Led Zeppelin - In Through the Out Door (1979)

Ik vind het juist een veelbelovende plaat, en van mij mij hadden ze mogen doorgaan met bijvoorbeeld Cozy Powell achter de drumkit. Dat salsagebeuren hoeft van mij ook niet zo, maar de meeste nummers en de algehele sound spreekt mij behoorlijk aan. 't Is wat frisser en luchtiger dan in het verleden. Maar beter dat, dan sounds uit het verleden repeteren. Ik zie een parallel met de omslag die bands als Genesis en Queen maakten in deze periode.

Niet mee eens aangaande de drummerswissel. Bonham zijn stijl was te kenmerkend voor de sound van Zep.
Niets ten nadele van Powell of een andere prominente powerdrummer, maar de magie zat 'm in de eenheid en de herkenbaarheid van de groepsleden.John Bonham was juist zo goed door zijn stempel die hij drukte.
Ik denk niet dat het meer beter had geworden.Dit wisten de overige 3 ook, en respect dat ze de knoop al vrij snel hadden doorgehakt om niet verder te gaan zonder de betreurde drummer.

Feitelijk vind ik dit een album die wat te belegen klinkt voor een groep als Led Zeppelin.
Sommige experimentjes werken, sommige ook niet.
Maar wat ik echt mis zijn memorabele songs hier. Ik hoor ze niet echt.
All Of My Love kan ik waarderen van wege de beladenheid (dood van Plant zijn zoon.)
Maar als totaal vind ik album dit geen artistiek wonder.

Tuurlijk is Bonham bijna niet vervangbaar. Maar aan de andere kant kan ik me ook niet aan de indruk ontdoen dat de hele band genoeg van elkaar had. Wat mij betreft was het duo page/plant prima bezig ten tijde van No Quator en Walking into Clarksdale. Clarksdale vind ik beter dan deze plaat. Een plaat die overgens geheel onterecht door velen Zep liefhebbers word genegeerd. Maar wel het bewijs athans voor mij dat Led Zeppelin ook zonder Bonham bestaans recht heeft.

Zep bewandeld op dit album wat andere wegen en tsja, daar is niet iedereen blij mee. Dat hebben veel bands (zie stukje van de buurman) meegemaakt. Er zijn altijd voor- en tegenstanders in zulke gevallen. Mij kan dit album wel bekoren. Geen klassieker maar gewoon een degelijk album.

In deze tijd was Page meer in de weer met de spuit dan zijn gitaar. Teminste als ik de boeken Hammer Of the Gods en vooral When Giants Walked The Earth moet geloven. Met een vette knipoog zou je dit bijna een solo plaat kunnen noemen van Plant/Jones. Jimmy Page zijn gitaar is meer en meer overgenomen door synts. Daardoor vallen bepaalde nummers soms behoorlijk tussen Zep, wal en schip Neem I'm gonna crawl of Carouselambra. Vooral dat laatste nummer. Beide nummers waren stukken heftiger en dus beter geweest als Page niet als een soort vleugelspits had gespeeld. Nu blijft hij ergens langs de zijlijn hangen zonder echt super op te vallen. Page in echte vorm had hier een gitaar feest van gemaakt. Of op zijn minst de nummers meer grandeur mee gegeven. De synt is best wel irritand op een gegeven moment bij Carousel..
Zoals altijd weet zep meerdere stijlen aan te raken. De ene keer is dat super of geinig. Hot Dog pffff ga lekker een hot dog eten in Coney Island daar heb je pas goede hot dogs ha. Deze pokke hot dog smaakt nergens naar. Kan er zelfs niet om grinniken. Fool in the Rain vind ik dan wel weer best te pruimen. Het samba stukje past er prima in wat mij betreft. En dan All My Love zeker gevoelig en geladen. Maar ook niet echt vreselijk pakkend. Het blijft ergens hangen tussen ok en ok. Ik blijf het jammer vinden dat Jimmy niet de headmaster is op deze plaat. Daardoor wisselvallig en ook af en toe zwak.

Ben het ook eens(vielip) met de buurman dat dit wel eens een doorstart plaat had moeten worden zoals Qeen enz. Helaas.....


3,5 pingel zij het met moeite

Ja, ben het wel met je eens iggy. Page had een drugprobleem en Bonham was ook niet helemaal fris. Plant had natuurlijk ook zijn problemen.
De stille Jones was dan ook de aanjager en die bracht de synths en keys meer op de voorgrond.

Het is geen echt slechte plaat, maar het is zeker geen highlight in hun oevre.
Jammer eigenlijk dat het zo moest eindigen.

De parallel tussen Queen en Genesis die de buurman noemt, gaat inderdaad wel een beetje op, hoewel LZ natuurlijk niet zó'n omslagpunt had als juist die twee bands.

Wat voor LZ (evenals die andere twee bands) geldt, is dat de band een langere pauze had moeten nemen, kritischer had moeten zijn op de eigen composities en spel.

Ik vind het zelden een goed idee om je werkterrein te gaan verleggen naar andere genres maar ongeïnspireerd en kritiekloos een beetje voortborduren op je eigen werk is ook niet ideaal.
Maar in de jaren '70 was de druk om jaarlijks met een album te komen hoog. De bands hadden om commerciële redenen veel geld nodig. En in hun belevingswereld (en daar hadden ze wat betreft statistieken ook gelijk in) werd toch wel alles gekocht, wat er ook werd uitgebracht.

De jaarlijkse verkopen van LP's bleven stijgen.
Daarom was men wel eens wat minder kritisch, opgeteld bij minder betrokkenheid en interesse, bijvoorbeeld door (overmatig) alcohol- en drugsgebruik. Er heerste vaak het gevoel dat ze alles al een keer hadden gedaan, gehoord en gezien.

Maar ze moesten zichzelf eigenlijk opnieuw uitvinden (zeker na bijvoorbeeld de dood van een bandlid) en die krachten wisten ze niet meer te vinden.

Het heeft tot dik in de jaren '90 geduurd voordat Robert Plant het tijd vond om weer eens een nieuw album te maken met Jimmy Page. Dat gebeurde twee keer en die albums waren ook gelijk weer goed. Het kan dus wel, alleen als de tijd rijp is en de inspiratie aanwezig.

Toch zat er een aardige pauze tussen Presence (1976) en deze.
In 1977 werd er grootschalig getourt, maar in 1978 was de groep niet in beeld.
Of er moet het grootste deel van dat jaar aan deze plaat gewerkt zijn.
Maar het is inderdaad waar. Toendertijd denderde de grote bands maar door.
Waarschijnlijk ook onder druk van platenmaatschappijen en managers.
Peter Grant de manager van Zep, was geen makkelijke man en die zal naar ik vermoed ook wel een stempel hebben gedrukt. Die man rook altijd geld en met het veranderde klimaat in de bizz( opkomst punk, wave) zal hij het niet geduld hebben om te lang van het toneel te verdwijnen.

Nee, dat denk ik ook niet. Led Zeppelin was (m.n. in de VS) één van de meest verkochte bands aller tijden. Zodra er wat werd uitgebracht, stond de teller gelijk op miljoenen verkochte exemplaren.
En niet alleen van het nieuwe album, die voorgaande LP's stonden ook weer gelijk in de belangstelling.
Dus dat er van alle kanten met enige druk werd aangedrongen op nieuw materiaal ligt wel in de lijn der verwachting...

Plant en Page groeiden weer naar elkaar toe midden jaren 90.
Het live-aid optreden onder de Zepvlag was ronduit teleurstellend, Page bakte er weinig van en Plant zong slecht, terwijl Phil Collins en Tony Thompson, John Bonham zelfs met z'n tweeen in de verste verte niet konden benaderen. Kundige slagwerkers, maar zonder de drive die de betreurde Bonzo zo sterk tentoonstelde bij Zep. Waarschijnlijk ook te kort tijd gehad om zich echt te verdiepen in de songs, zo kwam de gig ook over.
Misschien kwam het ook allemaal te vroeg.
Ik zie het ook nog wel gebeuren, een co-plaat van Page en Plant. Toch maatjes voor het leven.

Het is inderdaad een valkuil waar veel bands intuimelen. Altijd maar weer een plaat maken gevolgd door een tour. En dat vaak jaren achter elkaar. Pure roofbouw natuurlijk. En zeker in het geval van Zep was er alles bereikt en waarschijnlijk veel meer dan dat. Peter Grant zal daar inderdaad ongetwijfeld ook een vinger in de pap hebben gehad. Toch een figuur apart die Grant. Kleurijk,arrogant,geweldadig maar vooral een man die het beste voor had met Zep. Hij liet het nooit na om geld te verdienen voor zijn band. Dit tot grote ergernis van heel wat Amerikaanse tour promoters. Sterker nog Grant werd gewoon gehaat. Maar trok zich van niks en niemand iets aan. Led Zeppelin daar moest iedereen van af blijven.

De relatie Plant/Page is natuurlijk ook geheel verandert . In de begin periode was Page gewoon de baas. Terwijl Plant volgens Mick Wall (schrijver van When Giants Walked the World) de touwtjes strak in handen heeft genomen. Wat betreft het laatste Zep hoofdstuk. Plant bepaalde volgens Wall voor een groot gedeelte welke nummers er gespeeld zouden worden. Op zich wel geloofwaardig wat mij betreft.

Mooie band trouwens Qeen ha

Zep op Live Aid....

Dat dat te vroeg was is volgens mij een understatement.
Jimmy Page was net genezen van een stevige heroïneverslaving, die had zelf een Live Aid nodig.
Plant zat net comfortabel in de riemen van z'n succesvolle solocarrière, dus dat beloofde ook weinig voor een échte reünie.
Het gesternte stond er niet goed voor. Nog niet.

Page is heel warrig tijdens Live-Aid. Volgens mj was ie dronken, want een interview na het optreden laat eigenljk zien dat alleen Plant wat zinnigs te melden heeft. Page mompelt maar wat en zijn hele lichaamstaal laat zien dat ie duidelijk onder invloed is.
Het was het inderdaad te vroeg. Page had achteraf veel kritiek op Phil Collins, die vooral niet deed wat Bonham wel deed. Ik meen dat het om Stairway To heaven ging.
Page was ook mede door zijn gestel en het gemis van zijn ex-drummer, nog helemaal niet klaar voor dit soort evenementen en het spelen met andere krachten.
Hij had zo lang met Bonham gespeeld,dat iedere vervanger denk ik weinig goed kon doen.

Album wat ik uiteindelijk beter vind dan Presence.
Van deze blijven de songs tenminste wel hangen.
En natuurlijk jammer dat het hierna afgelopen was.

Carouselambra is een lang nummer met veel afwisseling. Hot Dog vind ik een geslaagde grap of pastiche, heel wat leuker dan Crazy Little Thing Called Love van Queen bijvoorbeeld.
All Of My Love is een prachtige ballad en I'm Gonna Crawl een meeslepend bluesnummer.
De rest past ook prima.
Ik vind dit album ook beter dan de eerste solo-albums van Robert Plant.

Heb deze nog als LP en wel met hoes C.
Er waren er 6 van, zoals bekend. LP werd verkocht in een papieren zak, zodat je vantevoren niet zag, welke hoes je kocht.
Die hoes lijkt me overigens wel een filmscène (wie weet dat???), want die barkeeper lijkt wel erg veel op Robert De Niro.
Lees hier het verhaal over de hoes.
En 4 sterren.

Ik ben bang dat ik het daar niet helemaal mee eens ben.

The Principle Of Moments en (vooral) Pictures At Eleven vind ik toch iets spannender en meer geïnspireerd klinken. Nummers van het kaliber Worse Than Detroit, Stranger Here Than Over There en Slow Dancer hoor ik eigenlijk toch niet op Zep's zwanenzang.

Ik begrijp de vergelijking wel. Vind het allebei leuke nummers. Frapant aan Hot Dog is dat Page niet in staat lijkt zijn eigen licks een beetje vloeiender te spelen. In tegenstelling tot May, die in Crazy een perfect gespeeld en klinkend gitaarpartijtje neerlegt. De winnaar in deze vergelijking is wat mij betreft zonder meer Queen.

Veel scheelt het ook niet met de albums van Plant, maar ik vind dit album op een of andere manier net wat losser klinken en zeer zeker met gemiddeld betere songs (die blijven hangen) dan Presence.
Dat ze het niveau van alles wat daarvoor komt niet meer halen, moge duidelijk zijn.

Hmm, ik zal Hot Dog en Crazy Little Thing nog eens een paar keer draaien dan. Voorlopig wint Hot Dog het bij mij.

Het begon nog goed met het exotisch klinkende "In the Evening". Ook "South Bound Suarez" doet even de oren spitsen met dat pianodeuntje, dat dan overgaat in een op-en-top Led Zeppelin-geluid. Maar bij "Fool in the Rain" en "Hot Dog" zakt de plaat werkelijk in (hoor ik daar iets dat op Elvis lijkt?). "Carouselambra" verhoogt het tempo, hoewel dat nummer ook blijft doordreunen. "All My Love" is een degelijke ballad voor de finale, maar van "I'm Gonna Crawl" krijg ik het niet warm of koud. Kortom, gemiddeld album.

Neen dit is het niet.

Presence is een goed album en zelfs Coda vind ik goed te pruimen, maar deze slaat echt alles. Het album doet me niets en lijkt veel te soft voor Zeppelin standaarden. Het enige nummer dat ik kan waarderen is 'All My Love' . Daar hebben ze die keyboard sound echt lekker gebruikt. Maar wat ze in Godsnaam hebben gedaan met het misbaksel 'Carouselambra' weet ik niet. Normaal gezien is de band echt een krak in het maken van lange nummers, maar dit is toch wel één van de slechtste songs dat ik ooit heb gehoord. Dat hyperactief deuntje op de achtergrond... BAh walgelijk...

Je kan niet verwachten van een band dat ze overal een constante blijven houden. Bijna elke band heeft wel zijn ups and downs en dit is die van Zeppelin. Ik moet er wel bij zeggen dat dit volgens mij het enige slechte album is van de groep. De rest (vooral de eerste zes) zijn zonder meer prima albums!

Carouselambra één van de slechtste songs die je ooit hebt gehoord... Is dat niet wat overdreven? Ik vind dat er wel een lekkere drive in zit eigenlijk. Het is een beetje bij elkaar geharkt en duurt wat lang misschien.

Ja sorry, ik bedoel van de band zelf

Min of meer bij toeval werd dit album mij destijds in de schoot geworpen en heb het altijd een prachtig album gevonden, met meeslepende songs. Draai het nog steeds.

Deze plaat is de laatste tijd wel in m'n achting gestegen. Het is toch een plaat waar je vaak naar terugkeert als je even aan de overkill van hun vroegere werk wilt ontkomen. Bovendien bood het perspectieven voor de band, ware het niet dat John Bonham overleed.
Ik denk dat Robert Plant's solo-carrière wel een indicatie geeft. Ik hoor het al in gedachten, Big Log met Page op gitaar.
Het had zo kunnen gebeuren!

In The Evening hakt er meteen al lekker in met die repeterende 'onderbroken' riff en die er tegenin beukende zang. Wauw.
Hot Dog is zo kermiscountryachtig, dat had echt niet gehoeven.
Maar de experimenten zij Led Zeppelin vergeven.
Door All Of My Love valt dit album toch nog dik 4,5 sterren ten deel. Schitterende sterren.

Is dit album niet wat te oud voor je Buizen? Aangezien je alles afzeikt wat oud is, vind ik het een aangename verassing je hier tegen te komen met een positief bericht!

Pak minder. Zep overdondert minder vind ik.
John Paul Jones scheen de kar te trekken in veel opzichten. Page was into heroine en zijn inbreng is minder dan op vorige albums.
Paar aardige songs. Maar ik vraag me af in welke hoedanigheid de band de jaren 80 had in gegaan.
Iets zegt me dat het ook wat gladder en amerikaanser had gaan klinken. Net als veel classic rock bands uit die periode.

We zullen het nooit weten,en ik heb nog altijd respect voor de band dat zij na de dood van Bonzo zijn gestopt.
Zouden meer bands een voorbeeld aan moeten nemen.

Te stoppen na de dood van Bonzo?

Nickname van Bonham.

Weet ik, maar waar moeten bands nou een voorbeeld aan nemen?