Manfred Mann's Earth Band - The Roaring Silence (1976)

prachtig symphorock achtig album.
Zwaar ondergewaardeerd vind ik.
Het oudere werk vind ik te gedateerd klinken, maar watch en deze (en ook nightingales) zijn erg goed.

Oh ja en Angel station en toch ook wel Chance zijn een aanrader.

Toch vind ik de albums met Mick Rogers beter.

Van dit album, ooit nog als elpee gehad, en vaak in ons jeugdhuis gedraaid, herinner ik me enkel Questions en het fenomenale

Blinded By The Light.

Toen wist ik absoluut nog niet dat dit een nummer was van Bruce Springsteen, door dit album heb ik later naar de eerste elpees van The Boss gegrepen en ze als ongelooflijke toffe platen leren appreciëren.
En ben ik een lifetime fan van Bruce geworden uiteraard!

Dank je, Manfred Mann !!

Maar voor één keer vind ik de cover NOG BETER dan het origineel.

Fe-no-me-nale bewerking van het Springsteen nummer is dit.

Nog Steeds !

Hallelujah !

Ik ben er geen Springsteen-fan van geworden, zwaar overschatte artiest. Deze uitvoering van Blinded by the Light is inderdaad fantastisch en voor één keer heb ik geen enkele behoefte om het origineel te horen.

Dit is een prachtig album van Manfred Mann met nummers als blinded by the light, singing the dolphin's trough en the road to babylon.

Juweeltje. Met name tracks 2 en 3.

Zeker weten. Maar dit album heeft wel de doorbraak van Chris Thompson betekend die voor altijd met MMEB verbonden zal blijven ook al is Rogers weer helemaal terug op het oude nest. Prachtplaat overigens.

Deze zou ik graag eens weer wilen hebben, Als plaat heb ik hem gehad. Ik was helemaal kapot van de lange versie van BLINDED BY THE LIGHT. De rest vond ik ook te gek maar de opener. "k ga op zoek

Momenteel zijn alleen de remasters voor het volle pond te koop met daarop enig bonusmateriaal. Suc6.

ja, fantastische plaat , vind ook de eerste 2 nummers geniaal , een beetje sympho rock band die nooit de grote erkenning gekregen hebben die ze verdienden ( spijtig genoeg ) want dit is hun beste , ook de hoes vond ik magisch vroeger .

Wederom heb je gelijk, veruit de beste. En ik ga 'm nog kopen, al is het voorhet volle pond

Toen ik nog elpees had vaak gedraaid, hun veris van Springsteen's Blinded By The Light is in dit geval zelfs te verkiezen boven het origineel (al is dàt al zo sterk!).
Schitterend symforock-album uit lang vervlogen tijden.
Met dank aan beaster1256 voor de kopie!

Met bonustracks ;

8. Spirits In The Night (ook Springsteen cover)
9. Blinded By The Light - Single edit.

Begin van een nieuw tijdperk (en grote successen) voor Manfred Mann's earth band
Begin van de carriére van zanger Chris Thompson (1947).

Mick Rogers, mede oprichter van MMEB (in 1971), zanger (onder meer van Father of day, father of night en Spirits in the night) en gitarist was exit.

Liefhebbers van de band zullen het toch als een kleine schok hebben ervaren.

The Roaring silence, de cd dus na Rogers, betekende de absolute doorbraak, vooral door de Springsteen cover Blinded by the light en de schuurpapieren, onmiskenbare stem van Thompson.

Ik ben een beetje zuinigjes in het meegaan in de opinie dat de doorbraak ook automatisch betekent, dat er zoveel beter werk werd afgeleverd dan de eerdere briljantjes Solar fire (1973) en Nightingales en bombers (1975).

Per saldo denk ik uiteindelijk dat het niet zo is. Ja, het inhuren van de onervaren Chris Thompson was een gok van Mann, maar uiteindelijk is hij een betere zanger.

Dave Flett is heel duidelijk een mindere gitarist dan Mick Rogers, dat is ook waar.

The Roaring silence draait in kwalitatieve zin om Blinded by the light en kant 2 van de oorspronkelijke LP, dus vanaf het prachtige The Road to Babylon en dan tot Waiter, there's a yawn in my ear.

De nummers Singing the dolphin' through en Question van kant 1 zijn erg traag en halen de totale score van de cd toch naar beneden, hoewel ik het nog heb willen beperken.

Waar voorheen nog wel eens een 'jazzy' noot door MMEB werd gespeeld, heeft hier de zware symfonische rock volledig de overhand gekregen.

Het succes (ook m.n. in de VS) zou leiden tot symfonische vervolgen mét Thompson (af en toe met enige aanvulling), die echter steeds verder zouden 'verwateren'. Dus tot en met Chance (eind '80). Daarna zou Mann muzikaal uit een ander, moderner vaatje gaan tappen (Somewhere in Afrika, Criminal tango)

Sinds deze laatste cd (1986) speelt Mick Rogers tot nu aan toe weer 'normaal' op het oude nest en is alles en iedereen van The Roaring silence ook weer door anderen vervangen.

Hadden we 'Soft Vengeance'' uit '96 en ''Mann Alive'' uit '98 hier al besproken? Volgens mij geen Rogers (hooguit op gitaar) maar Thompson die hier weer in volle glorie op te horen is.

Ze zijn beiden niet besproken of toegevoegd. Ik heb inzake toevoegen van cd's op musicmeter twee linker handen, misschien kunnen we het aan het toevoegteam vragen.

Je bent behoorlijk streng, maar dat geeft niet!

Rogers is gewoon aanwezig, op Soft Vengeance, Mann alive en ook bijvoorbeeld op Mann 2006.
Ook nu, tijdens Europese toernee, Mann & Rogers.

Noel Mccalla is helaas officieel zanger.

ChrisThompson mocht terugkeren op Soft vengeance, maar te marginaal naar mijn smaak. Mann had/heeft spijt van de beslissing met Soft Vengeance een soort van 'oude jongens krentenbrood-sfeer' terug te halen (10 jaar na de laatste cd met Thompson), hij vindt de cd halfslachtig en matig , maar voorkwam niet dat Thompson mee ging tijdens de toernee die hoorde bij Soft vengeance.

Aangezien op Mann alive veel oude MMEB klassiekers staan, was de aanwezigheid van Thompson handig.

Deze tijdelijk terugkeer was éénmalig, de rol van Thompson lijkt volledig uitgespeeld of Mann (68!) moet sentimenteel gaan worden. Daar lijkt hij mij (tot nu toe) de man niet naar. 'On speaking terms' zijn ze ook al niet.

Nog steeds een leuk album om eens tijdens wat verloren uurtjes te draaien en je verstand op nul zetten. Krijg dan echt weer het gevoel van de jaren '70.

Heb je nog favoriete nummers?

Yep The Road to babylon, This Side of Paradise en Starbird vind ik heerlijk. Blinded by the Light nou ja dat ken ik nu wel.

Sterk album van Manfred Mann's Earth Band .
Met Chris Thompson erbij heeft ie een sterke troef . Deze man heeft zo'n karakterstiek stemgeluid dat dit zeker een extra impuls geeft aan de aangeboden songs .
In de loop der tijd is er steeds meer sprake van een eigen sound .
Met name de keyboards van Mann zelf zijn heel herkenbaar .
Als je dan van Springsteen's Blinded By The Light je eigen ding kan maken , ben je goed bezig .
Dit is namelijk een heel andere song geworden en uiteindelijk een redelijk succesvolle single .
Questions is verder 1 van mijn favorieten . Mooie dragende song met Thompson in grootse vorm .
Eigenlijk is de rest ook van een constant niveau . Sterke melodieuze rock met een behoorlijk symfonisch tintje .

Ik heb hier een raar zoekplaatje.

In de serie Mad men, die zich in de VS afspeelt in 1960, speelt een Joods trio opeens het eerste gedeelte van The Road to Babylon, akoestisch.

Ik wist helemaal niet, dat Manfred Mann dit prachtige nummer (deels) gecoverd had en ging gelijk op zoek naar de componisten. Volgens het boekje toch het duo Mann/Thomas.

Terwijl Manfred Mann toch altijd zo eerlijk is, in het benoemen van gecoverde artiesten!

Iemand enig idee, of het klopt dat het eerste gedeelte een oorspronkelijk al bestaand (Joodse) traditional is/was?

Mann heeft veel meer oude/klassieke thema's onherkenbaar bewerkt tot ''eigen'' composities. Ik meen ooit eens iets over het intro van het nummer te hebben gelezen dat het idd een oude traditional zou zijn. De rest van de compositie is uiteraard wel van eigen hand.

Don McLean had het ook al eens gecoverd. Het is de afsluiter van zijn American Pie album.

YouTube - By The Waters Of Babylon

One note: The composer of the round is actually an 18th C Bostonian named William Billings. He may have written the song to lament the British occupation of Boston during the Revolutionary War.

Je hebt helemaal gelijk!

Het is dus inderdaad een stukje héél oude muziek, nota bene afkomstig van iemand die het schreef tijdens de Amerikaanse burgeroorlog.

En inderdaad nooit geweten. Ik vind wel, dat bij de eerstvolgende remaster van The Roaring silence eerlijkheidshalve als componisten Billings/Mann/Thomas mogen worden opgevoerd.

Ere wie ere toekomt!

Tja, dat zou idd correct zijn. Ik vraag me alleen wel af of meneer Billings hier nog belang bij zou hebben. Zijn nazaten misschien?

Zeer sterk album!

Prachtplaat is dit; Het begint al steving met die prachtcover van die Bruce Springsteen song. Maar ieder nummer is op zijn manier echt wel raak; The Road To Babylon springt er voor mij ook uit. De zang is schitterend, Chris Thompson zoals musician al wist uit te leggen.
Symfonische rock van de bovenste plank. Ik heb er als bonus ook nog Spirits in the Night bijgekregen, ook al van Bruce Springsteen, en dan nog de single-versie van Blinded by The Light.
Meesterlijk album dat ik onverwoestbaar blijf vinden.
Gauw nog eens draaien, hell yeah!

Het is toch wel een groot verschil met de Mick Rogers tijd, het klinkt allemaal plots een stuk aantrekkelijker dan iets als Messin' of The Good Earth, wat toch ook geen slechte platen zijn. Maar goed, met hitsingles als Questions of Blinded By The Light kun je ook moeilijk missen. Het is niet moeilijk te zeggen waarom dit album het beter deed dan zijn voorgangers. Met Chris Thompson is de Earth Band een toegankelijkere stijl gaan spelen die een groter publiek raakt; eigenlijk het begin van het einde, maar hier nog volop aan de gang.

Mijn favorieten zijn eigenlijk alle nummers, want deze is van begin tot eind sterk, maar Starbird springt er toch wel tussenuit met het te gekke duel tussen Flett en Mann.

Blinded by the Light is een mooi bewerkt nummer van Springsteen en wellicht ook een van de betere die er is gedaan. Verders staan hier nog wel meer goede muziek op. MMEB is misschien door de jaren heen ietwat in de vergetelheid geraakt, maar verdient zeker een plek in de popgeschiedenis. Dit album steekt gewoon goed in elkaar en er wordt prima gemusiceerd.

zie net dan mijn versie 2 nummers meer heeft, 52 stemmmen is eigenlijk te weinig voor deze geweldige muziek.

Ik vind Blinded by the Night misschien wel het vervelendste nummer van de Earthband en ik sla hem sowieso op deze plaat altijd over.

Singing the Dolphin Through is al een stuk beter genietbaar. Al is het wel erg zoetjes.

Wel de eerste plaat met Dave Flett en Chris Thompson. Iedereen heeft het altijd over Thompson maar Flett mag ook niet vergeten worden. Die gast speelt echt lekkere gitaarsolo's.

De echt gave songs zijn de laatste vier. Die zijn minder veilig en meer echte progressieve rock.

Vooral de instrumentaaltjes Starbird en Waiter, There's a Yawn in My Ear. Hoor Manfred tekeer gaan op zijn moogs... Om nog maar te zwijgen van de intensieve drumpartijen van Slade.