instrumentaties en flauwe zang. Dat Led Zeppelin verworden zou zijn tot een simpele pianobarband had ik echt nooit durven verwachten, but then again, ik had ook nog nooit van dit album gehoord. Als de braziliaanse drums en gefluit op Fool In The Rain voorbij kom ben ik dan ook eigenlijk geneigd om het album op te geven. Als op Hot Dog de band ineens overstapt op country/boogie woogie wordt het echter alleen nog maar een stuk erger.

Carouselambra is in dat opzicht verreweg het beste nummer vanwege de fijne sfeer en het feit dat er iets meer pit in zit. Het nummer lijdt alleen alsnog aan het euvel dat het een stuk korter had gekund en ook wel degelijk nog een stuk spannender. All Of My Love ben ik ook nooit een fan van geweest, al begrijp ik met de tragische gebeurtenis van de dood van Plant's zoon op de achtergrond nu beter dat het nummer wel oprecht is. I'm Gonna Crawl is echter weer een slappe bluesballad, die de bittere smaak alleen maar erger maakt.

Nee, het is voor mij duidelijk dat de band hier eigenlijk al lang klaar is.

Voorlopige tussenstand:
1. Led Zeppelin IV
2. Led Zeppelin II
3. Houses Of The Holy
4. Led Zeppelin
5. Physical Graffiti
5. Led Zeppelin III
6. Presence
7. In Through The Out Door

Erg pijnlijk dit. Ik geloof bijna dat dit gewoon een middelvinger is naar de fans onder het mom van "ze kopen toch alles". Dit album bevat alleen maar slappe hardrock, afgrijselijke hillbilliecrap en overstuurde synthesizers. Niet te geloven dat dit dezelfde band is die enkele jaren eerder nog zulke geweldige muziek maakte. Misschien ook wel een schoolvoorbeeld van hoe drugs meer kapot maakt dan je lief is. Als ik de achtergrondinformatie van hierboven lees, dan waren de omstandigheden er ook niet naar. Dit album had nooit gemaakt moeten worden. Allemaal missers...

Tussenstand:
1. Led Zeppelin IV
2. Led Zeppelin II
3. Led Zeppelin
4. Led Zeppelin III
5. Physical Graffiti
6. Houses Of The Holy
7. Presence
8. In Through The Out Door

En toen ging het kaarsje uit. Net geen jaren 80, maar wel het geluid. In the evening en i’m gonna crawl zijn bovengemiddeld goed.